Ég lét undan samfélags­legum þrýstingi og utanaðkomandi áreti um daginn og keypti mér bíl. Dansinn í kringum hann byrjaði strax; það þurfti að skipta yfir á vetrardekk, dæla á hann bensíni og skipta um rúðuþurrkur. Að eiga bíl er eins og að þurfa að sinna veikum einstaklingi meira og minna alla daga. Frelsisskerðingin er mikil og maður neyðist til þess að fara eftir fyrirfram lögðum brautum sem yfirleitt leiða mann í ógöngur, sérstaklega eftir nýjasta umferðarstórvirki R-listans við Hringbrautina.

Bíllaus maður er bæði frjáls og umhverfisvænn. Ég minnist enn með hlýju fimm bíllausra ára í lífi mínu þegar ég fór allra minna ferða með smábarn á bakinu fótgangandi eða í strætó. Ég hef aldrei verið í jafn nánum tengslum við mannlífið né heldur fengið annað eins tækifæri til þess að fylgjast með skrautlegu mannlífinu í strætó og við Hlemm.

Það er eins og mig minni að eini ókosturinn við bílleysið hafi verið sá að ég hafi verið býsna oft fullur enda frelsið til drykkju ótakmarkað þegar maður er ekki bundinn við blikkbeljuna, Maður gat bara fengið sér bjór hvar sem var, hvenær sem var án þess að þurfa að hafa áhyggjur af fararskjótanum og alltaf komst maður heim, gangandi eða skríðandi.

Frelsið er vandmeðfarið en ég þarf ekki að hafa áhyggjur af því enda búinn að missa það.