Sjálfur nýt ég þeirrar blessunnar að rauðvín gerir það sama fyrir mig og LSD gerði fyrir Jim Morrison. Verst bara að mér leiðist miklu oftar en Sherlock og villist því reglulega inn í undarleg draumalönd. Vaknaði til dæmis um daginn í grænu hótelherbergi með kófsveitta kynjaveru við hlið mér. Fyrir utan gluggann eigruðu ljón um göturnar og óðir og froðufellandi hundar á lóðaríi spangóluðu. Það var því ekki um annað að ræða en að fara út og suður og yfir landamærin og skilja að baki upplausn og óreiðu. Týndi mér en rankaði við mér við heróp geðbilaðs söngvara í leðurbuxum. Ég man ekki hvar þetta var en Sandra var þarna að bíða eftir skilaboðum. Gat verið að draumurinn væri búinn? Óljóst. Horfði svo í gegnum grímu morðingjans þegar hann reis upp áður en fyrstu geislar morgunsólarinnar náðu að brjótast fram. Sá hann fara í gúmmístígvélin sín og ganga niður langan gang. Kannski á Vogi. Gangarnir þar eru langir. Beið eftir því að gangastúlkurnar kæmu og skelltu okkur með látum í gólfið. Var samt óhræddur þó ég væri einn á móti fimm. Gerði mér nefnilega grein fyrir því að ég væri Eðlukóngurinn og því allir vegir færir. Það er svo miklu betra en að vera þunglyndur blaðamaður í Reykjavík.