Fólk kemst upp með þetta í skjóli þess að þeir voru kúnnar og hefð því alltaf rétt fyrir sér. Þessi algalna og innantóma klysja sem gerilsneyddir markaðssérfræðingar hafa gert að heilagri ritningu með endalausri áherslu á “þjónustu” er auðvitað stórhættuleg og fyrst og fremst til þess fallin að gera fólk að ósjálfbjarga aumingum. En það er auðveldara að stýra neyslu aumingja þannig að markaðsfræðilega gengur þettta óvandaða herbragð upp.

Eftirlætishótun fúlu kúnnanna minna þegar þeim var misboðið var “þá fer ég bara eitthvert annað”. Við félagarnir á bensínstöðinni tókum þetta nú aldrei sérstaklega hátíðlega og gátum einhvern veginn ekki gert okkur grein fyrir því hvernig brotthvarf einhvers nöldrara gæti rústað tilveru okkar. Báðum þetta lið oftast vel að lifa og gerðum því kurteislega grein fyrir því að við kveddum það síður en svo með tárum.

Andúð mín á fólki sem er alltaf að fara eitthvert annað þegar því misbýður eitthvað smávægilegt er svo djúpstæð eftir þetta að ég fer helst aldrei neitt. Síst af öllu “eitthvert annað”.
Ég hef líka verið þeirrar gæfu aðnjótandi að kunna yfirleitt afskaplega vel við mig þar sem ég hef haft slímusetur. Gallinn við þetta er hins vegar að þegar maður kemur sér of notalega fyrir og hættir að nenna að hreyfa sig staðnar maður og ég hef því ákveðið að fara eitthvert annað. Ólíkt gömlu kúnnunum mínum geng ég hins vegar sáttur frá borði enda er ekkert vit í öðru þar sem það breytir engu hvert maður fer, Maður þarf alltaf að burðast með sjálfan sig.