Þetta hefur þó skánað heilmikið og eymdin og fásinnið er ekki jafn yfirþyrmandi og fyrir rúmum áratug. Mér er alltaf minnisstæð einhver síðnótt föstudagsins langa þar sem ég húkti hálffrosinn með síðustu sígarettuna mína í skuggalegu húsasundi við Skúlagötu og beið eftir landasala til þess að geta haldið áfram að skemmta mér. Ekkert að því enda var Jesús sjálfur frumkvöðull í landabruggi og breytti á sínum tíma vatni í vín með svo lygilegum trixum að enginn bruggari fyrr né síðar hefur náð að leika það eftir.
Þrátt fyrir tilslakanir eru aldagömul leiðindi hátíðisdagana svo rótgróin í vitund manns að manni dettur eiginlega ekkert annað í hug yfir páskana annað en að bóna bílinn eða þrífa heima hjá sér. Þessir aumu valkostir eru samt í raun blessun og ef maður hefði þá ekki gæti maður fátt annað gert en að láta krossfesta sig eins og vitleysingarnir á Filipps­eyjum.
Og þó. Páskahreingerningin var sannkölluð píslarganga í ár. Það er nefnilega ávísun á þunglyndi að þrífa með hækkandi sól. Maður sér viðbjóðinn í kringum sig fyrst í réttu ljósi þegar það vorar. Eftir að hafa farið hamförum með ryksugu, moppu og rafmögnuðum afþurrkunarklút sýndi sólin mér samt ryk í hverju horni. Þá gafst ég upp, kastaði bleika klútnum frá mér, fórnaði höndum í miðju rykskýinu og hrópaði „hví hefurðu yfirgefið mig?!“
Ég er aldrei jafn meðvitaður um að ég er sturlaður maður í guðlausum heimi en einmitt um páskana og hlýt því að spyrja: Hvar er „pönslænið“?