Vatnið er undirstaða alls lífs og því mætti ætla að mannkynið allt hefði jafn greiðan aðgang að því. Þetta er vitaskuld ekki tilfellið og okkur hér á Íslandi hættir til að gleyma því að vatn er munaður. Við drekkum það beint úr krananum fyrirhafnarlaust, syndum í því í milljóna lítra tali í sundlaugum og notum svo mikið vatn til þess að þvo lúxuxbílana okkar að með þeim gusugangi mætti vökva ófáa akra í Afríku og halda lífinu í þúsundum barna þar í landi. Þeir sulla vatninu sem eiga það á Vesturlöndum á meðan fólk annars staðar á jörðinni er að skrælna.
Hjálparstarf kirkjunnar efnir til jólasöfnunar fyrir vatni í ár og hvetur landsmenn til að „skrúfa frá krananum“ með því að greiða gíróseðla sem sendir eru inn á hvert heimili. Hjálparstarf kirkjunnar er með brunna í Mósambík og verkefni í Malaví í að styrkja lífsafkomu fólks með áveitum. Upphæðin er 2.500 krónur en ekki þarf nema fimmtíu manns til að greiða fyrir einn brunn sem getur þjónað allt að þúsund manns og enst í áratugi. Heimsendu gíróseðlunum fylgir glitrandi vatnsdropi þannig að það má segja að fólki sé bókstaflega gefinn kostur á að kaupa vatn handa þeim sem virkilega þurfa á því að halda.
Ég er ekki hrifinn af kirkjunni en þetta er virðingarvert framtak og þótt andi jólanna sé löngu horfinn í botnlausa neysluhít kreditkortanna er okkur öllum hollt að staldra aðeins við og splæsa 2.500 kalli á einhverja aðra en okkur sjálf og þá sem næst okkur standa.