Í þessu sambandi er lykilatriði hvernig maður ber sig og klæðir sig. Karlmönnum er farsælast að klæða sig þannig að þeir geti bjargað barni frá drukknun í tjörninni án þess að þurfa að hugsa sig um, geta gengið í minniháttar bílaviðgerðir án þess að hafa áhyggjur af fötunum og síðast en ekki síst að geta tekið fyrirvaralaust þátt í slagsmálum.

Gallabuxur og svartur leðurjakki ættu því að vera staðalbúnaður og ef maður sportar slíku er maður nokkuð öruggur. Ekki spillir fyrir að hafa jafnan logandi sígarettu lafandi í munnvikinu, hrokafullt yfirbragð og manndrápsglampa í augum. Jafnvel heimskustu bavíanar hugsa sig tvisvar um áður en þeir hjóla í mann í þessum búningi. Jafnvel þó maður sé bara 1,74 og 63 kíló.

Ég hef í það minnsta komist klakklaust í gegnum nokkur þúsund Reykjavíkurnætur í dulargervi geðsjúklingsins en klikkaði illilega á þessu um helgina og prísa mig sælan að hafa komist heill heim aðfaranótt sunnudags.
Grundvallarmistökin sem ég gerði voru að beygja mig undir reglur um klæðaburð í samkvæmi og klæða mig upp í kjólföt. Það segir sig auðvitað sjálft að spóki maður sig eins og í áramótaveislu á Bessastöðum á Lækjartogi þá er maður að biðja um vandræði.

Ég get því engum nema sjálfum mér um kennt að froðufellandi fábjáni hafi veist að mér og kýlt mig í hausinn og til að fullkomna delluna skall á mesta manndrápssnjókoma í áraraðir og ég mátti ganga heim á móti vindi á sléttbotna skóm, með vægan heilahristing, í fötum sem veita nákvæmlega enga vörn gegn veðri og vindum. Leðurjakkalaus missti ég móðinn og íhugaði að grafa mig í fönn á Bergstaðastræti en hætti við af ótta við að skemma fjandans kjólfötin.