Við sáum líka enga ástæðu til að fylkja liði undir gunnfánum grútmáttlausrar verkalýðsforystu til þess að hlusta á hagsmunagæslumenn okkar, sem þáðu margföld laun okkar fyrir að gera ekki neitt af viti í okkar málum, gaspra digurbarkalega í hátalara.
Við náðum mestu út úr fyrsta maí með því að detta ærlega íða með ódýrum landa 30. apríl, stofna til slagsmála í miðbænum og fara svo heim með blóðbragð í munninum og sænga hjá konunum okkar. Verkalýðsdaginn notuðum við til þess að sleikja sárin og sofa úr okkur þynnkuna.
Já, við vorum sko alvöru verkamenn sem neituðum að taka þátt í skrípaleiknum enda höfðum við ekki orðið varir við það í launaumslögunum okkar að þessi dagur, kröfugöngur og verkalýðsforystan yfirleitt hefðu skilað okkur neinu.
Partíin okkar þann 30. maí voru samt oftast assgoti góð þar sem við komum saman í Breiðholtinu, angandi af bensíni með smurolíubrák undir nöglunum. Þar sveif alvöru verkalýðsandi yfir vötnum þegar við sungum Stál og hnífur með Bubba, töluðum illa um jakkafataskrílinn sem stjórnaði okkur og vel um Jóa í Bónus sem var, ásamt Bubba, hetjan okkar og hafði á örfáum árum bætt kjör okkar meir en öll verkalýðsforystan samanlögð.
Það var gaman að vera verkamaður en því miður of dýrt til þess að ég hefði efni á því til lengdar enda er ég enn að borga niður yfirdráttinn sem ég þurfti að nota til þess að leiðrétta kjör mín sjálfur og framfleyta fjölskyldu minni. Annars bara til hamingju með gærdaginn, þið sem eigið það skilið.