Ég kann ekki að tefla og tel víst að það hafi háð mér umtalsvert á lífsleiðinni. Það veit nefnilega ekki á gott að kunna ekki mannganginn og djöflast stefnulaust yfir borðið og fella peð, biskupa og drottningar án þess að hugsa fram í tímann og reyna að sjá afleiðingar gjörða sinna fyrir.

Þessi hegðun og sú meinloka að geta ekki farið eftir settum reglum er vitaskuld ávísun á tap og maður endar fyrr eða síðar innikróaður úti í horni þar sem allar bjargir eru bannaðar. Mér er fyrirmunað að læra skák. Hún er of rökrétt til þess að ég skilji hana og mér er eðlislægt að vera á gráu svæði frekar en standa föstum fótum á annað hvort svörtum eða hvítum reitum. Kynni mín af skákmeisturum hafa þó fært mér heim sanninn um að lífið allt rúmast á 64 reitum.

Stórmeistarinn Hinrik Danielsen segir til dæmis að skákin snúist öll um „time, space and power“, eða tíma, pláss og aflsmuni. Þetta er nákvæmlega eins í lífinu og þá spillir heldur ekki fyrir, í báðum tilfellum, að vera með stáltaugar. Þetta er fjórði frumþátturinn þar sem það segir sig sjálft að sá sem fer á taugum gefur eftir pláss, missir mátt og fellur á tíma.

Hinn sókndjarfi meistari Ivan Sokolov á svo besta skákfrasann sem ég hef heyrt hingað til en þegar svo einkennilega vill til að hann stendur frammi fyrir tapi lyftir hann höndum og segir „nothing to be done“. Glötuð staða, ekkert hægt að gera. Þessi viska ætti að leynast í páskaeggjum enda ber hún vott um æðruleysi og raunsæi. Það er líka vissulega huggun harmi gegn að meistarar verða stundum að játa sig sigraða enda er lífið svo flókið að jafnvel þeir sem sjá marga leiki fram í tímann geta misstigið sig. Staðan breytist með hverjum leik og allt er þetta tilviljunum háð.

Það sem er best við skákina og lífið er svo það að þegar maður stendur frammi fyrir því að geta ekkert gert fellir maður bara kónginn, stillir mönnunum upp aftur og byrjar upp á nýtt.

Hasarmyndin X-Men: The Last Stand var frumsýnd á kvikmyndahátíðinni í Cannes fyrir viku. Myndin er stjörnum prýdd og þær mættu flestar á frönsku Rivíeruna til þess að fylgja myndinni úr hlaði. Þórarinn Þórarinsson hitti stjörnufansinn að máli og fræddist bæði um gerð myndarinnar og einkahagi leikaranna.

Hugh Jackman hefur verið með í öllum X-Men myndunum enda leikur hann lykilpersónuna Wolverine. Kelsey Grammer, sem Íslendingar þekkja best sem snobbaða geðlækninn Frasier, er hins vegar nýliði í hópnum en hann er kynntur til leiks í nýju myndinni sem hinn loðni og bláleiti Dr. Hank McCoy, eða Beast eins og hann kýs að kalla sig þegar hann er í jötunmóð.

Kynþokkafull ofurmenni

Jackman og Grammer eru orðnir hinir mestu mátar. Þeir hittast af og til og voru á léttu nótunum í Cannes.
„Við komumst nær kjarna persónanna í þessari mynd,“ segir Jackman sem er þegar farinn að leggja á ráðin um sérstaka mynd um persónu sína, sjálfstætt framhald X-Men myndanna þar sem hann verður einn á báti.

„Við erum komin með nýjan leikstjóra og aðdáendur fyrri myndanna og kvikmyndaáhugafólk mun örugglega verða vart við einhverjar breytingar en það sem ég fann helst fyrir er að handritið er sterkara. Hugmyndin að því að það sé hægt að „lækna“ X-fólkið af ofurhæfileikum sínum er frábær og kristallar það sem X-Men sögurnar snúast um. Brett Ratner vildi gera X-Men kynþokkafyllri, fyndnari og tilfinningaríkari og ég held að honum hafi tekist það.“

Það er ansi mikil kynferðisleg spenna á milli persónanna í nýju myndinni og þær eru munúðarfyllri en áður. „Ég veit samt ekkert hvernig við náðum þessu fram þar sem ég kann ekkert að leika mig kynþokkafullan.“
„Hvað mína persónu snertir þá snýst kynferðislega spennan um það að hann hefur ekki fengið það lengi,“ segir Grammer og hlær. „Það gerir feldurinn, sjáðu til.“

Kostir og gallar erfðatækninnar

Genabreytingar og erfðatækni koma nokkuð við sögu í The Last Stand og Jackman tengir viðfangsefnið einkalífi sínu. „Erfðatæknin gerir okkur kleift að hafa ótrúlega mikil áhrif á líf okkar. Sumt er jákvætt en annað þykir ónáttúrulegt eins og hugmyndir um að breyta ákveðnum eðlisþáttum sem við fæðumst með. Þessi mál eru réttilega í umræðunni. Ég get nefnt sem dæmi að ég og konan mín höfum reynt tæknifrjóvgun. Það tókst að vísu ekki og við eigum tvö ættleidd börn.“

„Tæknifrjóvgunin virkaði hins vegar í mínu tilfelli,“ segir Grammer. „Egg úr konunni minni og sundkapparnir mínir voru leidd saman og við vorum svo heppin að fá leigumóður til að ganga með börnin okkar og nú á ég son og dóttur. Þetta er dásamlegt og er eitthvað sem við hefðum ekki getað gert án hjálpar.“

Hættuleg hvílubrögð

Leikkonan Famke Janssen snýr aftur sem Dr. Jean Grey í nýju myndinni. Hún vakti mikla athygli árið 1995 þegar hún lék rússneska morðingjann Xenia Onatopp á móti Pierce Brosnan í James Bond myndinni Goldeneye. Xenia átti það til að drepa menn í miðjum ástarleik með því að kremja þá á milli læra sér. Jean Grey setur Wolverine í sambærilega klemmu í The Last Stand í miklum ástarbríma og einhverjir hafa freistast til þess að ætla að þetta hvílubragð sé henni eðlislægt.

„Mér finnst það svo fyndið að fólk velti þessu fyrir sér. Eftir því sem ég kemst næst hefur fólk gert það í þessari stellingu öldum saman og þó ég hafi tekið Hugh á milli fóta minna þýðir það ekki að ég sé að kremja úr honum líftóruna eins og ég gerði í Goldeneye. Fyrir mér er þetta náttúruleg stelling og ég skil ekki alveg af hverju hún þykir tengja saman þessar tvær myndir eða persónur. Bond-myndin er 10 ára gömul og ég er alveg steinhissa á að fólk sé enn að tala um Xeniu þó mér þyki auðvitað vænt um það.“

Magneto kemur út úr skápnum

Tilraunir yfirvalda til þess að „lækna“ stökkbreyturnar í The Last Stand er grímulaus gagnrýni á þá tilhneigingu ákveðinna hópa til að steypa alla í sama mót og kallast til dæmis á við réttindabaráttu samkynhneigðra.
Sir Ian McKellen leikur skúrkinn Magneto sem berst með ofbeldi gegn lækningunni. Kellen hefur verið ötull talsmaður fyrir réttindum samkynhneigðra eftir að hann kom út úr skápnum og efniviðurinn heillaði hann að sjálfsögðu.

„Ég var ekki bundinn samningi um að gera þessa mynd og hefði ekki gert það ef handritið hefði ekki höfðað til mín. Sé fjörutíu ára saga Marvel myndasögublaðanna um X-Men skoðuð sést að ungir svertingjar, gyðingar og hommar hafa í gegnum tíðina lesið þær af mestum áhuga. Þeir hafa alltaf getað speglað sjálfa sig í stökkbreytunum þar sem þeir þekkja það af eigin raun hvernig það er að búa í samfélagi sem sendir þeim skýr skilaboð um að þeir séu öðruvísi, afbrigðilegir, og vill breyta þeim,“ segir McKellen.

„Til er fólk sem heldur að það sé hægt að lækna samkynhneigð. Það er engin munur á að halda því fram og segja að það sé hægt að lækna húðlit eða kynþátt einhvers. Þetta er þvæla en það er skelfileg staðreynd að það fyrirfinnast einstaklingar sem trúa þessu. Ég var mjög hrifinn af þessum þætti handritsins vegna þess að þetta er mikilvægt málefni. Ungt fólk mun sjá þessa mynd og fá þannig mikilvæg skilaboð.“

Fórnarlamb frekar en skúrkur

McKellen er ekki alveg tilbúinn til þess að gangast við því að Magneto sé hreinræktaður skúrkur. „Hann vill vissulega stjórna heiminum en ég lít frekar á hann sem fórnarlamb en ofurskúrk. Í fyrstu myndinni sjáum við hann leiddan í útrýmingarbúðir nasista ásamt foreldrum sínum. Slík reynsla setur auðvitað sitt mark á manneskjuna fyrir lífstíð. Ég þurfti að einbeita mér að því hvers vegna Magneto varð eins og hann er og ég held að við horfum alltaf skakkt á þetta. Maður á ekki að byrja á því að segja við sjálfan sig „ég fæddist illur“. Maður á að spyrja sig að því hvernig samband manns við móður manns var. Svarið liggur yfirleitt þar. Við eigum að spyrja okkur „af hverju gerði hann þetta?“ Hættum að tala um keisaraveldi hins illa og að Saddam Hussein sé vondur maður. Ekki byrja þar. Farið aftar og spyrjið hvað gerði hann eins og hann er og hvernig er það pólitíska umhverfi sem hann berst gegn? Heimurinn verður ekki betri fyrr en fólk áttar sig á þessu.“

Kvikmyndahátíðin í Cannes er hugarástand og orðið geðveiki skýtur óneitanlega upp kollinum þegar maður ætlar að reyna að færa stemninguna hérna í orð. Þó mest fari fyrir fréttum af Hollywood-stjörnum og keppninni um Gullpálmann er hátíðin í Cannes fyrst og fremst kvikmyndamarkaður og hér ganga myndir, eðalmyndir og rusl í bland, kaupum og sölum. Cannes er því draumur kvikmyndaáhugafólks þar sem úrvalið af myndum í bíó er svo magnað að það er ekki nokkur leið að komast yfir brotabrot af því sem vekur athygli og áhuga.

Sjö dagar í Cannes ættu því ekki að þykja mikið en þeir eru miklu meira en nóg fyrir sál og líkama. Áreitið, lætin og upplýsingaflæðið er svo yfirgengilegt að eftir tvo daga hrynur harði diskurinn í hausnum á manni og maður veit ekki neitt. Reyndir Cannes-farar segja mér þó að þetta liggi allt einhvers staðar í kollinum og muni koma í ljós eftir að hausinn hefur verið endurræstur á Íslandi.
Það tók mig fimm daga að fá nóg og byrja að sakna Íslands. Það er nokkuð sem ég hefði fyrir fram talið útilokað þar sem daglegt strit í Reykjavík verður aldrei jafn spennandi og puðið í Cannes. Það er eitthvað ómótstæðilegt við að vinna vinnuna sína í miðju partíi í steikjandi sól. Það er virkilega gaman að detta í blaðamannagírinn við þessar aðstæður og sá eiginleiki minn að geta sleppt því að matast og sofa hefur komið sér vel enda er ekkert svigrúm fyrir þessar frumþarfir þegar maður hleypur um göturnar svitastorkinn í adrenalínæði að missa af fundum með kvikmyndastjörnum eða að verða of seinn í bíó. Þó stressið hafi ótrúlegt næringargildi kemur þó að því að skrokkurinn gefist upp þannig að ég er tilbúinn að komast aftur í daglegu tauga­veiklunina heima þar sem maður getur í það minnsta tekið sér hálftíma í mat og vinnudagurinn verður sjaldan lengri en fjórtán tímar. Ég hef því breytt slag­orði mínu í Cannes úr „ég sef þegar ég er dauður“ í „ég sef í flugvélinni“.

Vísisblogg frá Cannes

Það vantar ekki lífið í tuskurnar hérna í Cannes en samt er það altalað í hópi þeirra sem hafa komið hingað árum saman að þessi hátíð sé óvenju róleg. Það segir sína sögu að ég fékk strax borð á besta ítalska staðnum í bænum í hádeginu. Enginn getur samt áttað sig á því hvað það er sem er bogið við þetta í ár en fólk hefur sammælst um að skella skuldinni á Ron Howard, leikstjóra The Da Vinci Code, sem er engu að síður hvers manns hugljúfi. Þar fyrir utan dettur svo sem engum til hugar að kvarta yfir þessu þar sem þessi stemning hefur þau áhrif að það gefst tími til að draga andann á milli funda, bíósýninga og viðtala.

Maður finnur mest fyrir þessu í bakgarði Grand Hotel en þar var standandi partí öll kvöld með tilheyrandi látum fram eftir nóttu. Howard hefur þó ekkert með Grand partíin að gera og fáum blandast hugur um að rólegheitin þar megi skýra með því að Íslendingagengið sem keyrði fjörið áfram í fyrra er ekki á staðnum í ár.

Fjörið verður samt meira með hverjum degi og framundan er sturluð helgi þar sem áhugaverðar bíómyndir eru að detta inn og viðtalsbókanirnar hrannast upp þá er heldur ekki hægt að hreyfa sig millimeter lengur án þess að vera boðið í partí þannig að valkvíðinn magnast stöðugt. Það er vitaskuld ekki hægt að komast yfir helminginn af því sem maður ætlar sér eða vill gera í Cannes þannig að það verður að velja og hafna og skipta liði.

Da Vinci gengið tók sig vel út á rauða dreglinum á miðvikudag og það er ekki laust við að ég sé farinn að sjá eftir því að hafa skilið smókinginn eftir heima. Maður getur að vísu dáið glaður eftir að hafa farið einu sinni á teppið en flóðljósin heilla og það fer um mann nettur slaufufiðringur þegar það fer að líða á kvöldin.

Troma gengið hans Lloyds Kaufman lætur sig hins vegar ekki vanta en krakkarnir eru með læti fyrir utan höllina tvisvar á dag og mæta þá til leiks með öskrum og látum ýmist hálfnakin eða uppáklædd eins og fábjánar. Þetta er hresst lið og kengruglað en Kaufan er frægastur fyrir hræbillegar og illa unnar hrollvekjur sínar sem fjalla oftar en ekki um ævintýri stökkbreytta nördsins The Toxic Avenger. Troma strákunum finnst löngu tímabært að gera víkingamynd og það var lítið mál að selja þeim Egils sögu og ég er ekki frá því að handritsvinnan hafi byrjað strax í nótt eftir að Egill var kynntur til leiks sem brjálaður víkingur sem hefði tekið sig til og ælt upp í leiðinlegan Svía og plokkað úr honum annað augað til þess að lyfta annars fúlu patríi á hærra plan.

Kvikmyndahátíðin í Cannes hófst í gær með frumsýningu The Da Vinci Code. Aðstandendur myndarinnar fylgdu myndinni vitaskuld úr hlaði og héldu blaðamannafund í hátíðarhöllinni í gær með leikstjórann Ron Howard og aðalstjörnuna Tom Hanks í broddi fylkingar. Þórarinn Þórarinsson sat fundinn þar sem Hanks sló á létta strengi og Ian McKellen stal senunni.

Þeir voru glaðhlakkalegir félagarnir Ron Howard og Tom Hanks (Robert Langdon) þegar þeir gengu í salinn en með þeim í för voru Frakkarnir Jean Reno (Bezu Fache) og Audrey Tautou (Sophie Neveu) og bresku úrvalsleikararnir Paul Bettany (Silas), Ian McKellen (Leigh Teabing) og Alfred Molina (Aringarosa biskup). Þetta ágæta fólk fékk þó ekki mikið til málanna að leggja þar athyglin var öll á Howard og Hanks.

Það þarf ekki að fara mörgum orðum um Da Vinci lykilinn enda hefur söguþráður hennar verið milli tannanna á fólki um árabil og skáldsagan sem hún byggir á hefur selst í 40 milljón eintökum út um allan heim. Eftirvæntingin eftir kvikmyndinni er því að vonum mikil og rétt eins og enginn þykir maður með mönnum nema að hafa lesið bókina munu fáir komast hjá því að sjá myndina. Þrátt fyrir útbreiðslu og vinsældir skáldsögunnar hvíldi mikil leynd yfir kvikmyndinni allt fram að frumsýningunni í gær. Howard sagði að þessi ákvörðun hefði ekki síst verið tekin þar sem hann vildi að þeir sem ekki hafa lesið bókina geti notið myndarinnar og spennunnar í botn.

Spurningarnar sem Tom Hanks fékk voru margar hverjar undarlegar en leikarinn svaraði þeim öllum og gerði óspart að gamni sínu. Einhverjum blaðamanninum datt til dæmis í hug að bera leikarann saman við sjálfan Leonardo Da Vinci og benti á að sá síðarnefndi hefði gert sitt meistarastykki 51 árs og spurði í framhaldinu hvort Hanks teldi sig enn eiga sitt meistaraverk ógert. "Ja, ég hef þá eitt ár til að bæta úr því. Ég eignaðist nýlega réttinn á Scooby Doo 3 og takist mér að gera þá mynd fyrir árslok þá er þetta komið."

Syndlausar en hugsandi verur

Eiginkona Hanks er kaþólsk og hann var inntur eftir því hvort ákvörðun hans um að leika í The Da Vinci Code hafi valdið þeim óþægindum og hvort hann hafi fundið fyrir þrýstinga fólks í söfnuðinum heima. "Nei alls ekki. Samkvæmt þeim trúarskilningi sem við hjónin höfum og hún ólst upp við þá hefur syndinni verið létt af okkur en ekki hæfileikanum til að hugsa. Ég tel að þessi mynd, eins og svo margar aðrar, geti gefið fólki tilefni til þess að skoða hug sinn og afstöðu þess til lífsins og alheimsins. Þetta er ekki heimildarmynd og ég held að engin kvikmynd, sérstaklega ekki ef hún er hugsuð sem afþreying, sé líkleg til þess að rugla fólk í ríminu."

Ron Howard tók þráðinn upp þarna og sagði söguna vera þess eðlis að myndin muni koma illa við einhverja. "Það er ekki spurning en mitt ráð til þeirra er einfaldlega þetta: Ekki fara á myndina ef þið teljið ykkur stafa ógn af henni. Bíðið aðeins og ræðið svo við aðra sem hafa séð myndina og takið svo yfirvegaða ákvörðun. Myndin á að vera afþreying og hún er ekki guðfræði. Hún vekur samt upp spurningar og ætti að fá fólk til að ræða þessi mál og þegar upp er staðið held ég að það sé alltaf jákvætt ef myndir hafa slík áhrif."

Fundurinn hverfðist að mestu um mótmæli kaþólikka gegn myndinni og og þau óljósu mörk sem virðast vera í hugum fólks um hvað sé skáldskapur og hvað sögulegar staðreyndir þegar Da Vinci lykillinn er annars vegar. Howards og Hanks voru því beðnir um að svara því hvort þeir sjálfir tryðu því að Jesús Kristur hafi átt eiginkonu. "Ég var ekki á staðnum," svaraði Hanks að bragði, uppskar hlátur og þar með var málið afgreitt af hans hálfu. "Hver og einn verður að komast að sinni niðurstöðu og ég ætla ekki að deila minni með ykkur. Áhorfandinn verður að upplifa myndina, hugsa um hana og tala um hana. Áhorfendur eru gáfaðir og mér finnst þeir oft vanmetnir vegna þess að þeir geta mjög auðveldlega komist að sjálfstæðri niðurstöðu. Eitt af því sem bókin undirstrikar og ég vona að myndin geri líka er að lífið er endalaus ráðgáta. Hugur okkar er eitt það mikilvægasta og merkilegasta sem okkur hefur verið gefið ásamt forvitni og þránni til þess að rannsaka og skilja hluti. Ég held að það stríði gegn náttúrunni að reyna að halda aftur af huganum og að mínu mati eru allir hlutir sem kynda undir samræður og eflir ímyndiuraraflið sé af hinu góða."

Jesús var ekki hommi

Ian McKellen, Alfred Molina og Paul Bettany sátu lengst af þöglir en fengu að láta ljós sín skína þegar þeir voru beðnir að lýsa því hvernig þessir árekstrar staðreynda og skáldskapar blasa við þeim. Molina reið á vaðið og sagði þá Howard og Hanks í raun vera búna að svara þessu. "Allir sem hafa keypt bókina gerðu það í skáldsagnadeildinni og allir sem sjá myndina munu horfa á skáldskap en ef myndin fær fólk til að kafa dýpra ofan í viðfangsefni myndarinnar þá er það hið besta mál. Ég held líka að allar þessar deilur og mótmæli séu stormur í vatnsglasi, eitthvað sem fjölmiðlar hafa magnað upp til þess að búa til safaríkar og spennandi fréttir. Það hefur eiginlega ekkert orðið úr þessu og fátt sem hægt er að festa hendur á. Einhverjar yfirlýsingar hafa verið gefnar út en það sem stendur eftir er að einhverjum mun mögulega ekki líka myndin. Lífið er bara þannig að það er slökkvari á öllu og hver og einn getur ákveðið það að fara ekki og sjá þessa mynd."

Ian McKellen var öllu beittari og vakti mikla kátínu þegar hann notaði tækifærið og skaut á kaþólsku kirkjuna fyrir viðhorf hennar til samkynhneigðra en Kellen er sjálfur hommi og hikar ekki við að beita sér fyrir auknum réttindum samkynhneigðra. "Þegar ég las bókina trúði ég henni alveg og kann Dan Brown bestu þakkir fyrir að rugla svona í kollinum á mér. Ég vil líka endilega trúa því að Jesús hafi verið mannlegur. Ég veit að kaþólska kirkjan hefur átt í vandræðum með samkyneigð og mér fannst þetta svo frábært þar sem þetta staðfestir að Jesús hafi ekki verið hommi." Kellen dró svo þá ályktun að æsingurinn í kringum myndina tengdist fyrst og fremst snobbi. "Þegar bókin kom út var enginn með þessi læti. Er það vegna þess að lesendum er treyst til þess að hugsa en fólk sem fer í bíó er heilalaust lið sem þarnast verndar? Mér finnst vera svolítið snobb í gangi í kringum þetta og ég trúi því að bíógestir séu alveg jafn gáfaðir og lesendur og geti því vel gert upp hug sinn og á meðan þeir gera það geta þeir skemmt sér konunglega."

Paul Bettany var í takt við landa sína tvo en hann hefur aldrei efast um að Da Vinci lykillinn sé skáldskapur. "Þegar Ron hringdi í mig og bað mig um að vera í myndinni notaði hann orðin "munkur", "morðingi" og "Da Vinci Code" og ég sagði strax "já". Þá spurði hann hvort ég hefði lesið bókina sagði ég "já, auðvitað" þó ég hefði ekki gert það. Ég rauk svo til og náði mér í bókina, ekki í guðfræðideildinni heldur skálskapardeildinni, og las hana í tveimur lotum. Þetta er þannig bók að maður flettir henni hratt og getur ekki hætt. Í framhaldinu las ég ýmis guðfræðirit á meðan ég undirbjó mig fyrir hlutverkið og ég get sagt ykkur það að þau fá mann ekki til að fletta hratt. Þannig að það ætti að vera öllum ljóst að þetta er skáldskapur."

Spáir ekki í vinsældum

Gagnrýnendum og blaðamönnum gafst kostur á að sjá The Da Vinci Code í Cannes á þriðjudag og miðvikudag og fyrstu dómar eru blendnir og Howard hefur meðal annars verið sakaður um að drepa niður það líf sem var í bókinni. Howard segist þó ekki hafa áhyggjur af því hvernig myndini mun reiða af í miðasölunni og kippir sér ekki upp við dómana. "Ég hef ekki lesið neina dóma ennþá en sjálfsagt eru einhver lýsingarorð í einhverjum þeirra sem maður vildi skipta út. Ég hef gert margar vinsælar myndir og er löngu hættur að reyna að spá í það fyrirfram hvernig myndirnar mínar eiga eftir að ganga. Ég vel verkefni vegna þess að efniviðurinn heillar mig og ég get hugsað mér að eyða einu og hálfu til tveimur árum í að segja þá sögu. Bókin er áberandi og margir hafa áhuga á henni þannig að ég vona svo sannarlega að hún muni ganga vel en ég vel mér ekki myndir með hliðsjón af því."

Bandaríski leikarinn John C. Reilly kom til landsins í gær í tilefni af Listahátíð í Reykjavík. Reilly er alræmdur senuþjófur og hefur sýnt stórleik í kvikmyndum fjölda virtra leikstjóra en þrátt fyrir það er nafn hans ekki mjög þekkt. Andlitið þekkja hins vegar flestir. Þórarinn Þórarinsson ræddi við Reilly um ferilinn, frægðina og Ísland.

„Það er alveg rétt. Fjöldi fólks veit ekkert hvað ég heiti og áttar sig ekki á að ég er leikari. Það er gott og þannig vil ég hafa það,“ segir Reilly. „Þetta hefur samt aðeins verið að breytast enda hef ég leikið í fjörutíu kvikmyndum þannig að fólk er aðeins farið að kannast við nafnið. Ég tel það vera mjög mikilvægt fyrir leikara að geta komið áhorfendum á óvart. Þegar fólk þekkir nafn þitt og telur sig geta skilgreint þig og býst fyrirfram við einhverju frá þér er óhjákvæmilega erfiðara að koma að því úr óvæntri átt. Ég vona svo sannarlega að þetta svigrúm mitt sé ekki að hverfa.“

Útvarpsþáttur lifnar við á tjaldinu

Reilly er hingað kominn til þess að vera viðstaddur sérstaka forsýningu á nýjustu mynd Roberts Altman, A Prairie Home Companion, í Háskólabíói á sunnu­dagskvöld. Altman leikur sér í myndinni með útvarpsþáttinn A Prairie Home Companion sem hefur notið mikilla vinsælda í Bandaríkjunum frá árinu 1974.
Mynd Altmans er stjörnum prýdd að vanda enda sækjast leikarar eftir að fá að vinna með gamla manninum og auk Reillys fara Meryl Streep, Woody Harrelson, Tommy Lee Jones, Kevin Kline, Lindsay Lohan, Virgina Madsen og Robin Williams með hlutverk í myndinni. Reilly mun kynna myndina á sýningunni á sunnudaginn en hann er hæstánægður með hvernig tókst til.
„Við forsýndum hana um daginn og hún sló alveg í gegn og það besta var að eftir sýninguna sagði fólk að þetta hefði verið góður þáttur hjá okkur. Áhorfendum fannst þeir hafa verið að horfa á útvarpsþáttinn en ekki bíómynd. Það verður ekki öllu betra,“ segir Reilly.

Frábært að vinna með Altman

Reilly sparar ekki lofið þegar talið berst að Robert Altman. „Hann er frábær. Þegar ég var að leika í Streetcar named Desire á Broadway í fyrra hugsaði ég með mér að það væri tímabært að leika aftur í bíómynd og ég gerði lista yfir leikstjóra sem mig langaði til að vinna með. Altman var efstur á listanum og þremur dögum eftir að ég skrifaði listann hringdi hann í mig og bað mig um að vera í A Prarie Home Companion. Þetta var mjög magnað augnablik.“
Leikstjórnarstíll Altmans höfðar vel til Reillys sem leið afskaplega vel á tökustað. „Mér fannst ég ekki geta gert mistök alveg sama á hverju gekk vegna þess að Robert er alltaf að leita að mistökum. Hann er að sækjast eftir því óvænta og leggur mikið upp úr spuna. Hann leyfði okkur að fara langt út fyrir handritið þannig að mér fannst mjög gott að vinna undir hans stjórn.“

Gagnnjósnari og senuþjófur

Reilly var tilnefndur til Óskarsverðlauna sem besti leikarinn í aukahlutverki árið 2003 fyrir hlutverk sitt í dans- og söngvamyndinni Chicago og sýndi eftirminnileg tilþrif í myndum Pauls Thomas Anderson, Boogie Nights og Magnolia, en það má segja að með þeim myndum hafi hann fest sig í sessi sem skæður senuþjófur. Reilly og Anderson eru nánir vinir og leikarinn telur víst að þeir eigi eftir að vinna saman aftur.
Auk Altmans og P.T. Andersons hefur Reilly leikið undir stjórn ekki ómerkari kvikmyndahöfunda en Woody Allen, Martins Scorsese, Walters Salles, Terrence Malick og Brians De Palma. Hann segir það vissulega sérstakt að hafa kynnst þessum meisturum.
„Þetta eru allt ólíkir menn og þeir eyða ekki miklum tíma í bíó að horfa á verk annara ef þeir gera það yfirleitt. Ég er því svolítið eins og gagnnjósnari vegna þess að ég hef tekið eitthvað frá þeim öllum sem hinir vita ekkert um. Þegar ég kem á tökustað hjá Altman er ég með veganesti frá öllum þessum frábæru leikstjórum sem ég hef unnið með. Þetta er skemmtilegt þar sem ég þarf að endurstilla mig í hvert skipti og aðlagast nýjum stíl en það er hluti af starfi leikarans að laga sig að sýn leikstjórans.“

Þau hlutverk sem Reilly hefur tekið að sér á undanförnum árum virðast flest sérstaklega sniðin fyrir hann enda vandar hann valið vel. „Ég þekki leikara sem taka öllum tilboðum sem þeim berast. Ég geri það pottþétt ekki. Ég er varkár í þessum efnum og forðast það að endurtaka mig. Það er svo mikil vinna að gera bíómynd þannig að maður vill auðvitað hafa trú á því sem maður er að gera.“

Alsæll á Íslandi

Reilly kom til landsins í gær ásamt eiginkonu sinni Alison Dickey kvikmyndaframleiðanda. Leikarinn er vægast sagt uppveðraður yfir Íslandsheimsókninni enda hefur hann heyrt ýmislegt um land og þjóð. „Ég ætla að nota tímann vel. Ég hef ekki enn heyrt neitt slæmt um Ísland fyrir utan það að það geti orðið svolítið kalt. Ég hef líka séð fullt af góðum myndum frá Íslandi en af þeim hafði Nói albínói mest áhrif á mig. Frábær mynd.“

Reilly reynir að hafa dagskrá sína hér á landi eins óskipulagða og hægt er enda vill hann helst nota tímann til að skoða sig um á eigin forsendum. „Ég er mjög spenntur fyrir þessari heimsókn. Ég hef heyrt svo margt um Ísland svo lengi og vinir mínir dauðöfunda mig af því að vera kominn hingað, sérstaklega Paul Thomas Anderson. Honum hefur verið boðið hingað en þá komst hann ekki og hann sagði við mig um daginn að hann tryði því ekki að ég væri að fara til Íslands á undan honum.“

Ég ætla að byrja að blogga vegna þess að mér finnst líf mitt svo spennandi, innihaldsríkt og margbreytilegt að það hljóti að eiga erindi við fólk sem ég þekki ekki neitt og mun aldrei hitta.
Internetið er fullt af bloggum alls konar fólks sem lifir svo undursamlegu lífi að það er hrein unun að lesa um hversdagsleg ævintýri þess. Dagarnir eru sko ekki heldur allir eins hjá mér og ég kann vel að fanga fegurð tilverunnar og mun örugglega auðga líf annarra með skrifum mínum. Þessu munu þeir kynnast sem lesa bloggið mitt en fyrsta færslan er svona:

„Ég vaknaði í óvenjugóðu skapi við fuglasöng sem þagnaði skyndilega þegar köttur nágrannans drap morgunsöngvarann. Þá varð ég soldið leiður en hellti mér bara upp á kaffi. Dagurinn versnaði þegar ég fattaði að ég átti ekki fyrir sígarettum og mamma vildi ekki lána mér 500 kall. Ég er að reyna að þyngja mig en ekkert gengur. Ég kemst bara ekki upp fyrir 57 kílóin sama hvað ég ét. Það er samt svo merkilegt að ég hef orðið svo miklu næmari fyrir hinum hárfínu blæbrigðum tilverunnar eftir að ég fór að léttast. Þess vegna er ég farinn að hanga mikið á Mokka. Stari ofan í svart kaffið á milli þess sem ég tala við fræg skáld. Ég held að ég sé að verða skáld sjálfur. Jafnvel betri en sumir þeirra sem ég tala við. Það birtist pistill eftir mig í Fréttablaðinu í dag og annar er væntanlegur fljótlega. Mér finnst gaman að sjá nafnið mitt í blaðinu og les alltaf það sem ég skrifa. Ég er líka búinn að vinna mikið í ljóðinu mínu og er að verða sáttur við það. Vonandi vill Silja birta það í TMM. Fór að sækja jakkafötin mín í fatahreinsun í gær og varð heldur betur hissa þegar þvældur hvítur sportsokkur með rauðum röndum datt úr annarri skálminni. Fannst hann tala til mín en náði ekki skilaboðunum. Já, lífið er skrýtið og uppátæki Guðs oft undarleg. Jæja, farinn út að skokka og sjá hvort ég hitti ekki einhvern frægan sem ég get kastað kveðju á.“

Ég hef aldrei farið í kröfugöngu þó ég hafi getað, með góðri samvisku, skilgreint mig sem verkamann í ellefu ár. Allra síst þá hvarflaði það að mér og vinnufélögum mínum að þramma niður Laugaveginn með iðnnemum, menntskælingum og öðru hræsnaraliði sem aldrei hefur dýft hendi í kalt vatn en finnst voða kúl að blanda hagsmunum sínum við verkalýðsbaráttu sem kemur því ekkert við.

Við sáum líka enga ástæðu til að fylkja liði undir gunnfánum grútmáttlausrar verkalýðsforystu til þess að hlusta á hagsmunagæslumenn okkar, sem þáðu margföld laun okkar fyrir að gera ekki neitt af viti í okkar málum, gaspra digurbarkalega í hátalara.
Við náðum mestu út úr fyrsta maí með því að detta ærlega íða með ódýrum landa 30. apríl, stofna til slagsmála í miðbænum og fara svo heim með blóðbragð í munninum og sænga hjá konunum okkar. Verkalýðsdaginn notuðum við til þess að sleikja sárin og sofa úr okkur þynnkuna.
Já, við vorum sko alvöru verkamenn sem neituðum að taka þátt í skrípaleiknum enda höfðum við ekki orðið varir við það í launaumslögunum okkar að þessi dagur, kröfugöngur og verkalýðsforystan yfirleitt hefðu skilað okkur neinu.
Partíin okkar þann 30. maí voru samt oftast assgoti góð þar sem við komum saman í Breiðholtinu, angandi af bensíni með smurolíubrák undir nöglunum. Þar sveif alvöru verkalýðsandi yfir vötnum þegar við sungum Stál og hnífur með Bubba, töluðum illa um jakkafataskrílinn sem stjórnaði okkur og vel um Jóa í Bónus sem var, ásamt Bubba, hetjan okkar og hafði á örfáum árum bætt kjör okkar meir en öll verkalýðsforystan samanlögð.
Það var gaman að vera verkamaður en því miður of dýrt til þess að ég hefði efni á því til lengdar enda er ég enn að borga niður yfirdráttinn sem ég þurfti að nota til þess að leiðrétta kjör mín sjálfur og framfleyta fjölskyldu minni. Annars bara til hamingju með gærdaginn, þið sem eigið það skilið.