Þessi gamli ótti minn rifjaðist upp fyrir mér þar sem ég lá veikur heima með suddalega kvefpest með tilheyrandi slímhrákum, bein- og höfuðverkjum. Þetta er ekki fuglaflensa og mun ekki drepa mig. Þetta er bara svona umgangur sem fer á nokkrum dögum. Held ég hafi fengið tvær til þrjár svona síðasta vetur. Og eitthvað álíka árið þar áður. Samt verð ég alltaf jafn hissa og vonsvikinn þegar ég legst í þessa vesöld.
Ég hef aldrei misst svefn af áhyggjum yfir því að fá flensu og því síður leitað ráða til þess að draga úr líkum á því. Til dæmis með því að gleypa lýsistvennu og gingseng á morgnana. Ég hef hins vegar alveg leitt hugann að því undanfarið hvernig ég eigi að bregðast við þegar fuglaflensan kemur til Íslands. Þá er nú eins gott að vera við öllu búinn. Eða hvað?
Er kannski málið að reyna að takast á við það sem maður getur mögulega ráðið við og láta stóru vandamálið eiga sig þar til þau skella á? Fuglaflensur og kjarnorkustríð eiga það nefnilega til að fresta sér um óákveðinn tíma. Það væri kannski nær að líta sér nær og éta vítamínin sín og láta setja vetrardekkin undir aðeins fyrr þannig að maður keyri ekki á staur í fyrsta snjónum. Það snjóar nefnilega alltaf á Íslandi en samt kemur það okkur ætíð jafn mikið á óvart.