Ég stend frammi fyrir þessu vali núna en eftir að hafa legið bjargarlaus í flensu í viku hef ég áttað mig á því að ég er líkamlegur aumingi. Það hlýtur eitthvað mikið að vera að 35 ára gömlum manni sem hristir ekki af sér flensuskít á tveimur dögum. Líkaminn hefur brugðist mér og ég get hvorki treyst á hann né sjálfan mig framar.

Það sem er svo enn verra er að þessi flensuvika veitti mér innsýn í framtíð mína og nú veit ég hvernig líf mitt verður þegar ég verð karlægt, ósjálfbjarga gamalmenni. Það verður ljóta hryggðarmyndin sem liggur uppi í sófa í náttfötum og Speedo inniskóm með hrúgu af fjarstýringum í kringum sig og horfir á sápuóperur um hábjartan dag. Nú er ég búinn að reyna þetta í viku og er farinn að þekkja persónur úr Bold and the Bautiful með nafni. Einhvers staðar í öllu löðrinu sá ég umræður um líknardráp og treysti því að þau verði orðin lögleg áður skrokkurinn minn klikkar endanlega.

Annars hef ég takmarkaðar áhyggjur af langlífi eftir þessa bitru flensulegu þó æsingafrétt um fuglaflensuna ógurlegu hafi sett mig úr jafnvægi eitt augnablik.
Taugaveiklaður fréttamaðurinn stakk upp á því að ég færi að hamstra mat og lyf en slappleikinn kom í veg fyrir að ég hlypi út í búð og keypt tonn af niðursoðnum túnfiski og pensilíni. Pestin gaf mér ráðrúm til að sjá að mér og ég sá það í hendi mér að fyrst venjuleg flensa gæti leikið mig svona grátt þá verð ég hvort eð er fyrstur til að fara þegar fuglaflensan kemur hingað. Það tekur því sem sagt heldur ekki að hætta að reykja og taka sig á líkamlega. Þetta er svo gott sem búið.