Maður finnur mest fyrir þessu í bakgarði Grand Hotel en þar var standandi partí öll kvöld með tilheyrandi látum fram eftir nóttu. Howard hefur þó ekkert með Grand partíin að gera og fáum blandast hugur um að rólegheitin þar megi skýra með því að Íslendingagengið sem keyrði fjörið áfram í fyrra er ekki á staðnum í ár.

Fjörið verður samt meira með hverjum degi og framundan er sturluð helgi þar sem áhugaverðar bíómyndir eru að detta inn og viðtalsbókanirnar hrannast upp þá er heldur ekki hægt að hreyfa sig millimeter lengur án þess að vera boðið í partí þannig að valkvíðinn magnast stöðugt. Það er vitaskuld ekki hægt að komast yfir helminginn af því sem maður ætlar sér eða vill gera í Cannes þannig að það verður að velja og hafna og skipta liði.

Da Vinci gengið tók sig vel út á rauða dreglinum á miðvikudag og það er ekki laust við að ég sé farinn að sjá eftir því að hafa skilið smókinginn eftir heima. Maður getur að vísu dáið glaður eftir að hafa farið einu sinni á teppið en flóðljósin heilla og það fer um mann nettur slaufufiðringur þegar það fer að líða á kvöldin.

Troma gengið hans Lloyds Kaufman lætur sig hins vegar ekki vanta en krakkarnir eru með læti fyrir utan höllina tvisvar á dag og mæta þá til leiks með öskrum og látum ýmist hálfnakin eða uppáklædd eins og fábjánar. Þetta er hresst lið og kengruglað en Kaufan er frægastur fyrir hræbillegar og illa unnar hrollvekjur sínar sem fjalla oftar en ekki um ævintýri stökkbreytta nördsins The Toxic Avenger. Troma strákunum finnst löngu tímabært að gera víkingamynd og það var lítið mál að selja þeim Egils sögu og ég er ekki frá því að handritsvinnan hafi byrjað strax í nótt eftir að Egill var kynntur til leiks sem brjálaður víkingur sem hefði tekið sig til og ælt upp í leiðinlegan Svía og plokkað úr honum annað augað til þess að lyfta annars fúlu patríi á hærra plan.