Miðvikudagur, 29. nóvember 2006
Mér leiðast jólin eða það er að segja umstangið og undirbúningurinn sem setur samfélagið á hliðina tveimur mánuðum fyrir tvo til þrjá hátíðisdaga sem eiga víst að lýsa upp skammdegið.
Mér tekst samt furðuvel að leiða þessi ósköp hjá mér með því að opna ekki fyrir útvarp á aðventunni og sneiða þannig hjá þeim tónlistarlegu ofbeldisverkum sem jólalögin eru og þar sem ég er jafn blankur allan ársins hring er engin hætta á að auglýsingar hafi áhrif á mig og ég missi mig í kaupæðinu sem er fyrir löngu orðið hinn sanni kjarni jólanna.
Ég kaupi ekki jólamat, jólaföt og jólatré en þar sem ég á börn kemst ég ekki hjá því að kaupa þrjár jólagjafir, annars kæmist ég alveg hjá því að spila með. Næstum því. Ég ræð nefnilega ekki við piparkökufíknina sem heltekur mig um leið og hillur verslana fyllast af þeim ávöxtum sem eru forboðnir tíu mánuði ársins.
Jólapirringurinn minn er ekki sprottinn af neitt sérstaklega annarlegum hvötum og ég hef svo sem ekkert á móti samkennd, að fólk sýni sínum nánustu og öðrum náungum hlýju og vinarþel og ég get alveg horft upp á ástfangið fólk leiðast niður Laugaveginn í jólaösinni án þess að kasta upp.
Fatta bara ekki af hverju þetta þarf að gerast á ákveðnum árstíma og hverfast um sturlað innkaupaæði. Getum við ekki alveg eins verið góð hvert við annað allan ársins hring og sýnt það með öðruvísi fórnum en að skera okkur á púls með kreditkortum?
Ófétið Trölli sem stal jólunum var ein af æskuhetjunum mínum og ég sakna hans alltaf um þetta leyti enda gerði hann meira en að stela jólunum. Hann bjargaði þeim. Ef einhver myndi taka sig til og hirða af okkur allt bansett glingrið og draslið myndum við kannski átta okkur á um hvað lífið snýst í raun og veru.
| 10:23 |
