Veruleikinn er ósköp grámyglulegur og getur því orðið ansi hreint þreytandi til lengdar. Maður getur því ekki annað en þakkað fyrir þau efni og lyf sem skekkja sýn manns á raunveruleikann, brengla hann og breyta honum.
Meira að segja hinn hávísindalegi einkaspæjari Sherlock Holmes sprautaði sig með kókaínupplausn þegar honum leiddist og hafði engin flókin sakamál til úrlausnar. Holmes var auðvitað svo fullkominn að hann varð aldrei almennilega háður stöffinu og notaði það einungis þegar leiðinn náði yfirhöndinni.

Sjálfur nýt ég þeirrar blessunnar að rauðvín gerir það sama fyrir mig og LSD gerði fyrir Jim Morrison. Verst bara að mér leiðist miklu oftar en Sherlock og villist því reglulega inn í undarleg draumalönd. Vaknaði til dæmis um daginn í grænu hótelherbergi með kófsveitta kynjaveru við hlið mér. Fyrir utan gluggann eigruðu ljón um göturnar og óðir og froðufellandi hundar á lóðaríi spangóluðu. Það var því ekki um annað að ræða en að fara út og suður og yfir landamærin og skilja að baki upplausn og óreiðu. Týndi mér en rankaði við mér við heróp geðbilaðs söngvara í leðurbuxum. Ég man ekki hvar þetta var en Sandra var þarna að bíða eftir skilaboðum. Gat verið að draumurinn væri búinn? Óljóst. Horfði svo í gegnum grímu morðingjans þegar hann reis upp áður en fyrstu geislar morgunsólarinnar náðu að brjótast fram. Sá hann fara í gúmmístígvélin sín og ganga niður langan gang. Kannski á Vogi. Gangarnir þar eru langir. Beið eftir því að gangastúlkurnar kæmu og skelltu okkur með látum í gólfið. Var samt óhræddur þó ég væri einn á móti fimm. Gerði mér nefnilega grein fyrir því að ég væri Eðlukóngurinn og því allir vegir færir. Það er svo miklu betra en að vera þunglyndur blaðamaður í Reykjavík.

Það verður seint hægt að segja að þeir séu skemmtilegir þessir blessuðu frídagar í kringum páskana. Samt segir biskupinn að páskahátíðin sé brandari Guðs. Þetta er svo sem ekki fyrsti brandarinn sem ég skil ekki en það er öllu verra að yfirvöld skuli enn ekki vera búin að fatta djókið og setji hömlur á athafnafrelsi þegnanna þessa daga með alls konar lagaboðum.

Þetta hefur þó skánað heilmikið og eymdin og fásinnið er ekki jafn yfirþyrmandi og fyrir rúmum áratug. Mér er alltaf minnisstæð einhver síðnótt föstudagsins langa þar sem ég húkti hálffrosinn með síðustu sígarettuna mína í skuggalegu húsasundi við Skúlagötu og beið eftir landasala til þess að geta haldið áfram að skemmta mér. Ekkert að því enda var Jesús sjálfur frumkvöðull í landabruggi og breytti á sínum tíma vatni í vín með svo lygilegum trixum að enginn bruggari fyrr né síðar hefur náð að leika það eftir.
Þrátt fyrir tilslakanir eru aldagömul leiðindi hátíðisdagana svo rótgróin í vitund manns að manni dettur eiginlega ekkert annað í hug yfir páskana annað en að bóna bílinn eða þrífa heima hjá sér. Þessir aumu valkostir eru samt í raun blessun og ef maður hefði þá ekki gæti maður fátt annað gert en að láta krossfesta sig eins og vitleysingarnir á Filipps­eyjum.
Og þó. Páskahreingerningin var sannkölluð píslarganga í ár. Það er nefnilega ávísun á þunglyndi að þrífa með hækkandi sól. Maður sér viðbjóðinn í kringum sig fyrst í réttu ljósi þegar það vorar. Eftir að hafa farið hamförum með ryksugu, moppu og rafmögnuðum afþurrkunarklút sýndi sólin mér samt ryk í hverju horni. Þá gafst ég upp, kastaði bleika klútnum frá mér, fórnaði höndum í miðju rykskýinu og hrópaði „hví hefurðu yfirgefið mig?!“
Ég er aldrei jafn meðvitaður um að ég er sturlaður maður í guðlausum heimi en einmitt um páskana og hlýt því að spyrja: Hvar er „pönslænið“?

Það fór kuldahrollur um mig þegar ég las frétt um að meirihluti þjóðarinnar er fylgjandi skólabúningum. Erum við virkilega orðin svo laustengd við raunveruleikann að halda að hægt sé að leysa félagsleg vandamál, einelti í skólum og aðra óáran með því að steypa allt unga fólkið okkar í sama mót? Drepa niður sköpunargleði og afmá persónueinkenni ungs fólks í mótun með því að troða krökkunum okkar í stöðluð júníform?

Á tímum sem allt gengur og ekkert er bannað er þetta galið og sjálfsagt versta hugmynd sem sögur fara af allt frá því Abraham Lincoln sagði við spúsu sína að sér leiddist heima og dró hana svo með sér í leikhús. Þar fyrir utan er þetta móðgun við alla uppreisnarseggi mannkynssögunnar sem margir hverjir fórnuðu lífi sínu til þess að rjúfa höft kúgunar og bælingar. Þau hljóta að snúast eins og rjómaþeytarar í gröfum sínum þau Sókrates, Janis Joplin, Pocahontas, Nietzsche, Jim Morrison og Sid Vicious. Til hvers var barist ef Íslendingar ætla í upphafi 21. aldarinnar að hraðspóla afturábak, stunda heilaþvott á unglingum og hlaða frekar undir bölvaða hjarðmenninguna?

Einkennisbúningum skólabarna er ætlað að breiða yfir stéttamun og gera þeim krökkum lífið bærilegra sem eru svo ólánssöm að koma frá heimilum sem geta ekki gert þau út í merkjavöru. Er þetta eitthvað nýtt? Ég veit ekki betur en efnamunur hafi verið áberandi í klæðaburði Íslendinga í það minnsta allt frá því Jón Hreggviðsson stal snærinu sælla minninga. Og trúir því einhver virkilega að stéttamunur, hópþrýstingur og einelti þrífist aðeins innan skólalóðarmarkana? Fyrir utan það að fjöldi krakka hefur engan áhuga á því að ganga í merkjavöru, þora að standa á sínu og skera sig úr. Skólabúningar eru því engin lausn, aðeins ávísun á litleysi og leiðindi.

Þessi hugmynd, ásamt fyrirhugðu reykingabanni á opinberum stöðum eru nýjustu dæmi þess hvernig fasismi er farinn að skjóta rótum í gervi pólitískrar rétthugsunnar. Þegar það verður búið að staðla börnin okkar og úthýsa reykingafólki verða fitubollurnar skornar niður við trog. Fólk ætti því að fara varlega í að samþykkja svona vitleysu enda veit enginn hvenær röðin kemur að honum.