Þetta telur félagi minn ómerkilega blekkingu og nefnir gegn henni til sögunnar tvær dýrategundir, slétturottur og hrafna, sem eiga víst að fella sig við eina fjölina í kynlífinu alla sína tíð.

Þetta er ódýrt enda horfir hann um leið fram hjá kanínum, hundum, köttum, hestum, kindum og mannskepnunni sjálfri.
Fyrir utan þessi handahófskenndu dæmi fer hann ansi brattur gegn Friedrich Nietzsche, einum mesta hugsuði síðustu alda, sem lýsti yfir dauða þess guðs sem kallaður var til hér í gær til þess að höggva þann misskilning í grjót að maðurinn sé einkvænisvera.

Því var jafnframt slegið fram að einkvæni hafi verið innprentað í manninn frá örófi alda. Eitthvað hefur sú innræting, sem er líklega fyrst og fremst bundin við trúarrit, farið forgörðum þar sem skyndikynni, framhjáhöld og vændi eru stunduð og hafa verið stunduð af mikilli íþrótt frá þessu sama örófi alda. Þetta er ekki bundið við ríka og fræga fólkið í Hollý og er sammanlegt einkenni sem þýðir það eitt að innrætingunni er beint gegn eðlisþætti sem verður ekki haminn.

Kynlíf og samlíf með sömu manneskjunni í áratugi getur ekki orðið annað en vani og spennusnautt gauf þannig að það er eðlilegra að á meðalævi verði sama manneskjan ástafangin í það minnsta 25 sinnum frekar en einu sinni. Eilíf ást og ævilangt hjónaband er fantasía fyrir ástsjúka unglinga. Fólk sem er komið til vits og ára veit betur, rétt eins og Nietzsche og húsdýrin stór og smá.