Til þess að brjóta þessi eintóna leiðindi aðeins upp hef ég lagst í ítarlega rannsókn á kaffihúsamenningu Reykjavíkur og er búinn að smakka svart kaffi á flestum stöðum sem bjóða upp á slíkt í 101.

Fann á þessu flakki mínu sannkallaða vin í þeirri andlegu eyðimörk. Alþjóðahúsið við Hverfisgötu er einhver notalegasti staður sem ég hef dottið inn á í háa herrans tíð. Stærsti kosturinn við þetta afdrep er að það er samkomustaður nýbúa og því eru Íslendingar í miklum minnihluta fastagesta. Maður stígur því inn í annan heim og í stað þess að heyra bergmálið af íslenskum kjaftasögum, karlagrobbi og barlómi hlustar maður á fólk tala alls konar tungum og skilur iðulega ekki eitt einasta orð. Góð tilbreyting.

Stærsti kosturinn við kránna Staupastein í gamanþáttunum Cheers ku hafa verið sá að þar þekktu þig allir. Stærsti kosturinn við Alþjóðahúsið er að þar þekkir þig enginn og þér er í því í sjálfsvald sett hvort þú vilt blanda geði við aðra eða sitja einn. Það svífur í það minnsta enginn á þig og segir "bleeeesaður, hvað segirru?"
Það er mér alltaf hulin ráðgáta að fólk frá öðrum löndum skuli vilja setjast að í þessu guðsvolaða veðravíti hroka og fordóma sem Ísland er en um leið verð ég að vera þakklátur fyrir að einhverjir kæri sig um það. Við þurfum fleiri útlendinga og fleiri alþjóðahús til þess að lyfta okkur á hærra plan.