Ofbeldi er vissulega alltaf krassandi fréttaefni en það er fátt nýtt í þessu. Íslendingar hafa verið berserkir, bavíanar og brjálæðingar með áfengi frá því land byggðist og nægir í þessu sambandi að minnast afreka Egils Skallagrímssonar, sem eyðilagði einu sinni partí með því að plokka augað úr gestgjafanum og æla upp í hann.

Uppátæki af þessu tagi þekkjast vitaskuld enn og þegar þau rata í fjölmiðla með tilheyrandi upphrópunum og dómsdagsspám fá góðborgararnir hland fyrir hjartað, byrgja glugga og setja slagbrand fyrir hurð. Samt hefur alltaf ríkt hálfgerð skálmöld á Reykjavíkurdjamminu og þau ósköp sem dundu yfir um helgina eru í raun síendurtekið efni.
Fautahjörðin virðist þó áberandi óróleg í augnablikinu en þeir sem á annað borð telja sig eiga eitthvað að sækja á djammið munu varla láta fréttirnar fæla sig frá fjörinu enda á alveg að vera hægt að djúsa í bænum án þess að eiga það á hættu að verða klofinn í herðar niður.

Í flestum tilfellum eru þetta ofbeldismenn að berja ofbeldismenn og það breytir engu hvar þeir skjóta upp kollinum. Hvort sem það er í Reykjavík eða á Selfossi munu kinnbein brotna og höfuðkúpur brákast.
Besta líftryggingin er því að hafa vit á að halda kjafti og blanda sér ekki í mál vígamannanna. Þá má vel kneyfa öl í borginni, alla daga og nætur, án þess að þurfa að reikna fyrirfram með því að missa líf eða útlim. Ég ætla í það minnsta að taka sjénsinn enda setur maður sig hvort eð er í bráða lífshættu á hverjum degi með því einu að fara fram úr rúminu.