Miðvikudagur, 11. október 2006
Það fylgja því ekki margir kostir að vera syndaselur og gallagripur en sá stærsti og mikilvægasti er að maður getur endalaust barið í brestina og reynt að bæta sig. Það er þó ekki heiglum hent að standa í stöðugri baráttu við sjálfan sig en atið herðir mann óneitanlega og fullkomna fólkinu hlýtur að leiðast ferlega þar sem það þarf aldrei að skoða sinn gang og endurskoða stöðu sína.
Tíminn sem það hefur til þess að glápa á sjónvarpið og láta mig og mína líka ganga fram af sér og hneyksla er mikill en að sama skapi illa varið. Daltón bræður komust að því, tímabundið að vísu, í gamalli Lukku Láka bók að batnandi englum er best að lifa og svipaða sögu er að segja af hinum „reglulega vonda“ Láka jarðálfi sem uppgötvaði að það er betra að vera góður en vondur og varð svo góður að hann missti halann og varð normal.
Þessi augljósu sannindi sem ættu að vera hverju mannsbarni morgunljós hafa einhverra hluta farið fyrir ofan garð og neðan hjá mér þangað til ég fór að stunda hreyfingu nýlega. Allt hangir þetta saman og eftir tveggja vikna sprikl hvarf tóbakslöngunin.
Þegar sá óþverri var úr sögunni varð nýtt og gott líf enn betra og þessi þróun er svo spennandi að ég get ekki stillt mig um að skera lestina enn frekar niður. Það eina sem heldur aftur af mér er óttinn við að verða alveg venjulegur eins og Láki. Maður hefur auðvitað skilgreint sig sem andstæðu „góða“ fólksins og lagt sig fram um að breyta rangt til þess eins að líkjast því ekki. Hætti ég að vera ég ef ég missi halann?
Ég ætla að taka sjensinn enda bendir flest til þess að hamingjan sé fólgin í því að vera smáborgari þannig að næsta skref er að blúnduleggja og blómumprýða heimili mitt.
| 19:14 |
