Það hefur löngum þótt töff að reykja en það er ekkert smart við það að norpa hokin eins og mörgæs á heimskautsbaug við þessa iðju. Það er þvert á móti alveg glatað og í þessu felst sú óþolandi þversögn að það er aldrei erfiðara að halda „kúlinu“ en einmitt í kulda.

Íslendingar vita það af biturri reynslu að eina vörnin gegn kuldanum er að klæða hann af sér og það er ekki svalt að vera dúðaður. Það er þvert á móti hallærislegt. Sjálfur er ég svo kulvís að ég byrja að ganga í síðum nærbuxum strax í byrjun september.

Kosturinn við síðu nærbuxurnar er ótvírætt sá að þær halda manni heitum en sjást ekki. Ókosturinn, í það minnsta fyrir piparsveina eins og mig, er að þær blasa hins vegar við þegar maður fer úr buxunum. Það er nefnilega fátt vandræðalegra við fyrstu skyndikynni en að standa frammi fyrir konu sem maður þekkir nánast ekki neitt í síðum nærbuxum.

Nærbrækur sem ná niður á ökkla eru gersneyddar öllum kynþokka auk þess sem það segir sig sjálft að karlmaður sem gengur í slíku er aumingi. Framtíðarsamband fólks sem kynnist í síðum nærhöldum er nánast með öllu útilokað.
Það er því illt að vera á lausu á haustin. Ég hef lent í þessari hvimleiðu stöðu með reglulegu millibili og er í henni núna. Þarf því að fara að rifja upp gamla takta en á sokkabandsárunum var ég orðinn býsna flinkur við að kippa föðurlandinu niður með gallabuxunum án þess að á nokkru bæri. Sleppi því hér að fara út í vandræðaganginn morguninn eftir.