Það er hins vegar ekkert að óttast í þessum efnum enda eru satanistar sjálfsagt meinlausasta sértrúalið sem sögur fara af. Djöfladýrkendur eru nefnilega upp til hópa vitleysingar sem halda að þeir verði voða töff með því að tengja sig Djöflinum. Mér stendur meiri stuggur af Krossinum og Veginum en satanistum enda fyrirsjáanlegt að trúfélag íslenskra satanista verði álíka beitt og skeinuhætt og Félag íslenskra þjóðernissinna.

Það sem gerir djöfladýrkendur svo fullkomlega misheppnaða er að þeir eru í raun kristnari en páfinn í Róm. Enginn hópur er jafn þétt innrammaður í kristna kenningu en einmitt þeir sem kenna sig við þann í neðra. Tilvist þeirra grundvallast á anhófi gegn kirkjunni og þess vegna gera þeir fátt annað en hvolfa krossum og blanda obláturnar sínar tíðablóði.

Grundavallarrit djöfladýrkendanna er Satansbiblían eftir Anton LaVey sem stjórnaði Satanskirkjunni í Chicago. Nú er þessi bók síður en svo galin enda grunnurinn í kenningum LaVey sá að Guð sé fjandlegur mannlegu eðli ólíkt Satan sem hann notar til að upphefja mannlega breyskleika og veikleika holdsins. Persónulega er ég mjög hlynntur því að mannlegt eðli og þá aðallega skepnan í okkur fái að blómstra með tilheyrandi hömlulausu kynlífi, áfengisneyslu og öðrum djöfulskap sem var LaVey að skapi. Okkur líður sjálfsagt illa innst inni undir oki kristinnar siðmenningar en djöfladýrkun er engin lausn enda var LaVey trúður þó það hafi verið vitglóra í skrifum hans, rétt eins og Biblían er uppspretta endalausra illvikrja þó boðskapur hennar sé góður.

Íslenskir satanistar verða væntanlega aldrei annað en lítil hjörð kjána sem eru jafnháðir kristinni kenningu og súrefni. Þeir sem vilja tilbiðja náttúruna, hið mannlega og jarðnána hljóta að snúa sér að okkar gömlu og heilbrigðu heinði frekar en halla sér að sauðum sem halda að það séu trúarbrögð að snúa krossi á hvolf.