Merking þrífst nefnilega á andstæðu sinni og án fullvissunnar um dauðann yrði lífið frekar óspennandi. Það er dauðinn sem gefur lífinu gildi og það að ég sé tilbúinn til þess að lifa rólegur án þess að hafa áhyggjur af fuglaflensu, alnæmi, verðtryggingu lána og hugsanlegri kjarnorkustyrjöld þarf síður en svo að þýða að ég sé tómhyggjumaður í sjálfsmorðs­hugleiðingum.
Þetta lífsviðhorf gefur mér þvert á móti tilfinningalegt svigrúm til þess að njóta lífsins á meðan ég lifi því. Þessu getur vitaskuld fylgt sú aukaverkun að maður lifi eins og hver dagur sé manns síðasti og lifi þá ef til vill full hratt en á móti kemur að manni leiðist ekki á meðan.
Þetta er auðvitað bölvuð niðursuðudósaheimspeki en hún heldur vatni og virkar vel. Vestræn tvíhyggja hefur líka gegnsýrt þankagang okkar svo harkalega að við getum ekki skilið einföldustu hluti nema að finna þeim stað í andstæðupörum. Þess vegna höfum við guð og djöfulinn, gott og illt og þó að George W. Bush noti tvíhyggjuna til þess að réttlæta stríðsbrölt sitt út um allan heim gagnast hún mér líka til þess að gera lífsviðhorf mín að heilögum sannleika. Þetta er svo einfalt að gullfiskurinn minn skilur þetta enda ræðum við þetta oft á síðkvöldum.