Ég ætla samt ekki að láta þetta einstaka tækifæri mér úr hendi sleppa og stíla þessi orð á Söndru þar sem ég hef aldrei verið andlausari en get samt ekki komið mér undan að framleiða prent­svertu í þetta pláss.

Annars er ég þess fullviss að það eru fleiri en ég dofnir og vankaðir þessa dagana. Janúar er erfiður mánuður. Hann er hugarástand, spennufall eftir þessa sammannlegu geðveiki sem helt­ekur okkur í desember. Þá er allt að gerast og allir í stuði. Síðan eru áramótin sprengd í tætlur og eftir það er eins og ýtt sé á pásu áður en maður nær að hægja á sér. Mér líður svolítið eins og manni sem er á harðahlaupum í kyrrmynd, og þar sem allt er frosið í kringum mig enda ég með að hlaupa í hringi og eltast við afturendann á mér eins og sturlaður maður í guðlausum heimi.

Þegar Sherlock Holmes þjáðist af þessum doðaeinkennum og þrúgandi aðgerðaleysi dældi hann í sig kókaíni. Rétt svona til þess að deyfa ofvirkan heilann sem hafði ekkert að gera. Ég hef aldrei komist upp á lagið með að nota eiturlyf þannig að ég hef kosið að leggjast í gláp á höfundarverki Davids Lynch. Svei mér þá ef kókið er ekki heilbrigðara. Ég sofna út frá þessum súrrealista sem hrærir í kollinum hjá mér. Kallar fram svo súrar draumfarir að ég þori ekki að vakna og þegar ég dregst undan sænginni er hugurinn bundinn við Söndru sem veit ekki að ég er ég, frekar en að ég veit hver hún er.