Árið 1996 var Dan Morgan, Kanadamaður sem hafði búið á Íslandi um árabil, ráðinn skemmtanastjóri á staðnum. Hann hafði unnið sem barþjónn í Reykjavík en reynsla af rekstri nektardansstaða í heimalandinu átti að gagnast honum til að „rífa staðinn upp“ eins og hann orðaði það í viðtali við DV í mars 1996.

Paradísarmissir

Morgan hafði háar hugmyndir um rekstur Bóhem og í viðtalinu við DV sagði hann staðinn hafa verið „lastabæli“ en ekki skemmtistað áður en hann tók við honum. Morgan var þó ekki lengi í súluparadísinni þar sem honum sinnaðist við eigendur Bóhem. Hann hætti í framhaldinu í illu og Samúel Sveinsson, rúmlega tvítugur barþjónn á Bóhem, tók við starfi hans.

Morgan lagði strax drögin að stofnun nýs nektarstaðar, Vegas við Laugaveg, og var stríðshanskanum þá kastað. Það taldist til tíðinda að súlustaðirnir í Reykjavík væru orðnir tveir þó þeir hafi síðar orðið í það minnsta sjö þegar mest var.
Vikublaðið Helgarpósturinn gaf málinu því gaum og Morgan hafði varla opnað Vegas þegar hann og Samúel voru byrjaðir að munnhöggvast á síðum blaðsins.

Rúðubrot, íkveikjutilraun og hótanir

Samúel sakaði Morgan um „ítrekaðar hótanir, rúðubrot, rógsherferð og annað slíkt athæfi til að knésetja rekstur Bóhem á ólöglegan hátt.“
Hann sagðist þó ekki hræðast hótanir Morgans og taldi víst að Vegas færi á hausinn á þremur mánuðum. „Þeir sem reka þennan Vegas-stað eru algerir tittir. Þeir hafa ítrekað hringt hingað og hótað mér öllu illu, og jafnvel brotið nokkrar rúður á staðnum. Um daginn hringdu þeir og spurðu hvort við fyndum ekki lykt af bensíni. Dyravörðurinn fór fram og fann þá bensínbrúsa sem búið var að hella úr yfir alla glugga. Einnig hef ég heyrt að þeir hafi verið að ljúga því, að ég sé að selja dóp hérna inni og koma óorði á mig á þann hátt. En allt það sem þeir gera okkur fá þeir borgað til baka. Þeir geta bókað það.“

Athafnamaður, ekki trúður

Morgan svaraði fullum hálsi í HP og sagði ásakanirnar út í hött. „Ég hef aldrei talað við þennan Samúel. Ég er allt of upptekinn til að vera að leika barnalega leiki, eins og að hella bensíni yfir staðinn.“ Hann bætti við að hann ætlaði sér að ganga frá keppinautnum með löglegum hætti.
„Öfugt við þá, haga ég mér ekki eins og barnaskólakrakki. Ég er athafnamaður en ekki trúður.“
Morgan taldi sig eiga inni peninga hjá fyrrum vinnuveitendum sínum á Bóhem en þá sagðist hann ekki ætla að innheimta með ofbeldi. „Ég er nú að höfða mál gegn þeim. Við munum hrekja þá úr bransanum með löglegum hætti.“
Þá tók Morgan vitaskuld ekki undir hrakspár Samúels um að hann myndi fara á hausinn innan nokkura mánaða. „Vegas verður miklu huggulegri og hreinni staður en Bóhem ... Það verður ekkert dóp hér inni eða fullir dansarar – öfugt við það sem gerist á Bóhem. Ég hef löngu sannað, að ég er miklu betri í að reka svona stað en þessi Samúel, sem veit ekkert hvað hann er að gera. Við munum einfaldlega hafa þá undir í heiðarlegum viðskiptum.“

Karlarígur snýst upp í ofbeldi

Orðaskak súlukónganna hafði ekki birst á prenti þegar Guðjón Sverrisson, eigandi Bóhem, var barinn til óbóta í hrottalegri árás tveggja grímuklæddra manna. Árásarmennirnir lumbruðu meðal annars á Guðjóni með járnröri þannig að hann lá eftir óvígur í blóði sínu og var fluttur á spítala með alvarlega áverka.
Eiríkur Bergmann Einarsson, blaðamaður HP, ræddi við Guðjón eftir árásina en atburðarásin var svo hröð þessa daga að orðaskak Samúels og Morgans birtist í sama tölublaði og fréttin um árásina.

„Í átökunum náði ég að rífa grímuna af öðrum mannanna og sá þá að dyravörður sem ég þekki frá skemmtistaðnum Vegas, var þar að verki. Ég tel mig líka vita hver hinn maðurinn er, en þar sem ég náði ekki grímunni af honum vil ég ekki fullyrða um það að svo komnu máli.“

Morgan og dyravörðurinn voru færðir til yfirheyrslu en í samtali við HP lagði Dan meintum árásarmanni til fjarvistarsönnun; sagði hann hafa verið í heimsókn hjá sér þegar árásin var gerð.
„Þessi árás er alls ekki runnin undan mínum rifjum, enda þarf ég ekki að beita slíkum brögðum í samkeppninni. Ég held hins vegar að aðrir utanaðkomandi aðilar vilji með þessum aðferðum koma okkur báðum út úr rekstri og hirða markaðinn. Í fyrrakvöld fékk ég til að mynda nafnlausa upphringingu þar sem mér var tjáð að það ætti að ganga frá mér. Ég er nú með nokkra menn í að kanna hvað gerðist og ég mun komast að því hverjir börðu Guðjón.“

Mafíustríð?

Súludeilan náði hámarki með árásinni á Guðjón og þó Morgan hafi svarið af sér allar sakir var þeirri spurningu varpað fram í fyrirsögn í HP hvort „mafíustríð“ væri háð milli nektardansstaða.
Núningurinn milli Morgans og Guðjóns byrjaði á meðan sá fyrrnefndi starfaði enn á Bóhem. Þá enduðu deilurnar með handalögmálum og brottrekstri Dans. Dramatískri atburðarásinni var lýst með þessum orðum í HP:

„Dyravörður, sem þá starfaði á Bóhem en starfar nú hjá Vegas, segir að Guðjón hafi þá komið með fjölda manns og tekið staðinn yfir. Hjá Bóhem fengust þær skýringar að Dan Morgan hefði hirt staðinn ólöglega af Guðjóni og hent honum út. Guðjón hefði neyðst til að bregðast við á þennan hátt. Í kjölfar þessara atburða fór Dan að leita fyrir sér með að opna nýjan stað og opnaði þannig nektardansstaðinn Vegas um seinustu helgi.“

Vopnahlé

Bófahasarinn sem hófst á síðum HP og var svo snarpur að nánast öll atburðarásin komst fyrir í einu tölublaði fjaraði svo út í blaðinu viku síðar þegar Morgan dró í land.
Þá sagði hann allar hugmyndir um „mafíustríð“ byggðar á misskilningi þó togstreitan milli hans og Guðjóns hafi vissulega stigmagnast og endað með hótunum og látum.
„Mörg miður fögur orð voru látin falla í þessum deilum – en þau voru mikið til innihaldslaus. Við fórum síðan nokkrum sinnum inn á Bóhem til að reyna að rukka peninga sem við teljum að Guðjón skuldi okkur. En þetta fór allt friðsamlega fram. Við höfum ekki gert neinum neitt – nema með orðum.“

Þá hafnaði Morgan því að hann og Guðjón hefðu barist um yfirráðin á Bóhem. Hann sagðist þó vel skilja að deilan hefði komið fólki fyrir sjónir sem klíkustríð. „Þetta leit út eins og alger geðveiki á milli okkar, en þegar öllu er á botninn hvolft voru þetta bara innantóm orð og hugsunarlausar hótanir sem engin meining var í. Þetta gekk svona í nokkurn tíma og fólk sem stóð fyrir utan hélt náttúrlega að þetta væri eitthvert geðveikt glæponastríð.“

Herfanginu dreift um alla borg

Morgan sjálfur sat þó ekki lengi á friðarstóli þar sem honum sinnaðist skömmu síðar við meðeigendur sína á Vegas. Hann gekk á dyr með öllu starfsfólki staðarins og erlendu dansmeyjarnar sneru heim frekar ósáttar við viðskipti sín við íslenska súlukónga.
Væringar síðustu helgar jafnast ekki á við „sjö daga stríðið“ á íslenskum strippvígvelli, sem var þó aðeins gert upp sem karlagrobb og stormur í vatnsglasi. Í ljósi þess sem síðar gerðist hefði þó mátt ætla að súlumarkaðurinn væri þess virði að berjast fyrir þar sem strípi­klúbbarnir í Reykjavík urðu í það minnsta ekki færri en átta þegar leikar stóðu sem hæst og teygðu sig allt frá Austurstræti og upp á Grensásveg.