Það vita það allir sem vilja að í samfélagi okkar sem gengur fyrst og fremst fyrir peningum og umframeyðslu er hver næstur sjálfum sér enda færi þjóðfélagið ekki á hvolf í byrjun nóvember í brjáluðu innkaupaæði ef jólin snerust fyrst og fremst um náungakærleik og ánægjulegar samverustundir með sínum nánustu. Slíkt er nefnilega ókeypis og hefur ekkert að gera með hlaðin veisluborð og jólagjafir sem eru þyngdar sinnar virði í gulli.

Þessi tveggja mánaða geðveiki sem heltekur þjóðina hverfist öll um eina vesæla kvöldstund og einhvern veginn finnst mér nú, þegar upp er staðið á aðfangadagskvöld, geggjunin hafa verið full mikið af því góða. Langur aðdragandi með margra milljarða bruðli fyrir nokkurra klukkustunda dagskrá af áti og pakkaopnunum. Kom on? Aðfangadagskvöld er hinn fullkomni antíklæmax en flestir hafa þó geta keypt sér einhverja sálarró með því að gefa gjafir keyptar með sviðnu kreditkortinu. Síðan heldur lífið áfram í frumskóginum þar sem hver er næstur sjálfum sér.
Fólk hefur, í sönnum íslenskum jólaanda, mikið verið að barma sér yfir því hversu jólin eru stutt í ár. Auðvitað fáránlegt umkvörtunarefni. Því styttri sem jólin eru því betra og þau eru í raun aldrei lengri en þessar fáu blekkingarstundir sem settar eru á svið fyrir börnin á aðfangadagskvöld. “Lengri” jól hafa ekkert gott í för með sér en gefa fólki tækifæri til þess að halda fleiri jólaboð. Boð sem enginn kærir sig um að mæta í en allir drattast dregnir á asnaeyrum skyldurækni og ímyndaðs náungakærleika. Ef maður myndi vilja hitta þetta fólk yfirleitt þyrfti ekki fermingarveislu í dulargerfi jólaboðs til. Maður getur valið sér vini en ekki ættingja og þess vegna voru jólaboðin fundin upp sem kúgunartæki. Til hvers í ósköpunum er svo allt annar handleggur

Fyrirsögnin bendir til þess að ég ætli eina ferðina enn að skrifa um áfengi, alkóhólisma og þunglyndi sem þessu sulli fylgir. Aldrei þessu vant og í sönnum jólaanda ætla ég hins vegar að hætta að vorkenna sjálfum mér og hugsa til þeirra sem virkilega þjást. Áfengið sem fyrir einhvern ótrúlegan misskilning hefur verið kallað "vatn lífsins" er ekki málið í dag, heldur bara vatn. Hreint og tært vatn.

Vatnið er undirstaða alls lífs og því mætti ætla að mannkynið allt hefði jafn greiðan aðgang að því. Þetta er vitaskuld ekki tilfellið og okkur hér á Íslandi hættir til að gleyma því að vatn er munaður. Við drekkum það beint úr krananum fyrirhafnarlaust, syndum í því í milljóna lítra tali í sundlaugum og notum svo mikið vatn til þess að þvo lúxuxbílana okkar að með þeim gusugangi mætti vökva ófáa akra í Afríku og halda lífinu í þúsundum barna þar í landi. Þeir sulla vatninu sem eiga það á Vesturlöndum á meðan fólk annars staðar á jörðinni er að skrælna.
Hjálparstarf kirkjunnar efnir til jólasöfnunar fyrir vatni í ár og hvetur landsmenn til að „skrúfa frá krananum“ með því að greiða gíróseðla sem sendir eru inn á hvert heimili. Hjálparstarf kirkjunnar er með brunna í Mósambík og verkefni í Malaví í að styrkja lífsafkomu fólks með áveitum. Upphæðin er 2.500 krónur en ekki þarf nema fimmtíu manns til að greiða fyrir einn brunn sem getur þjónað allt að þúsund manns og enst í áratugi. Heimsendu gíróseðlunum fylgir glitrandi vatnsdropi þannig að það má segja að fólki sé bókstaflega gefinn kostur á að kaupa vatn handa þeim sem virkilega þurfa á því að halda.
Ég er ekki hrifinn af kirkjunni en þetta er virðingarvert framtak og þótt andi jólanna sé löngu horfinn í botnlausa neysluhít kreditkortanna er okkur öllum hollt að staldra aðeins við og splæsa 2.500 kalli á einhverja aðra en okkur sjálf og þá sem næst okkur standa.

Val fólks á fyrirmyndum getur haft úrslitaáhrif á það hvernig því farnast í lífinu. Ég er til dæmis fullviss um að andleg og félagsleg staða mín væri mun betri ef ég hefði ekki gert Láka jarðálf, Fúsa froskagleypi og Trölla sem stal jólunum að leiðtogum lífs míns í bernsku.

Þessir gaurar eru að vísu meinleysisgrey miðað við allar fyllibytturnar, geðsjúklingana og uppreisnarseggina sem leystu þá af hólmi þegar ég komst til ára, látum liggja milli hluta hvort ég hafi komist til vits. Ef ég hefði borið gæfu til þess að heillast af Jónatan Ljónshjarta eða einhverjum álíka hjartahreinum sveinum hefði ég örugglega ekki bundið trúss mitt við Lord Byron, Jim Morrison, Humphrey Bogart, Steve McQueen, Philip Marlowe, Andrés Önd, Mickey Rourke, Raymond Chandler og Winston Churchill.

Allir eru þeir mikilmenni á einn eða annan hátt en sem andlegir leiðtogar eru þeir hver öðrum hættulegri. Churchill var þunglyndur og af því Churchill var töffari fannst mér flott að vera þunglyndur og tók því meininu fagnandi þegar það herjaði á mig. Bogart og Chandler voru fyllibyttur og sannfærðu mig um að drykkjuskapur væri lífsstíll sem maður ætti að temja sér. Þar fyrir utan byrjaði maður auðvitað að reykja vegna þess að Bogart gerði það. Andrés er skapofsaönd sem lætur það eftir sér að tryllast í tíma og ótíma þannig að ég hlýt að mega það líka. Steve McQueen og Morrison voru, þrátt fyrir ótvíræða hæfileika, fyrst og fremst skíthælar og voru það með svo miklum stæl að það var ekki hægt annað en herma eftir þeim.

Þessir herramenn gáfu mér umboð til þess að gera eitthvað reglulega ljótt sem flytur okkur aftur á slóðir Láka. Hann var alltaf að gera eitthvað reglulega ljótt þangað til hann varð leiður á því og sneri blaðinu við. Það er kannski spurning um að jarða átrúnaðargoð unglingsáranna og reyna að læra af Láka? Fyrst honum tókst að losna við halann hlýtur maður að eiga séns.

Heilbrigðisyfirvöld hafa af því umtalsverðar áhyggjur að Íslendingar séu að drepast úr spiki. Maður þarf auðvitað ekki annað en að opna augun á almannafæri og horfa í kringum sig til þess að skilja þessar áhyggjur.

Þjóðin ekur sér í spikinu upp og niður Laugaveginn, upp í Kringlu og inn í Smáralind. Treður sig út af skyndibitum á milli þess sem hún hleypur milli verslana og fyllir ísskápinn.
Unga fólkið sem á að erfa landið tútnar út fyrir framan tölvur og sjónvarpsskjái og þeir sem ætla að kafsigla þjóðarskútunni áður en litlu fitubollurnar taka til við að drekka fljótandi brauð sem ríkið hefur einkasölurétt á.
Þetta er ekki geðsleg heimsmynd enda er mör ekki geðslegur. Þvert á móti. Ég get auðvitað staðið á kassa á Lækjartorgi og bent á fitubollurnar og híað á þær vegna þess að ég fitna ekki. Ég er ekkert ofurmenni og stunda ekki heilsurækt svo heitið geti. Ég bara borða helst ekki og þegar ég geri það er það af lífsnauðsyn. Ekki af nautn eða ánægju.

Mér er því fyrirmunað að skilja fólk sem getur dundað sér við eldamennsku tímunum saman og eytt svo enn fleiri klukkustundum í að tína herlegheitin ofan í sig. Fyrir mér er þetta jafn gáfu­legt og að leysa Sudoku-gátur. Væri ekki nær að fara mína leið. Éta þrjú Prins póló og tvær skyr.is dósir yfir daginn og drepast hægt og rólega úr hor og nota tímann til þess að láta annað fólk fara í taugarnar á sér og telja sig þess umkominn að vanda um fyrir því? Það getur auðvitað vel verið að næringarskorturinn sé að gera mig geðbilaðan og allt sé í lukkunnar velstandi hjá öllum nema sjálfum mér en ég held samt að mér líði best vel undir kjörþyngd á einhæfa skyndifæðinu mínu. Það mun í það minnsta ekki þurfa lyftara til að flytja líkkistuna mína.

Það hefur sjálfsagt ekki farið framhjá neinum að bandaríski kvikmyndaleikstjórinn Quentin Tarantino er staddur á landinu. Ég er ekki þannig að ég mígi á mig af geðshræringu og gleði í hvert sinn sem heimsfrægt hæfileikafólk sækir landið heim en ég tel samt komu Tarantinos til stórtíðinda. Þessi luralegi furðufugl lítur út eins og bensínafgreiðslumaður á frívakt og ber öll einkenni þess að hann sé ofvirkur með vélbyssukjaft og endalaust handapat. Gaurinn er skemmtilegur og bíómyndirnar hans frábærar.

Maðurinn er séní en lítur út fyrir að vera eitthvað allt annað. Ég gleymi því aldrei þegar ég gekk út úr Regnboganum eftir að hafa horft á Reservoir Dogs, frumraun Tarantinos á leikstjórastóli. Hann kom með ótrúlega ferskan gust inn í staðnað bíólandslagið og hristi heldur betur upp í glæpamyndabransanum.
Það var álíka hressandi að horfa á hryllingsmyndina Hostel, eftir Eli Roth, sem Tarantino framleiðir. Þetta er yfirgengilegasti og subbulegasti hryllingur sem ég hef lengi séð og það er óhætt að segja að Hostel sé ógeðslega skemmtileg. Með áherslu á ógeðslega. Það eru auðvitað ekki allir sammála mér og ég hef verið spurður ítrekað að því síðan á laugardaginn hvað sé að mér sem valdi því að pyntingar, blóðsúthellingar og limlestingar hressi mig svona við. Ég veit það ekki en tel samt fullvíst að ég sé heill á geðsmunum. Hryllingur er bara hressandi fyrir þá sem kunna að meta hann. Hinir eiga auðvitað bara að halda sig víðs fjarri og vera ekki að horfa.
Samkvæmt mínum mælikvörðum eru Tarantino og Eli Roth tignustu erlendu gestirnir sem heiðrað hafa landann með nærveru sinni. Afrek annarra falla algerlega í skuggann af því að annar þeirra hefur hækkað staðla í kvikmyndagerð almennt og hinn mun hefja hryllingsmyndina upp í áður óþekktar hæðir.