Maður gæti freistast til þess að halda að þjóðkirkjan sé heitasti klúbburinn í dag þegar maður sér heilu opnurnar í Mogganum þéttriðnar nöfnum ungmenna sem eru að láta ferma sig í gríð og erg þessa dagana. Miðað við þetta árvissa vinsældastökk kirkjunnar mætti ætla að hún skipaði veigameiri sess í hjörtum íslenskra unglinga en Internetið, Gilzenegger og sjónvarpsstöðin Sirkus.

Þetta er auðvitað ekki svona einfalt og sjálfsagt tekur lítill hluti fermingarbarna við lífsins kórónu af mikilli trúarsannfæringu. Þyngst vega vitaskuld mútugreiðslurnar sem foreldrar og ættingjar inna af hendi svo þjóðkirkjan geti viðhaldið ofmetnum áhrifum sínum á samfélagið.
Allt auglýsingaskrumið og stússið í kringum ferminguna er fyrst og fremst diskódans í kringum gullkálf þó slíkir mjaðmahnykkir þyki ekki til eftirbreytni í Biblíunni sem er lögð til grundvallar þessari undarlegu manndómsvígslu óharðnaðra unglinga inn í neyslusamfélagið. Foreldrar og forráðamenn ættu að íhuga á hvaða siðferðisgrundvelli þeir standa þegar þeir kenna börnum sínum að það sé gott og gilt að gera sér upp trúarskoðanir og sannfæringu í skiptum fyrir veraldleg gæði. Það þarf til dæmis engan að undra að mannauðurinn gengisfalli hratt og græðgin hafi tekið öll völd í samfélaginu þegar sú kynslóð sem nú rís hæst í viðskiptalífinu fékk þetta veganesti út í lífið.
Sálfræðingurinn minn vill ekki útiloka að rót allra minna andlegu meina liggi í því að ég lét á sínum tíma fermast gegn eigin sannfæringu. Þetta voru fyrstu stóru svik mín við sjálfan mig og síðan þá hef ég lítið gert annað en bregðast sjálfum mér. Nú virðist þessi díll sem ég gerði fyrir eitthvert glingur og nokkra þúsundkalla vera óafturkræfur eins og sést best á áratugalangri baráttu Helga Hóseassonar þannig að ég sit uppi með mistök sem ég get ekki leiðrétt. Það er þó stórbót í máli að ég iðrast.

Framsóknarflokkurinn á bágt og þó að útlitið hafi áður verið dökkt er staðan orðin svo slæm að drjúgur hluti kjósenda virðist eiga þá ósk heitasta að flokkurinn hverfi í næstu kosningum. Rót vandans liggur þó ekki dýpra en svo að enn má bjarga flokknum og blása lífi í líkið. Flokksmenn verða einfaldlega að láta af hvimleiðri hentistefnu og grímulausu sérhagsmunapoti.

Þetta gerist þó ekki af sjálfu sér. Það þarf að fá nýtt fólk inn. Ungt fólk. Þyngsti hnífurinn sem stendur í framsóknarbeljunni er nefnilega sá að úrvalið af ungu og efnilegu fólki í flokknum er nánast ekkert. Ákafir framapotarar hafa því séð sér leik á borði enda leiðin á toppinn í flokknum greið fyrir þá sem vilja komast með hraði í þá aðstöðu að geta skarað eld að eigin köku. Flokkurinn er orðinn færiband sem flytur meðalmenni miklu lengra en verðleikar þeirra gefa tilefni til. Þar sem útþynnt framsóknarblóð rennur um æðar mínar hef ég ákveðið að bjarga flokknum með því hreinlega að taka hann yfir.
Einu sinni unnum við saman á Fréttablaðinu ég, Guðmundur Steingrímsson Hermannssonar og Kristján Hjálmarsson Árnasonar. Við stofnuðum óformlegan sjálfshjálparhóp „skemmdra framsóknarbarna“ enda höfum við allir fengið að kenna á ættartengslum okkar við flokkinn. Ég hef orðið fyrir einelti vegna þessa, verið illa séður tengdasonur, þótt ónýtur til undaneldis og mátt þola háðsglósur og fordóma.
Geti einhverjir bjargað flokknum frá bráðum bana erum það við þremmenningarnir. Guðmundur er auðvitað réttborinn forsætisráðherra og við munum því ekki eyða tíma í að þrasa um hver eigi að vera aðal. Við værum líka ekki að gera þetta fyrir okkur og myndum einbeita okkur að því að endurvekja ungmennafélagsandann og virkja flokksmenn til góðra verka í þágu lands og þjóðar.
Þegar neyðin er stærst er hjálpin næst og við verðum klárir þegar maddaman brýtur odd af oflæti sínu og hrópar á hjálp.

Ég kenni eðlislægu ósjálfstæði mínu um að ég hafi eytt síðustu sextán árum í sambúðum. Ég ætla nú svo sem ekki að fara að halda því fram að þessum árum hafi verið eytt til einskis, síður en svo, en ég er hægt og rólega að komast að því að ég hef þó verið svikinn um þann stórkoslega lúxus að vera einn með sjálfum sér. Kunningi minn einn sagði mér fyrir nokkrum árum að fjarbúð væri málið. Það er að segja að vera í sambandi með annarri manneskju en deila ekki með henni húsnæði. Fjarbúð er góð fyrir sinn hatt en hún endar yfirleitt með sambúð og þá er fjandinn laus. Einbúð er hins vegar fullkomið búskaparform.

Kris Kristofferson raulaði einhvern tíma um það að frelsi þýddi það að maður hefði engu að tapa lengur. Hljómar ef til vill dapurlega en ég held að einveran sé síður en svo of hátt gjald að greiða fyrir frelsið.
Það nægir í þessu sambandi að horfa á praktísku hliðarnar. Nú vaska ég bara upp einu sinni í viku og skelli svo öllu mínu óhreina taui í tvær til þrjár vélar á hálfs mánaðar fresti og fer ekki í bað fyrr en mig er farið að klæja í hausinn. Tímasparnaðurinn sem felst í einbúðinni er því ótvíræður auk þess sem það er ótrúlegur lúxus að geta liðið í gegnum dagana án þess að þurfa að taka tillit til annarrar manneskju. Ég hef allar fjarstýringar heimilisins á mínu valdi, get sofnað óáreittur í sófanum eða drepist á stofugólfinu. Klósettsetuna get ég haft uppi, niðri eða jafnvel utan um hálsinn, allt eftir því hvernig liggur á mér hverju sinni.
Palli var einu sinni einn í heiminum og kunni því illa en hann var líka asni. Gísli á Uppsölum var hins vegar sæll, glaður og sjálfum sér nægur einn í sínu konungsríki. Ég tek hans pól í hæðina og það eina sem maður þarf að gera til þess að trufla ekki himnasæluna er að sannfæra sig um að einmanaleikinn sem stundum sækir á mann sé blekking.

Ég er þreyttur og andlaus. Náði tveggja tíma svefni eftir að hafa hangið yfir beinni útsendingu frá Óskarsverðlaununum. Hef gengið á svefngalsa, kaffi og ginsengi síðan og næ ekki að hugsa hálfa hugsun.
Svefn er sennilega ekki jafn ofmetinn og ég hef hingað til talið mér trú um.

Einhver spekingurinn sagði einhvern tíma að það væri undarlegt að fólk óttaðist dauðann en léti sig samt hafa það að eyða drjúgum hluta ævinnar í svefn. Það er auðvitað lítill tími til að sofa í þessu sturlaða samfélagi okkar og ég tel mig í það minnsta ekki geta séð af meira en fimm tímum í svefn á sólarhring. Meiri tími er ekki aflögu nema auðvitað ef draumar manns færu að verða betri en góðar Óskarsmyndir en það hefur ekki gerst oft hjá mér í seinni tíð.
Ofnotaðasta og ódýrasta leið andlausra pistlahöfunda til þess að fylla autt pláss er að skrifa langloku um hversu andlausir þeir eru. Hversu erfitt það sé að koma einhverju á blað og BINGÓ! skyndilega er plássið fullt. Mig hefur lengi langað til þess að prufa þetta og hélt að tækifærið væri loksins komið en þá finn ég mig skyndilega knúinn til þess að eyða nokkrum orðum í George Clooney, sem er án efa flottasti gaurinn í Hollywood í dag. Maðurinn er kynþokkafyllri en andskotinn, töffið lekur af honum og við þetta bætist svo að hann er klár, pólitískur og meira að segja í réttu liði og hefur nýlega tekið þátt í að gera tvær umdeildar myndir; Syrian og Good Night, and Good Luck.
Hann fékk eina verðlaunastyttu á sunnudaginn og skyggði á allt og alla í Kodakhöllinni. Svalur maður hann Clooney sem er kominn ljósárum frá vemmilegum barnalækninum sem hann lék í ER, lifandi sönnun þess að það er aldrei of seint að blómstra. Úff, hvað þetta er ódýr pistill en samt á ég ennþá þann aumingjalegasta um angist hinnar auðu síðu inni.

Allir voru auðvitað voða sætir og fínir á rauða dreglinum. Leiðinlegt samt hversu margir karlmenn verða að leppalúðum í smóking. Það er þó auðvitað ekki við þá að sakast, smókingar eru ljót föt. Charlize Theron er glæsileg að vanda þó hún sé alltaf tilnefnd fyrir að leika ófríðar konur. En Jessica Alba er auðvitað aðalgellan. Flottur kjóll en kúrekastelpubúningurinn úr Sin City hefði gert sama gagn.

Jack Nicholson er alltaf svalur með sólgleraugun en kallinn er samt farinn að láta á sjá, fyrst núna. Hann er samt örugglega jafn skæður innan um konur og það er ekki laust við að Keira litla sé hálf smeyk þar sem hún situr við hliðina á gamla jaxlinum.

Jon Stewart opnaði þetta á ágætu uppistandi eftir sæmilega fyndna kynningu þar sem Chris Rock, David Letterman, Whoppi Goldberg, Steve Martin og fleiri sögðust vera bissí. Fat chance að þessu liði hafi verið boðið að koma aftur. Glataður hópur. Billy Crystal er auðvitað sá eini sem kann þetta en þar sem hann er hættur að nenna þessu þá fær Stewart að spreyta sig og lofar bara góðu. Hann er í það minnsta strax orðinn betri en Letterman.

Bestu brandararnir so far: "Good night and good luck er frasi sem George Clooney endar öll sín stefnumót á."

Björk gat ekki mætt. Hún var að máta kjólinn sinn og Dick Cheney skaut hana.

Yeeeeeeessss!

Fyrsta mark kvöldsins hefur verið skorað og leikurinn er varla byrjaður. Erkitöffarinn George Clooney fékk verðskulduð verðlaun fyrir bestan aukaleik í Syriana. Hann var vitaskuld tilnefndur með öndvegismönnum á borð við Matt Dillon, William Hurt og Paul Giamatti. Hefði sætt mig við Giamatti enda alger snillingur en Clooney er maðurinn og á að verða maður
kvöldsins. Hann er samt hógvær og lýsti því yfir í þakkarræðu sinni að þetta þýddi að hann myndi ekki fá styttu fyrir bestu leikstjórn fyrir Good night, and good luck. Hann sagðist jafnframt ekki vera neitt óhress með að
geta nú fengið það í minningargreinar um sig að hann væri óskarsverðlaunahafi, Batman og kynþokkafyllsti maður heims árið 1997. Nicole Kidman afhenti honum verðlaunin. Hún er alltaf killer. Verður fallegri og betri leikkona með hverju árinu sem líður frá því hún skildi við Tom Cruise.

Ha, Ísland vann ekki

Bræðurnir Luke og Owen Wilson kynntu tilnefndar stuttmyndir. Hressir að
vanda. Þetta eru vænir drengir og ekki við þá að sakast þó okkar menn hafi ekki unnið með Síðasta bænum. Það gilda greinilega sömu lögmál um Óskarinn, Eurovision og meiriháttar íþróttaviðburði þegar Íslendingar eru annars vegar. Þarf svo sem ekkert að gráta það. Aðalmálið er að fá að vera með og það gerist ekki oft hjá okkur í þessari deild og strákarnir komast í það minnsta í fín partí á eftir.

Sigurjón Sighvatsson hafði að vísu spáð Síðasta bænum sigri í DV og
grundvallaði það á því að myndin höfðar til eldra fólks og í akademíunni er allt morandi af ellilífeyrisþegum sem hafa ekkert að gera annað en kynna sér tilnefndar myndir. Það dugði ekki til enda er þetta allt jafn klikkað þetta lið þarna úti.

Six Shooter tók þetta og það er ekkert við því að segja.

Memoirs of a Geisha fékk verðlaunin fyrir bestu búninga. Það líður sjálfsagt ekki yfir neinn við þau tíðindi.

2-0

Annað mark kvöldsins er komið. Auðvitað vann The Constant Gardener. Weisz er ótrúlega heillandi leikkona og toppar alltaf, alveg sama hvort það er í The Mummy myndunum eða About a boy og öllu þar á milli. Svo er hún líka Breti sem er alltaf kostur. Morgan Freeman, sá góði maður, afhenti henni verðlaunin. Sígildur.
Stórvinkona mín Kolbrún Bergþórsdóttir sem vinnur á óvinablaðinu Blaðinu var að senda mér SMS. "Ég elska Clooney." Nú sendi ég henni "Ég elska Weisz" en við Kolla er væntanlega með mér í þrýstihópnum sem heimtar leikstjóraverðlaun fyrir töffarann Clooney. Spielberg hefur í það minnsta ekkert með þau að gera enda verður Munich sjálfsagt fyrst og fremst minnst fyrir það þegar fram líða stundir að hafa orðið til þess að heil kynslóð ungs fólks mun halda að borgin Munchen heiti Munich.

Hvaða bull er nú þetta? Star Wars fær ekki verðlaun fyrir förðun. Narnia hirðir þá styttu. Á það svo sem alveg skilið en Star Wars er Star Wars og því hafið yfir alla samkeppni og gagnrýni.

Lauren Bacall, ekkja eins besta vinar míns og uppáhaldsleikara, Humphrey Bogart, er mætt á sviðið til að kynna film noir tribute. Þetta er auðvitað mikilvægasta, merkilegasta, skemmtilegasta og töffaðasta kvikmyndagreinin. Bogart er vitaskuld helsta ikón þessara mynda og ekki gaf nú Bacall neitt eftir til dæmis í The Big Sleep.

Sigurganga mörgæsanna heldur áfram

Mörgæsasnilldin vann sem besta heimildarmyndin. Eðlilega. Frakkarnir mættu með mörgæsir á sviðið og þökkuðu fyrir sig á mörgæsamáli.

Æi, mér er farið að leiðast þetta. Er meira með hugann við þvottinn sem ég á eftir að hengja upp en þetta lið í LA. Samuel L. Jackson náði aðeins að vekja mig þegar hann kynnti myndbút með klippum úr myndum sem hafa tekið á viðkvæmum málefnum. Svakalega hafa nú verið gerðar margar góðar myndir þarna í Hollywood. Alveg gæsahúð þegar Sidney Poiter segir "They call me mr. Tibbs" við rasistalögguna hann Rod Steiger.

Kemur Salma Hayek. Mögnuð kona. Mætt til að kynna tilnefningar fyrir bestu tónlistina. Maður heldur auðvitað alltaf með John Willimas. Hann er með tvær núna. Memoirs of a Geisha og Munchen en tapar samt fyrir Brokeback
Mountain.

Heiðursverðlaun fyrir Altman

Lily Tomlin og Meryl Streep tóku að sér að heiðra mistæka snillinginn
Robert Altman áður en hann tók við heiðursóskarnum sínum. Hann fékk að sjálfsögðu standing ovation og þakkaði fyrir sig þó hann léti þess getið að þetta hefði komið sér í opna skjöldu þar sem svona verðlaun þýði yfirleitt að "þetta sé allt búið". Kallinn er samt ekkert á því að gefast upp enda engin ástæða til þar sem Paul Newman er löngu búinn að sanna að svona verðlaun þurfa alls ekki að drepa.

It´s Hard out there for a pimp er besta frumsamda lagið. Queen Latifah mætti í öllu sýnu veldi til að afhenda verðlaunin. Þetta eru einhverjir rapphundar sem ég kann engin deili á en þeir unnu a.m.k. Dolly Parton. Til hamingju með það.

Jennifer Garner næstum dottin þegar hún strunsaði á sviðið í síðum kjól til að kynna tilnefningar fyrir bestu hljóðklippingu. Það er auðvitað ljótt að segja það en ef hún hefði fallið hefði það að eins lyft kvöldinu
en dama sem hefur leikið Elektru og Alias gelluna hlunkast ekki svo glatt á hausinn.
King Kong hirti auðvitað hljóðklippistyttyna og er því komin með flest verðlaun alls 3. Öll í greinum sem skipta máli en öllum er sama um. Hér snýst allt um leikara, leikstjórn og bestu myndir. Það er í það minnsta það sem ég er að bíða eftir og er að sofna á verðinum.

Clooney sá um að minnast nýlátinna félaga. Þetta er iðulega eina mómentið sem ég fæ gæsahúð og jafnvel tárast yfir á Óskarsverðlaununum. Hélt samt að það ætlaði ekki að gerast í ár en þá kom myndin af Chris Penn og gæsahúðin í kjölfarið og ég var hágrátandi þegar það kom að Anne Bancroft.

Þessi eru þau helstu sem hafa safnast til feðranna undanfarið ár:

Teresa Wright
Pat Morita
Vincent Schiavelli
Barbara Bel Geddes
Chris Penn
John Mills
Debra Hill
Shelley Winters
Anne Bancroft
Merchant Ivory
Robert Wise
Richard Pryor

Hoffman og Witherspoon, en ekki hvað?

Töffarinn Hilary Swank kynnti bestu karlleikarana og þó þeir eigi flestir allt gott skilið urðu þeir og áttu að tapa fyrir Philip Seymour Hoffman. Maðurinn gæti hæglega hirt verðlaun fyrir hverja einustu mynd sem hann leikur í. Hélt mest með honum en Joaquin Phoenix og David Strathairn hefðu svo sem alveg mátt vinna þetta mín vegna en Hoffman á þetta skuldlaust.

Reese Witherspoon hirti svo bestu leikkonuverðlaunin fyrir Walk the Line. Fullkomlega verðskuldað og kom svo sem ekkert á óvart. Flott stelpa sem hélt kúlinu í þakkarræðunni. Engin Paltrow skandall þar.

Crash klipparinn Hughes Winborne vann fyrir bestu klippingu og myndin Tsotsi frá Suður-Afríku vann sem besta erlenda myndin. Leikstjórinn hélt flotta ræðu og vísaði á heimasíðuna tsotsi.com þar væri að finna tæmandi lista yfir alla sem hann vildi þakka.

Jon Stewart ýtti aðeins við mér með nastí djók þegar hann vakti athygli á því að Martin Scorsese eigi 0 Óskara en rappararnir í Three 6 Mafia eigi 1. Maður veit varla hvort maður á að hlæja, gráta. slökkva á sjónvarpinu eða berja þennan brandarakall.

Memoirs of a Geisha fékk verðlaunin fyrir myndatökuna og tökumaðurinn Dion Beebe tók við styttunni af John Travolta.

Ótrúlegt, Crash vann

Kallinn með sólgleraugun kynnti tilnefningar fyrir bestu myndina og afhenti verðlaunin sem féllu framleiðendum Crash í skaut. Frábær mynd en þar sem hún var sýnd snemma á síðasta ári var hún hálf gleymd þannig að þetta er þvert á alla spádóma sem flestir gerðu ráð fyrir að Brokeback Mountain ætti þessa styttu vísa. Ang Lee, leikstjóri þeirrar myndar, fékk þó verðlaun fyrir leikstjórn þannig að flestir ættu að geta farið sáttir heim.

Ang Lee er ferlega flottur kall og snjall leikstjóri (The Hulk var ekki vond mynd) sem líkt og Alan Parker gerir ekki sömu myndina aftur og aftur heldur fer alltaf nýjar leiðir. Við vinir Clooneys erum ekkert að ibba gogg yfir þessu vegna sárabótanna fyrr í kvöld.

Handritshöfundar Brokeback Mountain, Larry McMurtry og Diana Ossana, fengu verðlaunin fyrir besta handrit byggt á áður útgefnu efni. Handritshöfundar Crash, Paul Haggis og Robert Moresco, fengu þetta svo fyrir besta frumsamda efnið. Þeir eiga þetta skilið en ég er samt í fýlu vegna þess að ég held alltaf með Woddy Allen þar sem hann er tilnefndur.

Þetta er samt ein slappasta Óskarshátíð sem ég hef fylgst með. Ekkert fjör, engir martraðarkenndir kjólar, engar uppákomur og ekkert stuð. Þetta var svolítið eins og vakt á bensínstöðinni í gamla daga en þessi óvænti sigur Crash verður sjálfsagt til þess að maður gleymi þessu ekki alveg í bráð.