Einhver spekingurinn sagði einhvern tíma að það væri undarlegt að fólk óttaðist dauðann en léti sig samt hafa það að eyða drjúgum hluta ævinnar í svefn. Það er auðvitað lítill tími til að sofa í þessu sturlaða samfélagi okkar og ég tel mig í það minnsta ekki geta séð af meira en fimm tímum í svefn á sólarhring. Meiri tími er ekki aflögu nema auðvitað ef draumar manns færu að verða betri en góðar Óskarsmyndir en það hefur ekki gerst oft hjá mér í seinni tíð.
Ofnotaðasta og ódýrasta leið andlausra pistlahöfunda til þess að fylla autt pláss er að skrifa langloku um hversu andlausir þeir eru. Hversu erfitt það sé að koma einhverju á blað og BINGÓ! skyndilega er plássið fullt. Mig hefur lengi langað til þess að prufa þetta og hélt að tækifærið væri loksins komið en þá finn ég mig skyndilega knúinn til þess að eyða nokkrum orðum í George Clooney, sem er án efa flottasti gaurinn í Hollywood í dag. Maðurinn er kynþokkafyllri en andskotinn, töffið lekur af honum og við þetta bætist svo að hann er klár, pólitískur og meira að segja í réttu liði og hefur nýlega tekið þátt í að gera tvær umdeildar myndir; Syrian og Good Night, and Good Luck.
Hann fékk eina verðlaunastyttu á sunnudaginn og skyggði á allt og alla í Kodakhöllinni. Svalur maður hann Clooney sem er kominn ljósárum frá vemmilegum barnalækninum sem hann lék í ER, lifandi sönnun þess að það er aldrei of seint að blómstra. Úff, hvað þetta er ódýr pistill en samt á ég ennþá þann aumingjalegasta um angist hinnar auðu síðu inni.