Leit mín að tilgangi lífsins undanfarin 30 ár eða svo hefur oft gengið býsna nærri andlegri heilsu minni. Rótgróið trúleysi hefur orðið til þess að ég hef hlaupið ítrekað á þykka veggi eins og sturlaður maður í guðlausum heimi. Ég leitaði að tilganginum ofan í kaffibolla. Þar var allt svart. Leitaði líka í brennivínsþokunni og fann ekkert nema tilgangsleysi. Leitaði líka í bókum. Það gerði illt verra. Ég komst að vísu að því að sá sem ekki lifir í skáldskap lifir ekki af hér á jörðinni. Að öðru leyti var ég litlu nær.

Þegar ég klippti á naflastreng frumburðar míns rúmlega tvítugur þóttist ég í augnablik loksins hafa fundið tilganginn. En þetta er auðvitað ódýrasta skýringin á því að við skulum yfirleitt nenna að stíga þann darraðardans sem lífið er. Mannkynið er einfaldlega ekki nógu göfugt til þess að það þjóni tilgangi að viðhalda því auk þess sem framkoma okkar við náttúruna og umhverfi okkar hefur fyrir löngu tekið af öll tvímæli um að dýrum merkurinnar væri betur borgið ef við yfirgæfum sköpunarverkið.
Svarið barst mér svo loks inn um stofugluggann um daginn þegar ég heyrði í börnum að leik. Komst þá að því að ég fór býsna nærri sannleikanum á fæðingardeildinni fyrir 14 árum. Börnin eru tilgangur lífsins og ef til vill ekki síður að vera barn sem lengst. Börn kunna að leika sér og þá um leið að lifa. Þau láta í sér heyra, reyna á öll mörk og valda almennum usla og hávaða.
Tilgangur lífsins er ekki að viðhalda því heldur að lifa því, eins og barn. Vera með bægslagang, gera læti, hlæja, grenja og öskra. Hrista upp í stöðnuðu liði sem hefur gleymt uppruna sínum og vill hafa það náðugt með því að steypa alla í sitt mót. Og steypa svo yfir allt grænt. Það að lifa er að vera öðruvísi, synda gegn straumnum og hafa dramatísk áhrif á umhverfi sitt.
Lífið er pönk og það er kominn tími á byltingu.

Blaðamannafélagið hélt svo kallað Pressuball á Borginni laugardagainn. Ég mætti gegn betri vitund en eftir að hafa farið á eitt slíkt ball ætti maður að hafa vit á að halda sig víðs fjarri. Það er auðvitað algilt að þar sem fólk kemur saman í stórum stíl undir áhrifum áfengis ráða leiðindin ríkjum en það er auðvitað bilum að smala saman á einn stað
fjölmiðlafólki úr öllum áttum; sjónvarpsliði sem er haldið stórkestlegum ranghugmyndum um sjálft sig og heldur að það sé eitthvað og stendur í þeirri meiningu að það sé æðislegt og blaða- og útvarpsfólki sem er svo útlitsgallað af hálfu skaparans að það felur sig bak við hljóðnema og prentsvertu.

Þetta er sérkennilegur söfnuður en blandast þó betur saman en maður skyldi ætla enda sameinast íslenskt fjölmiðlafólk í ákveðnum plebbisma sama hvort það baðar sig í sviðsljósinu daglega eða ekki. Þetta sést best á því að Blaðamannafélagið auglýsir ballið sem "gala" dansleik en samt sá ég ekki einn einasta karlmann í kjólfötum og konur í alvöru síðkjólum voru teljandi á fingrum annarar handar. Galadansleikur hefur ákveðna merkingu úti í hinum stóra heimi en hjá íslensku fjölmiðlafólki er enginn munur á galaklæðnaði og bingókallanum sem það fer í á Ölstofuna um helgar. Burt séð frá þessu gætu þessi böll verðið skemmtileg ef íslenskir blaðamenn kynnu enn að drekka. Á árum áður var þetta drykkfelldasta stétt landsins og ef fólk hefði haft rænu á að halda uppi merkjum forvera sinna og sturta í sig viskí án íss í akkorði hefði þetta örugglega orðið samkoma ársins. Þess í stað virtust allir vera hengdir upp á þráð og báru sig eins og ljósmyndarar frá Séð/Heyrt eða DV væru í hverju horni að bíða eftir skandal. Niðurstaðan engin almeninleg rifrildi og engin slagsmál. Blaðamenn frá Fréttablaðinu og Mogganum nánast í faðmlögum þegar ættu þvert á móti að vera í blóðugum slagsmálum.
Ég gafst upp og fór og dansaði á gamla Grand Rokk (þar drukku alvöru blaðamenn) sem nú heitir Sirkus til morguns. Þetta eins og stíga upp úr Hadesarheimum til himna. Brjálað stuð, sviti og læti. Var sant feginn eftir á að hafa ekki farið í kjólfötunum þar sem skórnir mínir eru ein drulluklessa og fötin forug. Kannski er aldrei skúrað á Sirkus nema ég hafi vaðið skítinn á Hótel Borg.

Það hafa sjálfsagt runnið í það minnsta tvær grímur á einhverja sem horfðu á fréttaskýringaþáttinn Kompás á NFS og Stöð 2 í gær. Þar komu fram skuggamyndir af íslenskum djöfladýrkendum sem sögðust með brengluðum röddum vilja stofna trúfélag satanista á Íslandi.

Það er hins vegar ekkert að óttast í þessum efnum enda eru satanistar sjálfsagt meinlausasta sértrúalið sem sögur fara af. Djöfladýrkendur eru nefnilega upp til hópa vitleysingar sem halda að þeir verði voða töff með því að tengja sig Djöflinum. Mér stendur meiri stuggur af Krossinum og Veginum en satanistum enda fyrirsjáanlegt að trúfélag íslenskra satanista verði álíka beitt og skeinuhætt og Félag íslenskra þjóðernissinna.

Það sem gerir djöfladýrkendur svo fullkomlega misheppnaða er að þeir eru í raun kristnari en páfinn í Róm. Enginn hópur er jafn þétt innrammaður í kristna kenningu en einmitt þeir sem kenna sig við þann í neðra. Tilvist þeirra grundvallast á anhófi gegn kirkjunni og þess vegna gera þeir fátt annað en hvolfa krossum og blanda obláturnar sínar tíðablóði.

Grundavallarrit djöfladýrkendanna er Satansbiblían eftir Anton LaVey sem stjórnaði Satanskirkjunni í Chicago. Nú er þessi bók síður en svo galin enda grunnurinn í kenningum LaVey sá að Guð sé fjandlegur mannlegu eðli ólíkt Satan sem hann notar til að upphefja mannlega breyskleika og veikleika holdsins. Persónulega er ég mjög hlynntur því að mannlegt eðli og þá aðallega skepnan í okkur fái að blómstra með tilheyrandi hömlulausu kynlífi, áfengisneyslu og öðrum djöfulskap sem var LaVey að skapi. Okkur líður sjálfsagt illa innst inni undir oki kristinnar siðmenningar en djöfladýrkun er engin lausn enda var LaVey trúður þó það hafi verið vitglóra í skrifum hans, rétt eins og Biblían er uppspretta endalausra illvikrja þó boðskapur hennar sé góður.

Íslenskir satanistar verða væntanlega aldrei annað en lítil hjörð kjána sem eru jafnháðir kristinni kenningu og súrefni. Þeir sem vilja tilbiðja náttúruna, hið mannlega og jarðnána hljóta að snúa sér að okkar gömlu og heilbrigðu heinði frekar en halla sér að sauðum sem halda að það séu trúarbrögð að snúa krossi á hvolf.

Leikarinn Robert De Niro bregður sér í hlutverk Lúsífers í hinni frábæru hryllingsmynd Angel Heart og upplýsir þar aðalsöguhetjuna um að allur fjöldi trúarbragða í heiminum sé til þess eins fallinn að kveikja hatur í hjörtum mannanna en þau dugi ekki til að tendra ást. Ég hef ekki séð ástæðu til þess að rengja þennan eina sanna andskota okkar enda hlýtur hann stöðu sinnar vegna að vita hvað hann syngur þegar það kemur að trúmálum.

Þeir sem fylgjast með heimsfréttum hljóta líka að sjá það í hendi sér að skrattakollurinn hefur ýmislegt fyrir sér í þessu þar sem flestar illvígustu og flóknustu deilur og stríðsátök hverfast um trúarbrögð í einhverri mynd. Nýjasta og nærtækasta dæmið er auðvitað einbeittur vilji múslima til að drepa danskar bjórvambir hvar sem til þeirra næst vegna þess að Jótlandspósturinn birti skrípómyndir af Múhameð spámanni.

Ég er of latur að eðlisfari til þess að skilja þessi læti og myndi aldrei nenna að leggja það á mig að myrða einhvern fyrir það að vera með lélegan húmor.

Leti er nefnilega ekki löstur heldur mannkostur og ef allir væru jafn latir og ég væru hvergi háð stríð. Ég nenni ekki einu sinni að skjóta upp flugeldum um áramótin og því síður myndi ég nenna að ganga gargandi um götur og kveikja í fánum.

Ofsatrúarfólk skilur ekki heiminn og lífið og þess vegna er dæmigert fyrir það að hafa fordæmt letina og gert hana að höfuðsynd. Það er eins og trúarlið hafi það eina markmið að tortíma, deyða og eyðileggja og atorkan er svo mikil að það er eins og það gangi fyrir amfetamíni og ginsengi í bland við trúarhitann.

Þá er nú letin betri og er hún ekki aðeins lífvænleg heldur einnig umhverfisvæn þar sem letingjar nenna aldrei að raska umhverfi sínu. Þeir þrífa helst ekki einu sinni heima hjá sér og nota því ekki baneitruð kemísk hreinsiefni og hella ekki spilliefnum í eldhúsvaskinn. Lífið þrífst auðvitað best í skítnum. Það vitum við letingjarnir.