Volver, nýjasta kvikmynd spænska leikstjórans Pedro Almodovar, vakti verðskuldaða athygli á kvikmyndahátíðinni í Cannes á dögunum og þykir með hans bestu verkum. Þórarinn Þórarinsson hitti Almodovar að máli og ræddi við hann um samkynhneigð, tilfinningar og brjóstin á Penelope Cruz.

Almodóvar er jafnan bestur þegar hann fjallar um konur og það má segja að með Volver hverfi hann aftur til upprunans þar sem hann segir tilfinningaþrungna sögu tveggja systra, dóttur annarrar þeirra og móður þeirra. Karlmenn koma varla við sögu en þegar þeir gera það eru þeir bölvaðar skepnur. Penélope Cruz leikur aðra systurina sem þarf að takast á við ástvinamissi og kynferðislega misnotkun og losa sig við lík.

Sterkar konur, vondir menn

„Þegar ég byrjaði að skrifa handrit myndarinnar ákvað ég að vinna með þann kvennaheim sem ég ólst upp í,“ segir Almodóvar. „Þá var ég umkringdur konum þar sem karlarnir unnu fjarri heimilinu. Þessar konur voru mjög sterkar og þurftu að berjast fyrir öllu þannig að í mínum huga eru þær tákngervingur lífsins sjálfs og þær kvenpersónur sem ég hef skrifað um síðar byggja á þeim. Hvað sumt sem gerist í Volver varðar þá bjó ég í litlu þorpi og því miður gerast oft hræðilegir hlutir í litlum samfélögum og kynferðisleg misnotkun er ekki óalgeng. Ég vil samt ekki alhæfa í myndum mínum og segja að allir karlmenn séu ofbeldishneigðir eða nauðgarar. Það er alls ekki málið. En ég verð samt að halda því til haga að þessir hræðilegu hlutir gerast í þessum litlu þorpum. Þetta er hluti af lífinu en ég er samt svolítið ósanngjarn við karlana í Volver vegna þess að ég vinn með bestu minningar mínar um konurnar og svo tvær verstu æskuminningar mína um karla. Hluti sem ég heyrði og eru sannir.“

Segir sögur með myndum

Almodovar segist hafa hlustað af athygli á samræður móður sinnar við hinar konurnar á heimilinu og sögur þeirra hafi opnað sér leið inn í skáldskapinn en það voru aftur á móti bragðlaukarnir sem drógu hann að kvikmyndinni sem tjáningarformi tilfinninga sinna.

„Ég kynntist kvikmyndunum í gegnum súkkulaði. Þegar ég var krakki borðuðum við brauð með súkkulaði. Þetta voru lítil súkku­laðistykki og þeim fylgdu myndir af Hollywood-stjörnum. Ég hafði þá ekki séð eina einustu mynd með þessu fólki en ljósmyndirnar kveiktu hjá mér dagdrauma. Þetta var eins og komast inn í annan heim og ég gerði mér grein fyrir því að mig langaði til þess að verða hluti af þessum heimi. Það var svo á unglingsárunum sem ég varð staðráðinn í því að ég vildi gera kvikmyndir. Þegar ég var um tvítugt hafði ég ráð á að kaupa mér Super 8 kvikmyndatökuvél og þegar ég horfði á það sem gerðist fyrir framan augun á mér festast á filmu með því einu að þrýsta á hnapp fannst mér ég strax vera orðinn leikstjóri þó ég hefði ekki neitt vit á myndmáli þá. Hingað til hafði ég litið á mig sem sögumann og var byrjaður að skrifa smásögur en þarna komst ég að því að ég átti auðveldara með að segja sögurnar mínar með myndum en texta. Það liggur betur fyrir mér að segja sögur svona.“

Stjórnar Penélope á heimavelli

Almodóvar og Penélope Cruz unnu síðast saman í myndinni Todo sobre mi madre (Allt um móður mína) árið 1999 en leikkonan hélt fljótlega eftir að til Hollywwod þar sem hún hefur leikið í nokkrum stórmyndum með æði misjöfnum árangri. Almodóvar fagnaði því ákaflega að fá hana aftur og segir allt annað að sjá til hennar í evrópskum myndum en amerískum.

„Það er eins og maður sé að horfa á allt aðra manneskju. Það var dásamlegt að fá hana aftur vegna þess að ég elska hana skilyrðislaust. Við höfðum ekki unnið saman í sjö ár en höfum haldið nánu sambandi og ég vissi að hún gæti skilað þessu hlutverki með sóma. Penélope er mjög tilfinningarík leikkona og það þarf að vinna mikið með henni. Hún þarf miklar æfingar og ég held að ameríska framleiðsluferlið henti henni síður þar sem þar er leikurum ekki gefinn nægur tími. Við æfðum hverja einustu línu daglega í þrjá mánuði. Það voru uppi efasemdir um að hún gæti leikið fullorðna móður unglingsstúlku, lífsreynda konu sem er í senn bæði hugrökk og brotthætt.“
Hlutverkið vafðist þó ekki fyrir Penélope, sem fékk leikkonuverðlaunin í Cannes ásamt stallsystrum sínum úr myndinni. „Frammistaða hennar hefur komið mörgum á óvart en ég efaðist aldrei og það hreyfði við mér að fylgjast með henni vinna.“

Brjóstin eru ekta

Almodóvar játar það fúslega að hann hafi haft unga Sophu Loren í huga þegar hann sá persónu Cruz fyrir sér. „Hún er tvímælalaust fyrirmyndin og það sést á förðuninni, hárgreiðslunni og fötum hennar.“ Brjóst leikkonunnar eru svo gerð að umtalsefni í kostulegu samtali móður og dóttur í myndinni. Þar er persóna Penélope spurð hvort hún hafi látið stækka á sér brjóstin. Almodóvar vill ekki viðurkenna að hann hafi skrifað þessa línu inn gagngert til að stríða leikkonunni. Spurningin þjóni tilgangi í sögunni þó hún snerti Penélope vissulega með beinum hætti.

„Einhverjir blaðamenn hafa haldið því fram að Penélope hafi látið setja eitthvað í brjóstin á sér. Þetta er af og frá. Þið sjáið alveg að þau hreyfast mjög náttúrulega. Þetta var svar til þessara slúðurblaðamanna,“ segir leikstjórinn og hlær. „Ég hef gaman að því að fela hluti í textanum en þessi spurning er ekki bara brandari. Móðirin er afskaplega stolt af fallegu dóttur sinni. Hún sér að hún hefur blómstrað en áttar sig ekki alveg á því að hún hefur breyst úr stúlku í konu. Þegar Penélope svarar og segist alltaf hafa verið með þessi brjóst hefur móðirinn óafvitandi gert stúlkuna að kynferðislegu viðfangi föðurins. Það er því vísbending um það sem koma skal í þessu. Þetta var brandari en það var samt eitthvað bitastætt á bak við hann.“

Samkynhneigðin skiptir ekki máli

Almodovar náði fyrst vinsældum á jaðrinum í samfélagi samkynhneigðra en er orðinn hluti af megin­straumnum, margverðlaunaður leikstjóri sem allir þekkja. Hann segist þó ekki sjá neitt athugavert við þessa ævintýralegu þróun.
„Mér hefur fundist þetta vera afskaplega eðlileg þróun þar sem ég hef ekki þurft að gefa neitt upp á bátinn eða gera neinar málamiðlanir. Ég hef ekkert breyst og hef ekki þurft að svíkja sjálfan mig. Ég er samt mjög heppinn vegna þess að ég byrja á því að gera neðan­jarðarmyndir og hef unnið Óskarsverðlaun. Það er langur vegur þar á milli. Kannski er ég undantekningin sem sannar regluna vegna þess að ég held að það geti ekki margir samkynhneigðir leikstjórar sprottið upp á jaðrinum og náð miklum vinsæladum síðar.“

Almodóvar vill þó alls ekki ganga svo langt að segjast vera orðinn hluti af meginstraumnum. „Í það minnsta ekki í amerískum skilningi þess orðs. Þar á þetta við myndir eins og Mission Impossible III sem er frumsýnd á 4.000 bíó­tjöldum í einu. Mínar myndir opna í mesta lagi í 200 til 300 kvikmyndahúsum í einu. Þetta eru samt meiri vinsældir en mig hefði nokkurn tíma órað fyrir. Ekki einu sinni í mínum villtustu draumum.“

Almodóvar segir að þrátt fyrir uppruna sinn í kvikmyndum hafi kynhneigð hans ekkert með vinsældirnar að gera. „Vinsældirnar ráðast af myndunum sem maður gerir. Ég hef gert mjög persónulegar og sjálfstæðar myndir um klikkað fólk, klæðskiptinga og fólk sem lifir á jaðri samfélagsins og það er óvenjulegt að ná vinsældum með slíkum myndum. Það er til fjölmargir samkynhneigðir leikstjórar sem gera hefðbundnar og vinsælar myndir. Það er ekkert vandamál að vera samkynhneigður leikstjóri. Það er hins vegar miklu erfiðara að vera samkynhneigður leikari eða leikkona. Þá er hætt við að fólk sé dregið í ákveðna dilka og hlutverkaval þess þrengist vegna þess að einhverjir halda að það geti ekki leikið persónu með aðra kynhneigð en leikarinn sjálfur. Fordómarnir eru því miklu meiri gagnvart leikurum og leikkonum. Ég átti samt aldrei von á að Akademían myndi verðlauna mig með Óskari en það hafði ekkert að gera með það að ég væri hommi heldur einfaldlega vegna þess að myndirnar mínar eru mjög oft til þess fallnar að ganga fram af Bandaríkjamönnum.“

Tekur áhættu með hverri mynd

Almodóvar segist alltaf vera að skrifa og hann hefur ekki fyrr lokið einni mynd en hann er farinn að huga að þeirri næstu. „Ég er alltaf með nokkrar sögur í gangi og þær eru þá mislangt á veg komnar. Nú er ég með þrjár í vinnslu og tvær eru nánast tilbúnar en ég veit ekki enn hvor þeirra verður næsta mynd. Því er yfirleitt þannig farið að það er alltaf ein af þessum sögum sem mér finnst mjög áríðandi að gera. Þetta ræðst meira af eðlisávísun en vali og það er þá eins og sagan velji mig en ekki öfugt. Það er ekkert vitrænt við þetta val og ég veit ekkert hvernig á því stendur. Þetta er mér ráðgáta en sumar sögur finnst mér ég bara verða að segja.“

Almodóvar segist vera ákaflega tilfinningaríkur maður og tilfinningarnar beri hann stundum ofurliði þegar hann skrifar. „Ég er bara svona en ég reyni að hafa stjórn á mér. Þegar ég skrifa verð ég stundum djúpt snortinn af því sem ég skrifa. Ég man alltaf eftir atriði í Romancing the Stone þar sem Kathleen Turner er að skrifa ástarsögu og fer að hágráta. Mér líður oft svona en stundum upplifi ég sterkar tilfinningar og það er gott. Það segir mér einfaldega að ég sé á réttri leið,“ segir leikstjórinn og einlægnin skín úr augunum.

„Ég hef alltaf áhyggjur af því að mér muni ekki takast að gera handritið að almennilegri bíómynd þannig að gerð hverrar einustu myndar er ævintýri. Ef ég væri að gera hasarmyndir eða ævintýramyndir væri ég miklu öruggari með mig en þar sem myndinar mínar byggja á tilfinningum er get ég aldrei verið viss um hvernig fólk muni taka þeim, hvort áhorfandinn muni upplifa sömu tifinningar og ég. Mér finnst það vera kraftaverk í hvert skipti sem það gerist og ég legg mig allan fram við að koma þessum tilfinningum til skila. Ég vil að þær seu einlægar og raunverulegar. Þannig skrifa ég þær í handritið og veit að leikararnir gera allt sem þeir geta til að koma þessu til skila.
Hvað sjálfan mig varðar er ég tilbúinn til þess að drepa mig á tökustað ef það verður til þess að mér takist að koma skilaboðum mínum til almennings. Maður getur samt aldrei verið viss um að fólkið í salnum muni gráta eða finna aðrar tilfinningar sem þú vilt vekja hjá þeim og þess vegna finnst mér starf mitt vera mjög áhættusamt.“

Ian Rankin var rúmlega tvítugur bókmenntafræðinemi við háskólann í Edinborg þegar hann fékk hugmyndina að fyrstu Rebus bókinni. Þá hafði hann þegar skrifað tvær óútgefnar skáldsögur og fiktað við að skrifa smásögur, ljóð og söngtexta.
„Ég sat í íbúðinni minni á kaldri vetrarnótt og starði í eldinn þegar ég fékk hugmynd að sögu þar sem tveir einstaklingar tækjust á. Annar lagði þrautir fyrir hinn, sem væri hugsanlega lögga, og sendi honum vísbendingar um glæpi. Ég vissi ekkert um lögregluna eða glæpasagnaskrif á þessum tíma og hafði ekki lesið mikið af reyfurum. Persónan tók samt fljótt á sig mynd og ég planaði bókina alla á þessu eina kvöldi,“ segir Rankin um tilurð fyrstu Rebusbókarinnar, Knots & Crosses.

„Ég hafði verið að stúdera Dr. Jeckyl and Mr. Hyde eftir Robert Louis Stevenson. Sú bók fjallar í raun að miklu leyti um Edinborg og er skrifuð af Edinborgara og mér fannst það bæði pirrandi og fyndið að hún skyldi eiga sér stað í London. Ég lít á hana sem Edinborgarsögu og finnst hún segja mikið um borgina og gefa innsýn í persónugerð Skota. Ég ákvað því að uppfæra söguna og flyja hana heim til Edinborgar með Knots & Crosses. Allt þetta löggudót var í mínum huga bara tilgangurinn sem helgaði meðalið, aðferð til að segja þessa sögu þannig að það kom mér algerlega í opna skjöldu eftir að hún kom út að sjá hana í glæpasagnadeildum bókabúða en ekki innan um skoskar bókmenntir. Ég skammaðist mín fyrir þetta vegna þess að ég ætlaði að verða prófessor í ensku. Þetta var mikið sjokk að verða glæpasagnahöfundur fyrir slysni.“

Grunaður um glæp

Rankin ákvað síður en svo að binda trúss sitt við Rebus strax eftir Knots & Crosses og skrifaði tvær aðrar bækur, njósnasögu sem gerist í London og glæpasögu sem átti sér stað í Bandaríkjunum. „Ég komst svo að þeirri niðurstöðu að allt sem mig langaði að segja um lífið og tilveruna rúmaðist innan ramma sakamálasögunnar. Rannsóknarlögreglumaðurinn eða einkaspæjarinn eru mjög góð tól til þess að kryfja samfélagið með. Hann hefur aðgang að lægstu lögum samfélagsins, dópistunum, melludólgunum og vændiskonunum en hann getur líka átt samskipti við stjórnmálamenn, bissnissmenn og skoðað alls konar spillingu. Útgefandinn minn hafði sagt mér að hann sér líkaði vel við persónu Rebusar og ég ákvað því að gefa honum annan séns.“

Rankin leggur töluverða vinnu í undirbúning hverrar bókar og kynnir sér viðfangsefni sín gaumgæfilega. Þetta hefur hann gert frá upphafi og lenti til að mynda í vandræðum í samskiptum sínum við lögregluna þegar hann vann að fyrstu Rebusbókinni.
„Ég hafði ekki hundsvit á störfum lögreglunnar og skrifaði háttsettum lögreglumanni í Edinborg og bað hann um hjálp. Hann sendi mig til tveggja rannsóknarlögreglumanna sem voru tilbúnir til að ræða við mig um persónu Rebusar. Þeir vildu samt fyrst vita um hvað sagan væri og ég sagði þeim upp og ofan af fléttunni. Ég vissi auðvitað ekki að þeir voru þá að rannsaka mjög svipaðan glæp og ég var að skrifa um þar sem barni hafði verið rænt í nágrenni Edinborgar. Ég fékk því réttarstöðu grunaðs manns þar sem þeir héldu að ég hefði framið glæpinn og væri kominn til þess að leika mér að þeim. Fyrsta glæpasagan mín varð því til þess að það féll á mig grunur í raunverulegu sakamáli. En mesta hrós sem ég hef fengið var þegar háttsettur lögreglustjóri í Edinborg fjallaði um eina bókina mína í dagblaði og sagðist vilja óska þess að hann hefði eina löggu eins og Rebus í sínum mannafla, en aðeins eina því það væri ekki pláss fyrir tvær löggur eins Rebus.“

Samfélagsrýnirinn Rebus

Rankin segist meðvitað hafa orðið pólitískari í skrifum sínum með árunum og hann beini sjónum Rebusar iðulega að eldfimum samfélagsmálum enda sé skáldsagan í eðli sínu heppilegur vettvangur til þess.
„Mikið af fagurbókmenntum sem eru að koma út í Bretlandi um þessar mundir eru mjög sjálfmiðaðar. Þær fjalla um höfundana eða persónur sem eiga í innri baráttu. Bestu sakamálasögurnar fjalla hins vegar um átökin í samfélaginu, stóru siðferðislegu spurningar dagsins í dag. Síðasta bók, Fleshmarket Close, fjallar um hælisleitendur og byggir á raunverulegu morði sem var framið í Skotlandi. Ég lagðist í mikla rannsóknarvinnu fyrir hana. Ég geri það að vísu yfirleitt, sérstaklega þegar ég fjalla um viðkvæm málefni eins og innflytjendur. Margir stjórnmálamenn lesa bækurnar mínar og ég vil vera viss um að ég sé með staðreyndirnar á hreinu. Í þessu tilfelli fékk ég mikla hjálp frá góðgerðarsamtökum sem aðstoða hælisleitendur í Skotlandi, félagsráðgjafar voru mér einnig innan handar og svo vitaskuld lögreglan.

Ég nýt þess að vinna undirbúningsvinnuna vegna þess að hver bók byrjar yfirleitt á stórri spurningu sem ég spyr sjálfan mig. Spurningin sem ég glímdi við í Fleshmarket Close var: „Hversu kynþáttafordómafullir eru Skotar orðnir?“ Við höfum nefnilega í gegnum aldirnar verið of upptekin af trúardeilum og hatri milli mótmælenda og kaþólikka og höfum því ekki gefið öðrum menningaheimum gaum. En nú virðist það vera að koma á daginn að við glímum við mikla kynþáttafordóma í Skotlandi og við verðum að horfast í augu við það. Ég hef tekist á við aðrar erfiðar spurningar í eldri bókum. Hver bók byrjar á spurningu og til þess að svara þeim spurningum þá læt ég Rebus fá hana.“

Í helgan stein á næsta ári

Rankin segir að vinsældir Rebusar utan Bretlands hafi komið sér ánægjulega á óvart en bendir á að þetta hafi allt gerst mjög hægt. „Fyrsta Rebus bókin seldist í 800 eintökum þegar hún kom fyrst út 1987 og ég skrifaði átta Rebusbækur áður en ég sló í gegn. Sú áttunda Black & Blue, sem hlaut Gullrýtinginn, seldist í í miklu stærra upplagi en fyrri bækurnar. Ég held að Danir hafi orðið fyrstir til að þýða Rebus en önnur lönd voru lengur að taka við sér. Þetta hefur gerst hægt þannig að ég hef haft nægan tíma til að venjast þessu en það er frábært að verða vinsæll rithöfundur.“

Persóna Rebusar hefur tekið miklum breytingum á þeim tæplega tuttugu árum sem Rankin hefur skrifað um hann. „Ég ákvað snemma að bækurnar ættu að vera raunsæjar. Rebus vinnur á raunverulegri lögreglustöð, gatan sem hann býr við er til og hann drekkur á alvöru bar. Raunveruleikakrafan felur að sjálfsögðu í sér að Rebus verður að eldast í rauntíma. Vandamálið er að núna er hann í kringum 58 eða 59 ára og verður að fara á eftirlaun sextugur. Ég stend þvi frammi fyrir því að Rebus mun hætta á næsta ári og ég geri ráð fyrir að síðasta Rebusbókin komi út á þá, 20 árum á eftir þeirri fyrstu.“

Rebus myndi ekki líka við mig

Rebus er vandræðaseggur, á erfitt með að vinna með fólki og virðist haldinn sjálfseyðingarhvöt en Rankin er þó ekki tilbúinn til þess að viðurkenna að hann sé alkóhólisti.
„Hann er örugglega alveg á mörkum þess að vera alvöru alkóhólisti. Hann náði botninum í Black & Blue árið 1997 en hefur dregið úr drykkjunni síðan þá og hefur stjórn á henni. Það er áhugavert að aðdáendur hans virðast skipast í tvo jafn stóra hópa; konur sem lesa bækurnar vilja að hann breytist, borði betri mat, drekki minna og hætti að reykja. Körlum finnst hann hins vegar frábær eins og hann er. Ég held að það sé vegna þess að hann hefur alla þá lesti sem þeir hafa ekki. Ég hef ekki þessa lesti. Ég sit og drekk bjór akkúrat núna en ég reyki til dæmis ekki og ég gæti ekki drukkið jafn mikið og hann. Við erum mjög ólíkir hvor öðrum að mörgu leyti.
Þegar ég skóp Rebus var ég tvítugur námsmaður en hann fertugur fyrrverandi hermaður. Þannig að ef hann gengi inn á bar í Edinborg er ég viss um að honum myndi ekki líka við mig. Alveg örugglega ekki.“

Því fylgir ákveðin tilvistarkreppa að vera í fríi vegna þess að þegar maður hefur ekkert að gera neyðist maður til þess að hugsa og eyða óhóflegum tíma með sjálfum sér. Einhverjir geta sjálfsagt haft gagn og gaman að slíku en í mínu tilfelli er þetta beinlínis hættulegt þar sem ég er frekar þreytandi félagsskapur.

Til þess að brjóta þessi eintóna leiðindi aðeins upp hef ég lagst í ítarlega rannsókn á kaffihúsamenningu Reykjavíkur og er búinn að smakka svart kaffi á flestum stöðum sem bjóða upp á slíkt í 101.

Fann á þessu flakki mínu sannkallaða vin í þeirri andlegu eyðimörk. Alþjóðahúsið við Hverfisgötu er einhver notalegasti staður sem ég hef dottið inn á í háa herrans tíð. Stærsti kosturinn við þetta afdrep er að það er samkomustaður nýbúa og því eru Íslendingar í miklum minnihluta fastagesta. Maður stígur því inn í annan heim og í stað þess að heyra bergmálið af íslenskum kjaftasögum, karlagrobbi og barlómi hlustar maður á fólk tala alls konar tungum og skilur iðulega ekki eitt einasta orð. Góð tilbreyting.

Stærsti kosturinn við kránna Staupastein í gamanþáttunum Cheers ku hafa verið sá að þar þekktu þig allir. Stærsti kosturinn við Alþjóðahúsið er að þar þekkir þig enginn og þér er í því í sjálfsvald sett hvort þú vilt blanda geði við aðra eða sitja einn. Það svífur í það minnsta enginn á þig og segir "bleeeesaður, hvað segirru?"
Það er mér alltaf hulin ráðgáta að fólk frá öðrum löndum skuli vilja setjast að í þessu guðsvolaða veðravíti hroka og fordóma sem Ísland er en um leið verð ég að vera þakklátur fyrir að einhverjir kæri sig um það. Við þurfum fleiri útlendinga og fleiri alþjóðahús til þess að lyfta okkur á hærra plan.

Halle Berry geislaði af lífsgleði í sólinni í Cannes þar sem hún var ásamt meðleikurum sínum að kynna ævintýramyndina X-Men: The Last Stand. Þó að X-Men væri mál málanna var auðvelt að fá hana til þess að tala um allt milli himins og jarðar. Berry verður fertug í ágúst og segist aldrei hafa haft það jafn gott.

„Ég hef aldrei verið betur á mig komin, hvorki andlega né líkamlega,“ segir Berry, sem hefur marga fjöruna sopið, ekki síst í ástarmálum, en hún telur sig nú loksins hafa fundið hinn eina rétta. „Ég er mjög hamingjusöm og það var tími til kominn.“

Fórnarlamb lúmskra fordóma

Leiðin hefur legið upp á við jafnt og þétt hjá Berry allt frá því hún lék í Spike Lee-myndinni Jungle Fever og hasarmyndinni The Last Boy Scout á móti Bruce Willis árið 1991.
The Last Stand er þriðja X-Men-myndin hennar og hún átti góða innkomu sem hörkutólið Jinx í James Bond-myndinni Die Another Day. Inni á milli stórra hasarmynda lék hún svo í Monster´s Ball, sem skilaði henni Óskarsverðlaunum sem besta leikkonan í aðalhlutverki árið 2001.

„Ég hef þurft að berjast fyrir nánast hverju einasta hlutverki,“ segir Berry og er nokkuð niðri fyrir. „Í alvöru talað. Öll þau hlutverk sem mig hefur virkilega langað til að leika hafa kostað mig átök. Ég veit ekki hvað veldur þessu og án þess að ég sé að kvarta þá lifum við í heimi kynþáttafordóma og í sannleika sagt verður fólk eins og ég fyrir barðinu á fordómum á sumum sviðum. Ég er ekki að segja að Hollywood sé fordómafull en fordómarnir eru svo lúmskir að fólk gerir sér ekki alltaf grein fyrir því að þeir stjórna ákvörðunum þess.“

Hætt að reyna að þóknast öðrum

Berry segist, eins og fleiri leikarar í The Last Stand, hafa heillast af samfélagsgagnrýninni sem fléttuð er inn í handrit myndarinnar. „Myndin fjallar beinlínis um kynþáttafordóma og ég tengdist þessu efni sterkum böndum. Fyrst og fremst sem kona og svo einnig sem lituð kona,“ segir Berry, sem hefur bæði mátt gjalda fyrir kyn sitt og hörundslit á leið sinni á toppinn.
„Það er mikilvægt að við hugsum um þessi mál. Ég hugsaði um það oft á dag, á meðan við vorum að gera myndina, hvað myndi gerast ef yfirvöld í Bandaríkjunum myndu þvinga fólk til að taka mótefni sem breytti dökum hörundslit fólks í hvítan og ég þyrfti að taka þetta inn til þess að halda lífi eða fá að búa áfram í landinu mínu. Það væri hræðilegt og þessar hugsanir vöktu upp sterkar tilfinningar innra með mér. Allt mitt líf hef ég barist fyrir því að vera tekin í sátt og verða samþykkt. Það var ekki fyrr en ég komst á fertugsaldurinn sem ég áttaði mig á að það skiptir ekki máli hvað öðrum finnst. Ég gerði mér þá loks grein fyrir því að fólk gæti bara tekið mér eins og ég er og ég þyrfti ekki að breyta mér til að þóknast öðrum.“

Er enn að berjast

Þrátt fyrir Óskarsverðlaunin og byr sem leikkonan hefur fengið undir báða vængi þurfti hún að hafa mikið fyrir því að landa aðalhlutverkinu í næstu mynd danska leikstjórans Susanne Bier. Myndin heitir Things We Lost in the Fire og allt útlit er fyrir að Benicio Del Toro muni leika á móti Berry í henni.
„Handritið barst mér á meðan ég var að leika í X-Men. Það höfðaði svo sterkt til mín að ég stökk upp, hringdi í umboðsmanninn minn og hrópaði á hann að ég yrði að fá þetta hlutverk. Þetta var svipuð tilfinning og þegar ég las Monster´s Ball.“
Mynd Bier fjallar um ekkju, tveggja barna móður, sem tekur vin látins eiginmanns inn á heimili sitt. Sá er í miklum vanda en eftir að honum tekst að snúa lífi sínu við hjálpar hann fjölskyldunni að horfast í augu við og takast á við fráfall fjölskylduföðurins.

Tókst að heilla Susanne Bier

„Ég vissi að þetta yrði lítil mynd og ég myndi líklega ekki fá mikinn pening fyrir hlutverkið en mér var alveg sama. Ég bara varð að gera hana. Umboðsmaðurinn sagði mér að ég myndi líklega ekki hreppa hlutverkið þar sem verið væri að skoða Reese Witherspoon og allar aðrar leikkonur en mig.“

Berry var þó ekki á þeim buxunum að gefast upp enda hefur hún Bier í hávegum. „Ég ákvað samt að berjast fyrir þessu og var svo heppin að fá hana til að hitta mig í New York í síðasta mánuði. Ég vissi að ég hefði eina klukkustund til þess að heilaþvo hana og gera henni grein fyrir því hversu mikils ég mæti verk hennar og hefði ríka þörf fyrir að leika í þessari mynd. Ég hafði séð myndina hennar Brothers (Brødre) og hún heillaði mig gjörsamlega upp úr skónum.“

Berry hafði erindi sem erfiði. „Strax eftir þennan hádegisverð hringdi hún í umboðsmann minn og sagði honum að ég fengi hlutverkið. Ég er í skýjunum. Ég er mjög hrifin af konum og kvenleikstjórum. Þetta er lítil mynd um fólk, brot úr lífinu, og frábært mótvægi við myndir eins og X-Men. Mér finnst mjög gott að blanda þessu saman og svissa milli kvikmyndagreina og persónugerða.“

Langar stundum að öskra

Berry segir úrtölurnar sem hún fékk að heyra þegar hún lýsti áhuga sínum á að leika í mynd Bier dæmigerðar fyrir fordómana sem hún hefur mátt mæta á ferlinum. „Mér var sagt að það væri ómögulegt að láta mig leika eiginkonuna þar sem þá yrðu börnin að vera blönduð. Eiginmaðurinn mætti ekki vera svartur líka vegna þess að þá yrði þetta „svört“ mynd. Mig langar stundum að öskra þegar ég heyrði þetta og hugsaði með mér: „Jæja, þá byrjum við eina ferðina enn.“ Af hverju get ég ekki bara verið Halle Berry sem er nógu gömul til þess að leika móður og fengið hlutverkið út á það? Stundum nægir að spyrja svona til þess að fólk ranki við sér og spyrji á móti „Já, af hverju ættirðu ekki að geta það?“ Ég er enn að glíma við þetta í Hollywood.“