Það fór alls ekki illa á því að þessi umræða kæmist í hámæli í aðdraganda jóla þar sem fíklar eru gjarnir á að fylla tómarúmið sem dópið skilur eftir sig í sálartetrum þeirra með óskilgreindum æðri mætti sem þeir sameinast flestir um að kalla „guð“.

Verra þótt mér þó að bindindispostulinn sem tók upp á því að blanda æðri mættinum saman við veraldlega og áþreifanlega vessa sína skyldi í framhaldinu vera eyrnamerktur „perri“. Þessi krúttlega stytting á orðinu pervert hefur nefnilega haft frekar jákvæðar skírskotanir í mínum huga og margra annarra sem líta á hressilegt kynlíf, skreytt silki, satíni, leðri, blúndum, kannski smá latexi, handjárnum, ólum og köðlum, sem heilbrigða og skemmtilega dægradvöl.

Þegar ég var krakki hafði orðið neikvæða merkingu og var helst notað yfir sóðakalla í síðum frökkum, svokallaða flassara, en í kjölfar klámbylgjunnar ægilegu hefur fólk sem lítur á kynlíf sem eitthvað annað og meira en fum í trúboðsstellingunni kallað sig perra með góðri samvisku. En nú er þetta ágæta orð aftur að verða regnhlífarhugtak yfir hvers kyns brenglun, ofbeldiskynlíf og neðanþindarmisbeitingu og fyrst vafasöm andleg heilun með „lille ven“ er komin undir þennan hatt mun í kjölfarið þykja sjálfsagt að safna líka þangað pedófílum, nekrófílum og þeim sem hneigjast til dýra.

Þetta er miður en við hin, sem stundum litskrúðugt og hressilegt kynlíf sem engan skaðar, verðum að endurskilgreina okkur til þess að aðgreina okkur skýrt frá sjúklingunum. Maður verður í það minnsta að hætta að vera perri í bili.