Auðveldasta leiðin til þess að taka siðferðisvitundina úr sambandi er neysla áfengis og það er því hægur vandi að gera tilraunir á sjálfum sér hvað þetta varðar. Flestir sem hafa ítrekað látið það eftir sér að svæfa eða staðdeyfa siðferðis­vitundina með þessum meðulum hafa líklega lent í því að gera einhvern fjandann af sér, ekki síst á kostnað annarra, og þekkja þá hinn alræmda „þynnkubömmer“ af eigin raun. Þetta er ekkert sérstaklega skemmtileg tilfinning en æskileg og sjálfsögð refsing enda gæti maður vart flokkað sig sem manneskju ef maður væri yfir það hafinn að sjá eftir gjörðum sínum.

Í hinni frábæru skáldsögu Yosoy eftir Guðrúnu Evu Mínervudóttur vinnur ein persónan, Madame Louise de Roubaix, til þeirra vafasömu verðlauna að siðferðisvitund hennar er tekin úr sambandi með skurðaðgerð. Hún upplifir vitaskuld magnaða breytingu á sjálfri sér:

„Leyndarmálin voru þarna ennþá en þau voru ekki lengur skítug. Þar sem áður hafði verið þjáning var nú ferskur léttleiki. Hún var hrein að innan og tóm. Innantóm. Var það þetta sem þau kölluðu Paradís áður en fíkjublöðin komu til sögunnar?“

Þetta virðist í fyrstu vera lúxus en það er hætt við því að meira tapist en ávinnist með því að losna undan siðferðinu. Adam var ekki lengi í Paradís en dvölin þar hefði verið einskis virði ef hann hefði ekki séð eftir missinum.