Þetta er afskaplega þægilegt kerfi sem hjálpar einstaklingnum að staðsetja sig í sturluðum heimi, greina samherja og andstæðinga, planta sér til hægri eða vinstri eða leysast upp í frumeindir á miðjunni eins og framsóknarmaður. Merking þrífst á andstæðu sinni og ef maður er ekkert þá hefur maður ekkert til að bera sig saman við og hverfur. Það deyr í það minnsta enginn hetjudauða á miðjunni.

Ég áttaði mig á því að ég hef lifað framsóknarlífi þegar ég frétti af sviplegum dauða ástralska krókó­dílamannsins Steve Irwin. Lífið er merkingarlaust nema dauðinn sé alltaf á næsta leiti til þess að gefa því inntak og kraft. Þegar ég heyrði af dauða Irwins lá ég í bælinu með höfuð- og beinverki og langaði mest til þess að deyja. Það þarf ekki meira til þess að slá mig út af laginu og það segir sitt um hversu ákaflega ég lifi lífinu að ég er hræddur við köngulær og nýrnasteina og vil helst ekki fara undan sænginni ef hitastigið fer niður fyrir frostmark. Irwin var alltaf hress, efldist við hverja þraut, hafði lifibrauð af því að stofna sér í lífshættu og mætti náttúruöflunum og hættulegustu dýrum heims gleiðbrosandi. Nú veit ég ekki hvort, og efast um, að hann hafi dáið með bros á vör en hann lést í það minnsta með sóma við skyldustörf. Hann svaraði kalli lífsins með því að ögra dauðanum og eftir á er auðvelt að segja að hann hafi verið fífldjarfur en hann var fyrst og fremst sjálfum sér samkvæmur og mætti örlögum sem hann skóp sér sjálfur.

Maður ætti kannski að taka sér tak og fara að lifa lífinu lifandi? Held samt ég nenni því ekki. Það er vissara að fara að öllu með gát og verða sem flestum til ama og óþæginda með því að verða biturt og leiðin­legt gamalmenni.