Uppgjöfin á sér þó langan aðdraganda með alls kyns tilraunum með skyndilausnir enda eru þær einu lausnirnar sem maður hefur tíma til að prufa. Gegndarlaus koffín- og sykurneysla var fyrsta skrefið. Virkaði ekki. Þá var bætt við rótsterku espressó í lítravís á dag. Virkaði ekki en skilaði sér í magasári. Þá voru það orkudrykkirnir. Þeir gerðu ekkert þegar þeim var bætt saman við koffínmengaða blóðrásina. Þetta voru umtalsverð vonbrigði þar sem þarna trúði ég því í einlægni að lausnin væri komin.

Þá komu pillurnar. Koffíntöflur, gingseng, lýsistvenna, spírúlína og fleira sem ég kann ekki lengur að nefna.
Þrátt fyrir allan þennan magnaða kokkteil gerist ekkert. Ekki lágmarkslífsmark og ég held áfram að ganga vakandi í svefni. Ég er helst farinn að hallast að því að þessi þreyta sé andleg og eigi rætur sínar í hausnum á mér. Það eina sem mælir á móti því að ég er svo ægilega hress, í svo miklu jólaskapi og nýt alls þess sem ég sé, heyri og skynja. Ég hlýt því að vera að gera eitthvað rangt sem veldur því að ég er lamaður frá hálsi og niður úr.
Þetta er kannski spurning um að fara fyrr að sofa og borða trefjar. Ætti ég að nenna að tékka á því?