Sjö dagar í Cannes ættu því ekki að þykja mikið en þeir eru miklu meira en nóg fyrir sál og líkama. Áreitið, lætin og upplýsingaflæðið er svo yfirgengilegt að eftir tvo daga hrynur harði diskurinn í hausnum á manni og maður veit ekki neitt. Reyndir Cannes-farar segja mér þó að þetta liggi allt einhvers staðar í kollinum og muni koma í ljós eftir að hausinn hefur verið endurræstur á Íslandi.
Það tók mig fimm daga að fá nóg og byrja að sakna Íslands. Það er nokkuð sem ég hefði fyrir fram talið útilokað þar sem daglegt strit í Reykjavík verður aldrei jafn spennandi og puðið í Cannes. Það er eitthvað ómótstæðilegt við að vinna vinnuna sína í miðju partíi í steikjandi sól. Það er virkilega gaman að detta í blaðamannagírinn við þessar aðstæður og sá eiginleiki minn að geta sleppt því að matast og sofa hefur komið sér vel enda er ekkert svigrúm fyrir þessar frumþarfir þegar maður hleypur um göturnar svitastorkinn í adrenalínæði að missa af fundum með kvikmyndastjörnum eða að verða of seinn í bíó. Þó stressið hafi ótrúlegt næringargildi kemur þó að því að skrokkurinn gefist upp þannig að ég er tilbúinn að komast aftur í daglegu tauga­veiklunina heima þar sem maður getur í það minnsta tekið sér hálftíma í mat og vinnudagurinn verður sjaldan lengri en fjórtán tímar. Ég hef því breytt slag­orði mínu í Cannes úr „ég sef þegar ég er dauður“ í „ég sef í flugvélinni“.