Þjóðin ekur sér í spikinu upp og niður Laugaveginn, upp í Kringlu og inn í Smáralind. Treður sig út af skyndibitum á milli þess sem hún hleypur milli verslana og fyllir ísskápinn.
Unga fólkið sem á að erfa landið tútnar út fyrir framan tölvur og sjónvarpsskjái og þeir sem ætla að kafsigla þjóðarskútunni áður en litlu fitubollurnar taka til við að drekka fljótandi brauð sem ríkið hefur einkasölurétt á.
Þetta er ekki geðsleg heimsmynd enda er mör ekki geðslegur. Þvert á móti. Ég get auðvitað staðið á kassa á Lækjartorgi og bent á fitubollurnar og híað á þær vegna þess að ég fitna ekki. Ég er ekkert ofurmenni og stunda ekki heilsurækt svo heitið geti. Ég bara borða helst ekki og þegar ég geri það er það af lífsnauðsyn. Ekki af nautn eða ánægju.

Mér er því fyrirmunað að skilja fólk sem getur dundað sér við eldamennsku tímunum saman og eytt svo enn fleiri klukkustundum í að tína herlegheitin ofan í sig. Fyrir mér er þetta jafn gáfu­legt og að leysa Sudoku-gátur. Væri ekki nær að fara mína leið. Éta þrjú Prins póló og tvær skyr.is dósir yfir daginn og drepast hægt og rólega úr hor og nota tímann til þess að láta annað fólk fara í taugarnar á sér og telja sig þess umkominn að vanda um fyrir því? Það getur auðvitað vel verið að næringarskorturinn sé að gera mig geðbilaðan og allt sé í lukkunnar velstandi hjá öllum nema sjálfum mér en ég held samt að mér líði best vel undir kjörþyngd á einhæfa skyndifæðinu mínu. Það mun í það minnsta ekki þurfa lyftara til að flytja líkkistuna mína.