Ferill Gerards Butler er kominn á flug en hann hefur á skömmum tíma „unnið sig upp úr fjórðu deild í meistaraflokk“, eins og hann orðar það sjálfur. Hann hefur undanfarið, auk Bjólfskviðu, komið við sögu í myndum á borð við Tomorrow Never Dies, Reign of Fire, Tomb Raider 2 og The Phantom of the Opera en næsta mynd, 300, verður hans stærsta mynd til þessa.

300 er gerð eftir samnefndri myndasögu Franks Miller um eina frægustu orrustu mannkynssögunnar, þegar Grikkir mættu risavöxnum her Persa í Laugaskörðum. Butler leikur sjálfan Leonídas Spartverjakonung þannig að myndin hvílir meira og minna á herðum hans.
Eftirvæntingin eftir myndinni er mikil enda er Frank Miller funheitur eftir velgegni Sin City þannig að 300 mun væntanlega slá í gegn. „300 er auðvitað risastór mynd og ég er mjög spenntur fyrir henni. Fólk á sjálfsagt eftir að segja að með henni sé ég kominn almennilega á kortið en sjálfum finnst mér ég hafa verið þar lengi,“ segir Butler.

Úr lögfræði í leiklistina

„Ég byrjaði seint að leika, var 26 ára þegar ég flosnaði upp úr lögfræðinámi og hellti mér út í leiklistina. Ferillinn fór hratt af stað en ég hef samt tekið þetta í nokkrum litlum skrefum sem mér finnst sjálfum risastór og þegar ég lít til baka finnst mér ótrúlegt að misheppnaður lögfræðingur án leiklistarmenntunar sé kominn á þann stað sem ég er á. Ég hef þurft að berjast fyrir nánast hverju einasta hlutverki, aðallega í áheyrnar­prófum og prufutökum, sem mér finnst eðlilegt og gott þar sem þannig er maður valinn í hlutverkin á réttum forsendum. Þetta hefur verið skemmtilegt ströggl og góð lífsreynsla sem hefur styrkt mig sem manneskju og leikara og framtíðin er björt.“

Butler segist hafa verið tólf ára þegar hann fékk áhuga á leiklistinni en hann hafi ekki gert sér vonir um að leikaradraumurinn gæti orðið að veruleika og þess vegna lagt lögfræðina fyrir sig. „Þegar ég þurfti að gera upp við mig hvað ég vildi gera í lífinu var ekkert að gerast í bransanum í Skotlandi og Sean Connery var eini skoski leikarinn sem eitthvað bar á. Ég fór því í lögfræðina og entist þar þangað til ég áttaði mig á því að ég hefði engan áhuga á því sem ég var að gera. Það spilaði líka inn í að ég drakk mjög mikið á þessum árum og mér var bent á það í skólanum að ég væri á rangri hillu og var ráðlagt að hætta og snúa mér að því sem mig langaði til að gera og endurskoða líf mitt í leiðinni.“

Óbyggðirnar kalla

„Það var hörkupuð að leika í Bjólfskviðu og ég efaðist á köflum um að ég myndi hafa þetta af. Við vorum föst einhvers staðar úti í óbyggðum í þrjá og hálfan mánuð. Veðrið var meira og minna brjálað allan tímann og það skullu í það minnsta fjórir fellibyljir á okkur á meðan á tökum stóð. Ofan á þetta bættust svo stöðugar áhyggjur af því að okkur myndi aldrei takast að klára myndina og ég átti nánast daglega von á því að mér yrði sagt að pakka saman og fara heim vegna þess að allir peningar væru búnir.“

Butler heillaðist engu að síður af landi og þjóð og hann gerir ráð fyrir að verða tíður gestur á Íslandi. „Ísland er vitaskuld ekki dæmigerður tökustaður en landið var ein helsta ástæðan fyrir því að ég sló til og lék Bjólf. Ég var mjög hrifinn af handritinu þegar ég las það en var samt efins. Ég hitti svo Sturlu Gunnarsson leikstjóra, sem sýndi mér myndir af hugsanlegum tökustöðum og þá ákvað ég strax að vera með. Ég fann það á mér um leið að yrði að koma hingað.“

Butler segir frumsýningu Bjólfskviðu hafa gefið sér kærkomið tækifæri til þess að koma aftur. „Þetta er frábært land og ég er mjög ánægður með að vera kominn aftur og ætla að fara upp á hálendi og í jöklaferð. Landslagið hérna er alveg einstakt en landið minnir mig samt um margt á Skotland, þannig að mér finnst ég eiga heima hér og ég er mjög ánægður með að hafa verið neyddur til að dvelja úti á landi á meðan tökur stóðu yfir. Þetta er yfirleitt þannig að þegar maður kemur til nýrra landa ætlar maður sér að ferðast út um allt og skoða sig um en endar alltaf á því að hanga bara innan borgarmarkana. Hér var ég úti í óbyggðum í þrjá og hálfan mánuð og það var ótrúleg upplifun.“

Fortíðin heillar

Bjólfskviða gerist fyrir um það bil 1.600 árum og 300 á sér stað löngu fyrir Krists burð en Butler segist þó ekki hafa ætlað sér að festast í fortíðinni þó hún heilli hann. „Þegar ég var krakki var ég upptekinn bæði af framtíðarheimum og fortíðinni og lét mig dreyma um að leika í fantasíum. Ég er mjög hrifinn af fornum hugmyndum um dyggðir og traust en eftir Bjólfskviðu fannst mér þetta orðið gott. Þá dúkkaði 300 upp og ég gat ekki stillt mig um að leika í henni. Handritið er frábært og ég varð heltekinn af sögunni. Bjólfskviða og 300 eiga það sameiginlegt að þær fjalla báðar um löngu liðna atburði og þær reyndu báðar mjög á mig andlega og líkamlega, annars er varla hægt að hugsa sér ólíkari myndir. Það er því einfaldlega tilviljun að ég skuli leika í tveimur fornaldarmyndum með jafn stuttu millibili en fram undan eru samtímamyndir þannig að fortíðin er að baki í bili.“