Miðvikudagur, 17. janúar 2007
Janúar er ekki skemmtilegur mánuður en samt hefði maður haldið að fólk gæti fundið sér eitthvað ögn uppbyggilegra að gera í myrkrinu, kuldanum og snjófjúkinu en góna endalaust á vömbina á sér. Hvert sem ég kem, hvar sem ég er, í blöðum og sjónvarpi er fólk endalaust að tala um átök og að koma sér í form. Mér finnst ég vera skelfilega útundan í þessari umræðu allri vegna þess að ég bætti ekki á mig milligrammi yfir hátíðarnar. Hef í raun verið fastur í 63 kílóunum eftir að ég hætti að drekka bjór fyrir þremur árum.
Það er ekki nóg með að mér finnist ég vera útundan vegna þess að ég get auðvitað ekki tekið þátt í umræðum og reynslusögum um átök, í það minnsta ekki átök við eigið spik, heldur upplifi ég mig lítinn og horaðan, beinlínis minnimáttar.
Í Fréttablaðinu í gær var talað við mann sem hefur misst alla mína líkamsþyngd og rúmlega það á 10 mánuðum. Heill ég! Fokinn eins og ekkert sé. Mér finnst ég því eðlilega hálf feigur þegar ég heyri fólk tala um megrun. Hefði ég farið í svona átak væri ég ekki lengur til.
Á meðan fjöldinn þráir það að léttast og komast í eitthvert órætt „form“ á ég þá ósk heitasta að þyngjast. Ég hef sett mér það takmark að bæta á mig 7 kílóum á árinu og rjúfa 70 kílóa múrinn með látum. Veit samt ekki hvernig ég fer að því þar sem ég hef gert nokkrar atrennur undanfarið. Ég ét hamborgara, pizzur, egg og beikon, pasta með rjómaostasósu og nautakjöt með bernaise eins og ég eigi lífið að leysa en allt kemur fyrir ekki. Ekki gramm.
Það blasir svo sem við að þessi langþráðu sjö kíló gætu leynst í fljótandi brauðinu, bjórnum, en ég leggst svo lágt að drekka þann fjanda aftur. Bjór er ekki bara bragðvondur heldur fádæma hallærislegur og leiðinlegur drykkur sem lúðar drekka. Að ætla að fita sig með bjórdrykkju er því álíka töff og að megra sig með því að drekka Herbalife. Nei takk. Þetta hlýtur að hafast með rjómasósum og snakki.
| 19:25 |
