Kris Kristofferson raulaði einhvern tíma um það að frelsi þýddi það að maður hefði engu að tapa lengur. Hljómar ef til vill dapurlega en ég held að einveran sé síður en svo of hátt gjald að greiða fyrir frelsið.
Það nægir í þessu sambandi að horfa á praktísku hliðarnar. Nú vaska ég bara upp einu sinni í viku og skelli svo öllu mínu óhreina taui í tvær til þrjár vélar á hálfs mánaðar fresti og fer ekki í bað fyrr en mig er farið að klæja í hausinn. Tímasparnaðurinn sem felst í einbúðinni er því ótvíræður auk þess sem það er ótrúlegur lúxus að geta liðið í gegnum dagana án þess að þurfa að taka tillit til annarrar manneskju. Ég hef allar fjarstýringar heimilisins á mínu valdi, get sofnað óáreittur í sófanum eða drepist á stofugólfinu. Klósettsetuna get ég haft uppi, niðri eða jafnvel utan um hálsinn, allt eftir því hvernig liggur á mér hverju sinni.
Palli var einu sinni einn í heiminum og kunni því illa en hann var líka asni. Gísli á Uppsölum var hins vegar sæll, glaður og sjálfum sér nægur einn í sínu konungsríki. Ég tek hans pól í hæðina og það eina sem maður þarf að gera til þess að trufla ekki himnasæluna er að sannfæra sig um að einmanaleikinn sem stundum sækir á mann sé blekking.