Þetta gerðist auðvitað með lækkandi sól en þá fóru allar daufu ljósaperurnar sem áttu að skapa rómantíska stemingu á heimilinu að hætta að ráða við ofurefli íslenska vetrarmyrkursins.
Um helgina ákvað ég að hleypa ljósi inn í líf mitt að nýju og birgði mig upp af 75 watta perum til þess að flóðlýsa vistarverur mínar. Myrkraöflin og sænskur húsgagngaframleiðandi snerust þá gegn mér þannig að minnstu mátti muna að peruskiptin í stofunni yrðu mitt síðasta verk.
Loftljósið mitt er frá IKEA. Ákflega virðulegur og látlaus kópull yfir þremur ljósaperum. Hefur til að bera ákveðinn smáborgaralegan virðuleika og kostaði skit og ingenting. Mér hefur samt alltaf verið í nöp við IKEA. Kannski er rótin óútskýranleg andúð mín á Svíum eða bara að ég er klaufi í höndunum og það getur vafist fyrir mér að skrúfa saman einfalda kryddhillu en eins og allir vita þarf maður að skrúfa IKEA dótið sitt saman sjálfur.
Hvað um það. Ég taldi nú víst að IKEA ljósin væru það meðfærileg og bjánaheld að ég ætti að geta leikið mér að því að kippa kúplinum niður. Hann streittist þó á móti og endaði með að brotna í höndunum á mér. Annar hlutinn, sá otthvassari, stakkst beint í ennið á mér, á meðan hin mölvaðist á gólfinu. Blindaður af stríðum blóðstraumnum mátti ég svo vaða glerbrotinn í leit að moppu til þess að stöðva blæðinguna og tel mig heppinn að hafa sloppið með eitt lítið Harry Potter ör á enninu frá þessum hildarleik. Það er sjálfsagt ásættanlegur fórnarkostnaður fyrir ljós í líf sitt.