Þegar ég klippti á naflastreng frumburðar míns rúmlega tvítugur þóttist ég í augnablik loksins hafa fundið tilganginn. En þetta er auðvitað ódýrasta skýringin á því að við skulum yfirleitt nenna að stíga þann darraðardans sem lífið er. Mannkynið er einfaldlega ekki nógu göfugt til þess að það þjóni tilgangi að viðhalda því auk þess sem framkoma okkar við náttúruna og umhverfi okkar hefur fyrir löngu tekið af öll tvímæli um að dýrum merkurinnar væri betur borgið ef við yfirgæfum sköpunarverkið.
Svarið barst mér svo loks inn um stofugluggann um daginn þegar ég heyrði í börnum að leik. Komst þá að því að ég fór býsna nærri sannleikanum á fæðingardeildinni fyrir 14 árum. Börnin eru tilgangur lífsins og ef til vill ekki síður að vera barn sem lengst. Börn kunna að leika sér og þá um leið að lifa. Þau láta í sér heyra, reyna á öll mörk og valda almennum usla og hávaða.
Tilgangur lífsins er ekki að viðhalda því heldur að lifa því, eins og barn. Vera með bægslagang, gera læti, hlæja, grenja og öskra. Hrista upp í stöðnuðu liði sem hefur gleymt uppruna sínum og vill hafa það náðugt með því að steypa alla í sitt mót. Og steypa svo yfir allt grænt. Það að lifa er að vera öðruvísi, synda gegn straumnum og hafa dramatísk áhrif á umhverfi sitt.
Lífið er pönk og það er kominn tími á byltingu.