Kynlífsgleðileikur

Shortbus vakti feykilega athygli á kvikmyndahátíðinni í Cannes í vor þó hún sé síður en svo fyrsta meginstraumsmyndin sem er beinlínis klámfengin í matreiðslu kynlífsatriða. Hún sker sig hins vegar úr hópi þeirra mynda sem hvað lengst hafa gengið lengst á undanförnum árum þar sem groddalegt kynlífið hefur oftast verið tengt ofbeldi og glæpum. Shortbus setur kynmökin þvert á móti í jákvætt og fallegt samhengi og myndin er í raun óður til kynlífs og frjálsra ásta þannig að það hefur ekki hvarflað að gagnrýnendum að setja klámstimpil á myndina þó hún toppi allt sem á undan er gengið í bersöglinni.

Leikstjóri Shortbus, John Cameron Mitchell, sem hefur áður gert garðinn frægan með kvikmyndaútgáfunni af söngleiknum um Hedwig segir sjálfur að Shortbus sé ekki söngleikur heldur kynlífsleikur. Tónlistin skipar samt veigamikinn þátt í Shortbus en hún er leikinn af jaðarhljómsveitinni Yo La Tengo.

Kynlíf kynlífsins vegna

Opinskátt kynlífið þjónar tilgangi sögunnar í Shortbus og ætti því ekki að stuða nema þá allra viðkvæmustu, ekki síst þar sem mikil gleði svífur yfir vötnum í kynlífsbrölti persónanna. Framsetningin gengur því upp í þessu tilfelli.
Breski leikstjórinn Michael Winterbottom daðraði við klámið í 9 Songs árið 2004 í samhengislausri mynd um par sem stundaði tónleika á milli þess sem það hafði samfarir undir vökulu auga myndavélarinnar. Myndin var frekar niðurdrepandi og virtist einungis gerð kynlífsins vegna og varð því hvorki fugl né fiskur.

Franska ofbeldisklámið

Frakkar hafa hingað til verið iðnastir við þennan blautlega kola og nægir í því sambandi að nefna myndirnar Romance X og Baise-moi (Ríddu mér). Baise-moi gekk mun lengra en Romance X og er hrá, ljót, ofbeldisfull og í meira lagi klámfengin en hún greindi frá örlögum tveggja kvenna sem á rennur morðæði eftir að annarri þeirra er nauðgað. Þær eru einhvers konar vondu systur Thelmu og Louise og á ferðalagi sínu um Frakkland tæla þær karlmenn til lags við sig en slátra þeim svo jafn óðum.

Baise-moi vakti hvarvetna hörð viðbrögð og var bönnuð víða þó hún fengi að ganga fyrir fullum sal í Regnboganum. Ofbeldi myndarinnar er í sjálfu sér ekkert grófara en hjá settlegum leikstjórum eins og Oliver Stone, Quentin Tarantino og Martin Scorsese en kynlífið var þess eðlis að Bandaríkjamenn supu hveljur. Þrátt fyrir það má verja það að klámið hafi þjónað tilgangi sögunnar þó myndin dansi vissulega á mörkum þess að vera hreinræktuð klámmynd.

Opinskátt kynlíf í bíómyndum sem fara í almenna dreifingu laumaði sér inn í bíósalina í skjóli ofbeldis enda er hún römm sú taug sem tengir saman klám og ofbeldi en með mislukkaðri tilraun Winterbottoms og hinni vel heppnuðu Shortbus lítur út fyrir að kynlíf geti farið að njóta sín í allri sinni dýrð í bíó enda hefur það sig upp fyrir klámið þegar það þjónar tilgangi frásagnarinnar og er sýnt sem eitthvað jákvætt og fallegt.