Fylgisaukning Frjálslynda flokksins í skoðanakönnun strax í kjölfar undarlegrar stefnubreytingar í innflytjendamálum tekur af öll tvímæli um að undir lygnu yfirborði sjálfsblekkingarinnar krauma bullandi kynþáttafordómar.
Þeim sem eyða nú öllu púðri sínu í að úthrópa þessa rangnefndu frjálslyndismenn rasista væri nær að beina athygli sinni að því að íslenskir rasistar eru miklu fleiri en tveir. Væru Magnús Þór Hafsteinsson og Jón Magnússon rót vandans værum við í góðum málum.

Fylgisaukning þeirra félaga kemur mér þó síður en svo á óvart enda hef ég ítrekað á síðnæturbrölti mínu um Laugaveginn mátt horfa upp á og blanda mér í ryskingar þar sem hörundsdökkt fólk hefur, fyrir engar sakir, átt undir högg að sækja. Ekki alls fyrir löngu kjaftaði ég þeldökkan Lundúnabúa úr klónum á ungum og vöskum þjóðhetjum sem bauluðu hátt um arískan uppruna sinn en tært víkingablóðið var góðu heilli svo mengað af spítti að berserkirnir gátu aldrei ákveðið almennilega hvort berja ætti blessaðan ferðamanninn eða draga hann með í dópleiðangur. Manngreyið vissi ekki hvaðan á hann stóð veðrið, sagðist hafa ferðast víða en aldrei lent í öðru eins.

Það er svo miklu meira að í fari Íslendinga en bara það sem er að endurspeglast í vænisýkisvaðli Frjálslyndra þannig að okkur væri öllum hollara að líta okkur nær áður en við förum með löngu tímabæra umræðu um innflytjendur og fordóma út í móa með þeim.