Ég er ekki einn um að vilja þegja í leigubílum og kann ágæta sögu af einum þjáningarbræðra minna. Hann er þekktur þverhaus og tók einhverju sinni leigubíl í slagviðri, hávaðaroki og hellirigningu. Maðurinn var varla búinn að gefa upp áfangastað þegar ekillinn setti kjaftakvörnina í gang og malaði af miklum móð. Farþeginn hélt þetta út í fimm mínútur en strunsaði svo út úr bílnum á rauðu ljósi og kaus að ganga á leiðarenda, hundblautur með vindinn í fangið.
Sjálfur er ég of sporlatur og lífhræddur til að stökkva úr leigubíl á ferð en skildi samt ekki hvernig á því stóð að bílstjórinn skyldi valta yfir andfélagslegar varnir mínar, mislesa alla framkomu mína og álykta að ég nennti að eiga við hann orð.

Skýringin kom þó skömmu síðar þegar hann kom sér að efninu og því sem hann virkilega vildi ræða. Fjandans handboltann. Ég benti manninum á það að áhugi minn á handboltanum væri bundinn við það að hneykslast á því hvernig heil þjóð getur farið á límingunum yfir einhverju jafn innihaldslausu og fánýtu og þessu sporti. Eftir það ókum við í þögn. Ég var ekki í hans liði.

Íslendingar hljóta að vera eina þjóðin í heimi sem fagnar sigri í leik í riðlakeppni eins og verið sé að hampa heimsmeistarabikar. Undarleg þjóð sem getur sameinast um eitthvað jafn lítilfjörlegt og handbolta og Rockstar en er margklofin í velferðar-, umhverfismálum og öllu öðru sem skiptir heildina raunverulegu máli.