Vel má vera að þetta sé óttalegt hyski sem stundar ömurlega iðju sér til lífsviðurværis en í heilbrigðu samfélagi ætti það þó ekki að koma í hlut borgarstjórnar að skera úr um hvort klámstjörnur og dólgar þeirra eigi erindi til landsins. Þetta á vitaskuld ekki við um Ísland þar sem lýðræðisleg hugsun og heilbrigð skynsemi fýkur jafnan út í buskann þegar hjörðin tryllist.

Helsta einkenni íslenskrar þjóðmálaumræðu er að hún er gersneydd skynsemi og yfirvegun og snýst aldrei um meginatriðin heldur útúrdúra og það sem nú er ekki kallað neitt annað en „smjörklípur“. Það var því hægur vandi að fá gallharða sjálfstæðismenn til þess að stökkva á lýðskrumsvagninn með því að bendla klámráðstefnugestina væntanlegu við barnaklám og mansal.

Það er þó stigsmunur á klámi og þótt heildarpakkinn sé ekkert sérstaklega geðslegur og tengist margvíslegri glæpastarfsemi út um allan heim þá er fulllangt seilst að væna alla þá sem framleiða svokallað „mainstream“-klám um jafnfyrirlitlega iðju og barnaklám. Hingað til virðist ekkert benda til annars en að klámfólkið útlæga framleiði þá tegund kláms sem er lögleg í mörgum löndum í kringum okkur sem standa samt framar Íslendingum hvað varðar almennt siðferði, gegnsæi í stjórnsýslu og lýðræðislega stjórnunarhætti.

Vonandi áttum við okkur sem flest á því þegar sigurvíman í ómerkilegri klámorrustunni rennur af háværum minnihlutanum sem fékk landinu lokað fyrir ákveðnum hópi erlendra ferðamanna að með þessu erum við komin út á stórhættulegar brautir. Þegar valdhafar eru orðnir svo veikir fyrir lýðskrumi og háværum þrýstihópum sem sjást ekki fyrir í pólitískum rétttrúnaði sínum er stutt í bókabrennurnar og allt sem þeim fylgir.

Fyrir margt löngu var pari á asna meinuð gisting í fjarlægu landi. Sonur þeirra lagði síðar grunninn að vestrænni siðmenningu og talaði meðal annars eitthvað um að kasta ekki fyrsta steininum. Lífið er svo flókið, litríkt, dásamlegt og ljótt í margbreytileika sínum að voðinn er vís ef við sameinumst um að horfa á það í svarthvítu og rjúka beint í grjótkastið í hvert skipti sem okkur mislíkar eitthvað.

Það er hins vegar um að gera að rífa kjaft og láta í sér heyra og takast á á málefnalegum grundvelli. Það var því vel til fundið hjá femínistum og öllum þeim sem hafa horn í síðu klámbransans að mótmæla harkalega. Það sem hræðir eru viðbrögð stjórnmálafólks sem kokgleypti tilfinningaþrunginn málflutning mótmælendanna og gerði með yfirlýsingum sínum öllum þeim sem selja gistingu á Íslandi ófært að taka á móti klámfólkinu.

Eðlilegast hefði verið að leyfa mannskapnum að koma hingað í kuldann og næðinginn og ráða ráðum sínum og horfast um leið í augu við íslenska mótmælendur. Mótmæli eru góð. Eiginlega yndisleg og þau virka betur ef þeir sem verið er að mótmæla standa frammi fyrir andstæðingum sínum.

Mannréttindi eru innantómt hugtak ef fólk með mögulega óhreint mjöl í pokahorninu fær ekki að njóta þeirra til jafns við hjartahreinu íbúana í glerhúsi lýðskrumsins. Sósíalfasistarnir sem fagna nú hvað ákafast sigrinum yfir klámfólkinu eru í raun að klappa fyrir mannréttindabrotum og ættu að hugsa aðeins til baka og rifja það upp þegar þeir reyndu að frelsa Falun Gong-liða úr fangabúðum á Suðurnesjum.

Þar voru mannréttindi einnig klárlega brotin en sem betur fer náðist ekki þverpólitísk samstaða um þau brot en kínversk hugarleikfimi er auðvitað ekki klám. Annars er munurinn á þessum málum enginn.

Stjórnmálafólkið sem galaði hæst á popúlistavagninum hefur hins vegar þvegið hendur sínar af þessu broti þar sem yfirvöld gripu aldrei beint inn í og heftu ekki för klámliðsins. Þau þurftu þess heldur ekki vegna þess að með orðum sínum og gjörðum tókst stjórnmálafólki úr öllum flokkum í kosningataugaveiklun að neyða bændurna til að loka á óhreinu gestina.

Sorglegast þykir mér að einn brosgleiðasti hægrimaðurinn í borgarstjórn Reykjavíkur skuli hafa tekið þátt í að fordæma gestina, ekki sem fulltrúi síns flokks heldur vegna „dætra sinna“. Þarna fengu allar frelsishugsjónir að fjúka fyrir lítið og blessaður maðurinn gleymdi um stund öllum línunum sem höfuðpáfar frjálshyggjunnar í henni Ameríku hafa lagt honum. Það hlýtur hani að hafa galað þrisvar í höfuðstöðvum Repúblikanaflokksins, enda ekki á hverjum degi sem þvottekta hægrimaður þykist geta skapað börnum sínum betri heim með skoðanakúgun og skertu mál- og tjáningarfrelsi.

Mér er alls ekki skemmt og tel víst að ég tilheyri lágværum meirihluta sem hefur verið hrópaður í kaf af öfgafullum minnihluta sem missti sig í stundarbrjálæði heilagrar vandlætingar og kemst upp með delluna vegna þess að það vill enginn benda á hversu háskalega braut við erum komin út á, enda eru þeir sem taka ekki undir með kórnum umsvifalaust stimplaðir klámhundar. Jafnvel hugsanlega, ef ekki örugglega, barnaníðingar og því komnir með annan fótinn í útlegð.

En höldum þessari einstefnu endilega áfram þar til 1984 eftir Orwell verður orðin eins og hugljúf barnabók í samanburði við þann raunveruleika sem mun blasa við okkur. Heimurinn þá verður síst geðslegri en nú og þeir sem undu sínum hag í opnum heimi þar sem fólk hafði frelsi til orða og athafna innan lýðræðislegs lagaramma munu þurfa að fyrirgefa heilögum vandlætingarkórnum og pólitísku vindhönunum sem sungu bakraddirnar vegna þess að þeir vissu ekki hvað þeir gjörðu.