Björgvin er til í slaginn og er ósmeykur þótt hann geri sér grein fyrir að vegna ungs aldurs muni margir fylgjast með störfum hans gagnrýnum augum. Ráðherrann ungi hefur tamið sér ákveðið æðruleysi og lærði að meta það sem mestu máli skiptir í lífinu þegar hann horfði upp á nýfædda dóttur sína berjast fyrir lífi sínu í nokkrar vikur. Í kjölfar þessa endurmats hætti hann að drekka og tekst nú á við krefjandi verkefni allsgáður og í toppformi.

Ráðherrann er ekki aðeins störfum hlaðinn í nýju vinnunni þar sem hann heldur stórt heimili með Maríu Rögnu Lúðvígsdóttur, sambýliskonu sinni og jafnöldru, en þau búa á Skarði í Gnúpverjahreppi ásamt sex börnum. María átti fjögur börn frá fyrra hjónabandi og saman eiga þau tvær dætur. Börnin á heimilinu eru á öllum aldri frá tveggja til sautján ára.

Björgvin Guðni Sigurðsson fæddist í Reykjavík árið 1970 en flutti ásamt foreldrum sínum inn í Búrfellsvirkjun í Gnúpverjahreppi þar sem faðir hans starfaði sem vélfræðingur næstu 30 árin. „Ég er ættaður úr Húnavatnssýslum og Hafnarfirði og Reykjavík í sitt hvora ættina. Aðfluttur á Suðurlandið og alinn upp í Búrfelli. Þegar ég var unglingur keyptu foreldrar mínir jörðina Skarð í Gnúpverjahreppi þar sem þau hafa búið síðan. Ég flutti að Skarði með fjölskylduna fyrir þremur árum og við ætlum að halda áfram að búa þar en verðum sjálfsagt einnig með aðsetur á Selfossi.

Ég bjó í Reykjavík fyrsta veturinn minn á þingi en hina þrjá hef ég bara ekið daglega á milli og hef alltaf verið í þinginu þegar það er að störfum. Þess á milli hef ég unnið mikið heima. Stelpurnar eru orðnar aðeins stálpaðri núna en á meðan þær voru litlar vildi ég ekki vera frá þeim lengi og kaus því frekar að aka á milli en hafa aðsetur í bænum.“

Björgvin segir ýmislegt jákvætt við allan þennan akstur enda notar hann tímann í bílnum til að vinna. „Þessi akstur á milli er hluti af tengslunum við kjósendur. Ég kem við á bensínstöðvum og í búðum á leiðinni og er daglegur þátttakandi í lífinu þarna og hitti margt fólk. Mér finnst líka að sumu leyti gaman að keyra svona á milli. Maður slappar af í bílnum og notar tímann mikið til að hringja og lengir vinnudaginn með þessu. Í stað þess að byrja vinnudaginn kannski klukkan hálfníu gerirðu það í raun klukkan hálfátta eða sjö.

Úr námi í pólitík
Björgvin lauk stúdentsprófi frá Fjölbrautaskóla Suðurlands og vann árum saman með fram skóla við Búrfellsvirkjun en að loknu stúdentsprófi lá leiðin til Reykjavíkur í Háskóla Íslands þaðan sem hann lauk prófi í heimspeki og sögu. „Svo var ég eitt ár á Írlandi í Cork þar sem ég lærði stjórnmálaheimspeki. Ég lauk bóklega hlutanum en á alltaf eftir að skrifa ritgerðina og klára þar með nánið en ég sogaðist nánast heim og út í pólitíkina meðan á náminu stóð.

Samfylkingin var þarna að bjóða fram í fyrsta sinn árið 1999. Ég var búinn að fylgjast með þessu samhliða mastersnáminu og var á bólakafi í pólitíkinni í Háskólanum þar sem ég kom að stofnun Grósku ásamt öðru ákafafólki um sameiningu A-flokkana og Kvennalista. Þetta var stór hópur og þar á meðal voru Steinunn Valdís, Róbert Marshall, Hrannar Björn Arnarson og margt annað fólk sem hafði verið áberandi í pólitíkinni.

Ég kom því eiginlega heim úr miðju námi og byrjaði að vinna fyrir Samfylkinguna. Var kosningastjóri 1999 en fór svo aftur út. Kom heim veturinn eftir og réð mig þá sem framkvæmdastjóra Reykvískrar útgáfu, lítils hönnunar- og útgáfufyrirtækis. Fór svo strax um haustið inn á þing, sem varamaður, 28 ára gamall, og var ráðinn framkvæmdastjóri þingflokksins. Við stofnuðum svo Samfylkinguna og í framhaldinu varð ég fyrsti framkvæmdastjóri Samfylkingarinnar og var alltaf inn og út af þingi af og til með fram starfinu.“

Sameining vinstri aflanna
Draumurinn um sameiningu vinstri aflana í landinu átti mikinn þátt í því að Björgvin leiddist út í pólitík en hann taldi sjálfur að leiðir hans myndu liggja annað.

„Mamma mín er kennari og pabbi vélstjóri þannig að ég er ekki fæddur inn í pólitík með neinum hætti. Ég fylgdist samt með stjórnmálum í æsku og man vel eftir vinstrisveiflunni þegar ég var krakki á árunum 1978 til 1979. Ég er alinn upp í iðnaðarmannasamfélagi í Búrfelli þar sem voru um 30-40 fjölskyldur. Staðurinn var afskekktur og við bjuggum bara í þessu litla samfélagi. Ungt fólk með ung börn. Maður smitaðist af pólitískri umræðu á heimilinu og ég man til dæmis vel eftir Vilmundi Gylfasyni úr fréttunum og heillaðist af honum. Ég ætlaði samt aldrei í pólitík og það var til dæmis aldrei ætlunin á meðan ég var í Háskólanum. Það var aldrei markmið að verða þingmaður þó að ég hafi haft ákaflega gaman af því að snuddast í kringum þetta.

Mamma og pabbi voru vinstra megin við miðju og hafa sjálfsagt kosið Kvennalistann, Alþýðubandalagið og Alþýðuflokkinn. Ég er kominn af krötum í föðurættina. Björgvin Benediktsson, afi minn, var krati í Reykjavík. Hann var prentari og einn af stofnendum Prentsmiðjunnar Odda. Það er svo ekki fyrr en þegar ég var svona 17 til 18 ára sem ég fór einhvern veginn sjálfkrafa að fylgjast með pólitíkinni af meiri áhuga.

Ég tók einarða afstöðu með A-flokkunum til skiptis og var mjög hrifinn af Jóni Baldvin Hannibalssyni, Ólafi Ragnari Grímssyni, Jóhönnu Sigurðardóttur og Margréti Frímannsdóttur. Magga var langstærsti stjórnmálamaðurinn á vinstri kantinum á Suðurlandi og gnæfði þar yfir. Ég gekk gagngert í Alþýðubandalagið árið 1995 til að styðja hana í sögulegu formannskjöri gegn Steingrími J. Sigfússyni. Ég tók margt fólk með mér og hef alltaf verið mikill stuðningsmaður og vinur Margrétar. Það var að hluta til fyrir hennar tilstilli að ég datt aftur inn í þetta 1999 og fór í framboð.“

Björgvin segir að hann hafi í raun ekki starfað af neinni alvöru í pólitík fyrr en hann gekk í Alþýðubandalagið til að styðja Margréti. „Það var ekki fyrr en í kringum formannskjörið 1995 sem ég hellti mér í þetta af einhverjum krafti. Annars hafði ég svo sem ekki starfað mikið í stjórnmálum fyrir utan það þegar við ungliðarnir vorum að stofna Grósku. Það má örugglega segja að þetta formannskjör hafi verið upphafið að Samfylkingunni en Margrét leiddi svo Alþýðubandalagið inn í þetta þannig að við formannskjörið 1995 stóð fólk á vinstrivæng stjórnmála á krossgötum á Íslandi og kjör Möggu markaði þáttaskil í þessari þróun, sem og sigur Ingibjargar Sólrúnar og Reykjavíkurlistans 1994. Þarna var teningunum kastað og Margrét fór fram með þann boðskap að hún vildi samfylkja vinstrimönnum og það var meðal annars þess vegna sem ég og margir aðrir studdum hana af mikilli ákefð í formannskjörinu.“

Skemmtileg ár í blaðamennsku
Áður en pólitíkin litaði líf Björgvins undi hans sér vel í blaðamennsku. Hann tók að sér ritstjórn Stúdentablaðsins, var blaðamaður á Vikublaðinu, sem þá var málgagn Alþýðuflokksins og skrifaði fyrir Mannlíf og fleiri blöð. „Mér fannst þetta feykilega skemmtilegt og hélt alltaf að ég myndi festast í blaðamennskunni.“

Björgvin byrjaði bratt þegar hann tók við Stúdentablaðinu og blés miklu lífi í það árið sem hann var þar við stjórnvölinn. „Skemmtilegasti starfsvetur ævi minnar var á Stúdentablaðinu. Ég hafði endalausan áhuga á þessu verkefni en hafði þá starfað við blaðamennsku í eitt til tvö ár og var gagntekinn af blaðamennsku bakteríunni.

Ég stefndi miklu frekar að því að fara í fjölmiðlun en pólitík og hafði mig ekkert sérstaklega í frammi í stjórnmálunum. Þjóðmálaáhuginn tengir þó auðvitað þessi störf saman og sá fjöldi fyrrverandi blaðamanna sem nú situr í ríkisstjórn sýnir kannski hversu stutt er í raun þarna á milli þó að mörkin séu skýr. Þegar ég hafði dottið inn í pólitíkina, tekið sæti á þingi og kynnst fólkinu þá gerðist þetta bara einhvern veginn án þess að ég tæki nokkurn tíma meðvitaða ákvörðun um það.

Áður fannst mér bara gaman að hafa prófað þetta. Að hafa komist nálægt þessu og hafa komist inn á þing en svo gerðist þetta bara svona. En ef eitthvað hefur nýst mér vel í þessu starfi þá er það þjálfunin úr blaðamennskunni. Þar kemur maður sér upp ákveðinni vinnubragðahefð og ritfærni. Lærir að skrifa hratt og draga saman texta. Ég hefði örugglega aldrei farið að vinna sem framkvæmdastjóri Samfylkingarinnar ef ég hefði ekki haft þennan bakgrunn. Maður small bara einhvern veginn inn í þetta fjölbreytta hlutverk á frumbýlisárum flokksins.“

Samfylkingin var einn sími
Þegar Björgvin varð framkvæmdastjóri Samfylkingarinnar er óhætt að segja að hann hafi staðið á byrjunarreit ásamt formanninum, Össuri Skarphéðinssyni, og því fólki sem vildi sjá breiðfylkingu vinstrifólks verða að veruleika.

“Flokksskrifstofan var í raun bara síminn minn til að byrja með. Hann var miðstöðin. Við vorum ekki með eiginlegt húsnæði fyrir utan aðstöðu í gamla Alþýðuhúsinu og fyrir þingflokkinn í Austurstræti. Við komum okkur svo upp pínulitlum kontór og vorum þar í eitt, tvö ár. Ég réð mér einn starfsmann og svo annan en þetta var alveg magnaður tími. Feykilega lærdómsríkur og skemmtilegur þótt þetta hafi líka verið erfitt þar sem við vorum í öldudal. Flokkurinn fór mjög mikið niður og það var eins og við værum föst þar. Við vorum í tvö til þrjú ár föst í 16-19 prósenta fylgi. Það var þungt í flokknum, þetta var erfitt og reyndi náttúrlega mikið á Össur og þá sem voru í kringum hann. Össur stóð sig alveg feykilega vel sem formaður og sigldi flokknum mjög smart upp úr þessu og inn í kosningarnar. Fékk fult af öflugu fólki til liðs við flokkinn, Ingibjörgu Sólrúnu og fleiri, og flokkurinn náði aftur flugi. Ég kynntist flokknum vel á þessum tíma og finnst ég þekkja hann allan og vera vel kunnugur fólkinu sem er í honum.“

Vináttan við Össur
Björgvin vann náið við hlið Össurar Skarphéðinssonar á upphafsárum Samfylkingarinnar og með þeim tókst traust vinátta. „Við þekktumst lítið sem ekki neitt þegar ég fór að vinna hjá flokknum. Rannveig Guðmundsdóttir réð mig og ég þekkti hana svo sem ekki vel heldur en hún vissi af mér og réð mig.

Ég kynntist þessu fólki mest þá, Össuri og fleirum. Fyrstu mánuðina og árið eftir að ég fór að vinna með Össuri sem framkvæmdastjóri urðum við miklir vinir og það er svo merkilegt að það kastaðist aldrei í kekki á milli okkar og okkur varð aldrei sundurorða á þessum árum. Við unnum alveg eins og brjálæðingar átján tíma á dag, eiginlega alla daga vikunnar. Það gekk mjög vel og við urðum miklir vinir. Össur er mjög gefandi samstarfsfélagi. Hann er skemmtilegur og það er mikill sköpunarkraftur í honum. Ég hef lært mest af þessu fólki, Össuri, Margréti og fleirum, sem er eldra en ég og búið að vera lengur í pólitík. Allt þetta fólk hefur reynst mér mjög vel.“

Björgvin var einarður stuðningsmaður Össurar þegar Ingibjörg Sólrún Gísladóttir bauð sig fram gegn honum sem formaður Samfylkingarinnar en hann segir samskiptin við Ingibjörgu Sólrúnu hafa verið góð eftir að hans maður varð undir.

„Samskiptin við Ingibjörgu Sólrúnu eru alveg prýðileg. Ég þekkti Ingibjörgu ekkert mikið áður en hún kom inn í þingflokkinn, varð formaður og svo framvegis. Ég hafði bara á henni miklar mætur og dáist að henni. Hún var frábær borgarstjóri. Ég var að vinna hjá R-listanum 1998 og kannaðist við hana þá. Samskipti okkar hafa alltaf verið hrein og bein og mjög góð. Hún er mjög hreinskiptin við alla og það er einkar gott að eiga við hana samskipti vegna þess að maður veit algjörlega hvar maður hefur hana. Hún er mjög blátt áfram og skemmtileg manneskja og ég held að hún hafi borið heilmikla virðingu fyrir því að stuðningsmenn Össurar studdu hann fölskvalaust og eindregið og hennar stuðningsmenn hana.

Við kusum á milli tveggja fínna formannsefna og hún vann og síðan höfum við, öll sem studdum Össur, unnið mjög vel með henni. Við höfum stutt hana eindregið sem formann og ég held að í pólitík sé miklu betra að menn taki bara afdráttarlausa afstöðu með mönnum og málefnum, séu bara þeir sem þeir eru hvort sem þeir vinna eða tapa. Þá eru bara hreinar línur í málunum.“

Styrkur Ingibjargar Sólrúnar
„Ingibjörg Sólrún hefur aldrei sýnt mér það í neinu að stuðningur minn við Össur skipti einhverju máli. Þvert á móti varð það frekar til þess að við vönduðum okkur í samskiptum til að byrja með og henni hefur, held ég, alltaf verið það mikilvægt að það lægi alveg fyrir að það bitnaði ekki á fólki þótt það hefði stutt Össur í þessu formannskjöri. Mér finnst það sýna styrk hennar sem stjórnmálamnns að hún hafi ekki farið í einhverjar refsiaðgerðir, enda er svo fjarri því að hún hafi gert það. Það er alltaf verið að tala um eitthvað slíkt og vísað til þess að þannig hafi Davíð Oddsson unnið en það örlaði ekki á þessu hjá henni.

Ég er bara mjög þakklátur henni flokksins vegna. Samfylkingin er auðvitað samansett úr mörgum hópum og er, eins og Sjálfstæðisflokkurinn, svolítið eins og regnhlífarsamtök. Þetta er dálítið lausbeislaður flokkur og þarna eru vinstrisinnaðir, gamlir allaballar, róttækir femínistar og hægrisinnaðir kratar. Öll erum við undir þessu þaki og það gengur bara nokkuð vel og tíminn frá formannskjörinu hefur verið fínn.“

Björgvin segir af og frá að einhver fótur sé fyrir sögusögnum um að hætta hefði verið á klofningi innan Samfylkingarinnar en sá orðrómur fór nokkuð hátt í aðdraganda kosninganna í maí.
„Það er svo langt frá því að eitthvað sé til í þessu. Auðvitað tók flokkinn tíma að jafna sig á formannskjörinu. Samfylkingin var svolítið tætt á eftir enda reynir svona lagað rosalega á bæði nýja flokka og gamla. Það tók því tíma að ná saman aftur en núna hefur það gerst. Kosningabaráttan varð ekki síst til þess en hún þjappaði liðinu rosalega vel saman.

Kosningabaráttan gekk vel og það er svo langt frá því að uppi sé einhver dilkadráttur eða fólk sé að fylkja sér eitthvað saman umfram það sem eðlilegt er en menn eru náttúrlega vinir og kunningjar og stilla saman strengi sína.“

Öruggur á heimavelli
Björgvin hefur sterka stöðu, bæði í kjördæmi sínu og innan flokksins og hann er talinn einn af framtíðarleiðtogum Samfylkingarinnar en þurfti hann að berjast fyrir sæti sínu í nýju ríkisstjórninni?

„Ég veit það nú ekki. Ég vann mjög stórt prófkjör í mínu kjördæmi í haust. Einu stærsta prófkjöri Samfylkingarinnar á öllum vetrinum. Við kepptum þarna þrír þingmenn um fyrsta sætið,“ segir Björgvin sem atti kappi við félaga sína, þá Lúðvík Bergvinsson og Jón Gunnarsson.
„Þetta var mikið átakaprófkjör og erfitt þó að það færi vel fram. Það er erfið og svolítið dapurleg lífsreynsla að takast svona á við félaga sína.

Við vorum allir ágætis kunningjar fyrir og erum það svo sem eftir líka en það tekur á að eyða fjármunum og tíma í það að keppa svona um sæti og þótt maður vinni, þá fylgja því blendnar tilfinningar. Sigurinn gaf mér enga sérstaka gleði ef ég á að segja alveg eins og er. En ég vann afgerandi sigur og það var gott. Ég var langefstur og þar af leiðandi hafði ég áfram sterka stöðu. Þegar valið er í ráðherrahópinn skiptir auðvitað mestu máli hverjir eru efstir á listum og þótt ég sé ungur var ég samt búinn að vera á þingi í fjögur ár og viðloðandi þetta í átta ár. Þetta spilar sjálfsagt allt saman.“

Björgvin segir styrkinn í heimakjördæminu fyrst og fremst fólginn í nálægð við kjósendur. „Ég fer mjög mikið um kjördæmið, enda er ekki hægt að ná bærilegri stöðu í kjördæminu án þess að ferðast um og hitta fólkið. Það er algert frumskilyrði að kynnast kjördæminu. Það nær enginn í gegn með því einu að vera þekktur og fara í framboð. Það er ekki nóg. Þegar ég ákvað að gefa kost á mér í prófkjörinu 2003 ákvað ég að á meðan ég væri á þingi fyrir þetta kjördæmi þá myndi ég búa í því og sinna því eins og kostur væri. Ég lagði því mikið upp úr því að kynnast kjördæminu, þvælast um og hitta fólkið, enda finnst mér það líka skemmtilegasti hluti starfsins.“

Sveitasæla og borgarlíf
Björgvin segir sveitalífið eiga vel við sig þótt hann kunni engu að síður líka afskaplega vel við sig á mölinni. „Ég hef búið víða. Var í bænum meira eða minna í tíu ár þegar ég var í Háskólanum og bjó á Selfossi og svo á Írlandi. Mér líður líka vel í þéttbýli. Mér finnst gaman að blanda þessu saman en það er sérstaklega gaman að því að ala krakkana upp þarna og það eru kannski ákveðin forréttindi að geta leyft þeim að kynnast þessu. Maður mun samt örugglega alltaf vera með tvær búsetur, eina í þéttbýli og eina í dreifbýli. Ég kunni ákaflega vel við mig í Reykjavík. Ég bjó í gamla miðbænum í mörg ár og fannst alveg frábært að búa við Skólavörðustíginn, vera í Háskólanum og taka þátt í mannlífinu. Þetta var mjög góður tími og mér finnst mjög gaman að geta fléttað þetta saman, Reykjavík og Suðurlandið. Við eigum þetta hús fyrir austan, búum þar og munum gera alla tíð þó að við munum örugglega búa víða annars staðar líka.

Ég er auðvitað að detta inn í það að verða ráðherra og oddviti lista í kjördæmi þrjátíu og fimm, sex ára en það eru kannski forréttindi að fá að takast á við þetta svona ungur. Þegar maður er þá búinn að vera töluvert lengi í pólitík á maður kannski helling eftir af starfsævinni þannig að ég get þá kannski bara hætt á besta aldri og farið að gera eitthvað allt annað á seinni hluta starfsævinnar. Það finnst mér mjög spennandi. Kannski fer ég bara aftur að stúdera heimspekina sem ég ætlaði alltaf að klára og fara miklu lengra með.“

Vildi vinstristjórn
Samfylkingin hefur ætíð stillt sér upp sem mótvægi við Sjálfstæðisflokkinn en er nú komin í samstarf með erkifjandanum. Björgvin segist fyrir fram ekki hafa verið sáttur við stjórnarsamstarf Samfylkingar og Sjálfstæðisflokks.

„Fyrir kosningar talaði ég alveg eindregið fyrir því að við reyndum samstarf til vinstri. Við stofnuðum Samfylkinguna alveg klárlega til að sameina fólk frá miðju til vinstri og vildum sjá sterka jafnaðarmanna hreyfingu á þessum frjálslynda vinstri kanti. Það tókst að sumu leyti og við erum með miklu stærri og öflugri hreyfingu en áður.

Það var samkomulag um það að ef stjórnin félli myndum við reyna stjórnarandstöðustjórn. Ég talaði fyrir því að ef stjórnin félli ekki myndum við fyrst reyna VG, Framsókn og Samfylkingu, undir forystu Ingibjargar Sólrúnar og Samfylkingarinnar. Það varð bara strax ljóst daginn eftir kjördag að það var útilokað. Vinstri grænir útilokuðu þann kost. Þeir vildu ekki starfa með Framsókn og voru sjálfir komnir á fleygiferð að reyna að mynda stjórn með Sjálfstæðisflokki og þá kom upp þessi staða að maður varð að gera þetta upp við sig. Niðurstaða mín var sú að við myndum veita formanni okkar umboð til að fara inn í viðræður við Sjálfstæðisflokkinn og þær gengu mjög vel. Auðvitað blundar beygur í manni að það fari fyrir Samfylkingunni eins og krötum og Framsókn áður og hennar bíði að veslast upp við hliðina á þessum máttuga valdaflokki sem Sjálfstæðisflokkurinn er og við höfum barist gegn í mörg ár og viljað koma frá.

En gott og vel, það var hins vegar ótrúlega mikil stemming fyrir þessari stjórn þegar á reyndi og hún fer vel af stað og mér líst vel á samstarfið. Það er byggt á traustum grunni. Þetta var svolítið skrifað í skýin eftir kosningar að þetta væri stjórnin og fólk sem er alveg yst á vinstrikantinum í Samfylkignunni studdi þetta frá upphafi. Þetta er fólk úr Alþýðubandalaginu sem ég hélt að myndi verða mjög tregt til þessa. Það er svo bara okkar að standa okkur í stykkinu og halda karakter flokksins til haga. Dofni hann þannig að þetta verður bara að einu stjórnarliði eins og var hjá Framsókn og Sjálfstæðisflokki þá mun Samfylkingin örugglega eiga undir högg að sækja. Fólk gerir miklar kröfur og það eru miklar væntingar í velferðar- og umhverfismálum, í breyttum áherslum í stóriðjumálum og víðar.

Þannig að að því leytinu er þetta líka ögrandi verkefni en allt í einu, fyrirvaralaust, situr maður í ríkisráði á Bessastöðum og er að undirrita skipunarbréf frá forsetanum og situr til borðs með Sjálfstæðisflokki í nýrri ríkisstjórn. Það er mjög sérkennilegt að upplifa þetta og þetta er ekkert sem mig óraði fyrir. Þetta var óvænt en um leið mikil ögrun og það reynir á okkur að halda sjó.
Allir stjórnarandstöðuflokkarnir þrír munu auðvitað herja á Samfylkinguna. Þeir munu láta Sjálfstæðisflokkinn töluvert í friði en munu djöflast á okkur og það er ekkert við því að segja. Það er bara hið besta mál og auðvitað er þetta sóknarfæri fyrir þá að eflast á okkar kostnað.

Ég held samt að ef ekkert óvænt gerist og ekkert efnahagslegt hrun verður, sem erfitt er að eiga við, þá muni Samfylkingunni ganga vel og við munum eflast í þessu samstarfi frekar en veikjast. Ég byggi þetta ekki síst á því að flokkurinn hefur farið mjög sameinaður inn í þetta. Það er ekki deilt um það hvort við séum að svíkja vinstristefnuna eða neitt svoleiðis. Við fórum bara inn á okkar forsendum. Við erum jafnaðarmannaflokkur vinstra megin við miðju að fara í sögulegt samstarf við Sjálfstæðisflokk. Ef þetta gengur vel verður það kannski til langs tíma, annars verður þetta eitthvað endasleppt.“

Breyttur Sjálfstæðisflokkur
„Það sem ég hef séð til Geirs Haarde, sem leikstjórnanda og forystumanns í ríkisstjórninni, er mjög gott og hann er greinilega frábærlega flinkur stjórnandi. Hann er sérlega þægilegur maður. Hann er mildur, fyndinn og skemmtilegur og stjórnar þessu vel. Davíð var allt öðruvísi. Það sjá það allir og Samfylking og Sjálfstæðisflokkur Davíðs voru ekkert á leiðinni í samstarf. Þá gneistaði á milli en Sjálfstæðisflokkur Geirs er miklu mildari flokkur. Ég held að sósíaldemókratíski þátturinn í honum sé miklu sterkari. Það er frjálslyndari blær yfir öllu hjá þeim og mildari áherslur. Það er meira að segja talað um opnun opinskárrar umræðu um Evrópumálin í stjórnarsáttmálanum.

Í tíð Davíðs hefði það aldrei gerst og gerðist ekki jafnvel þótt Halldór Ásgrímsson væri, til dæmis, mikill ákafamaður um Evrópumál. Ég hafði mjög gaman af því hvað Halldór hélt þeim málum frammi og leiddi vitræna umræðu um Evrópumál, enda er ég mjög mikill Evrópusinni sjálfur. Ég held jafnvel að þessi ríkisstjórn, þetta sögulega samstarf þessara tveggja stóru flokka, eigi eftir að stíga fyrstu skrefin í þessa átt. Það kæmi mér ekki á óvart.“

Krónan kostar of mikið
Viðskiptalífið hefur rennt mjög hýru auga til Evrópu á síðustu misserum og nýi viðskiptaráðherrann deilir þeirri sýn. „Það er ekki síst þess vegna sem mér þótti gaman, ögrandi og spennandi að fá það verkefni að verða viðskiptaráðherra. Viðskiptalífið og atvinnulífið, verkalýðshreyfingin og Samtök atvinnulífsins eru áfram mjög fylgjandi Evrópumálum, gjaldmiðilsmálum og allt það.

Mér þykir þetta því einkar spennandi verkefni vegna þess að ég trúi því sjálfur að okkur gæti farnast mjög vel sem fullum aðila að Evrópusambandinu. Ég held að við eigum að skilgreina samningsmarkmiðin og stefna að aðildarumsókn á næstu árum. Það er mín persónulega skoðun þó að ég beri fulla virðingu fyrir samkomulagi ríkisstjórnarinnar þá er þetta mín skoðun.

Ég tel að fórnarkostnaðurinn fyrir 300.000 manna þjóð við að halda úti sjálfstæðum gjaldmiðli sé ekki réttlætanlegur. Þetta eru 500 til 700 þúsund á hvert heimili á ári. Heimurinn hefur breyst í þrjú myntsvæði og við getum ekki verið það fjórða, án þess að það hafi nokkuð með sjálfstæði okkar að gera. Við eigum bara að haga málum okkar skynsamlega og eitt af því er að vera með gjaldmiðil sem er afrakstur samstarfs margra þjóða.

Ég held að aðild að myntbandalaginu myndi færa okkur mikla gæfu og að full aðild að Evrópusambandinu kosti litlar fórnir. Við erum aðilar í gegnum EES og höfum notið þess í mörgu: Viðskiptafrelsi, félagslegri löggjöf og ýmsu öðru. Við eigum að stenfa að því á næstu árum að ná þessum efnahagslegu viðmiðunum þannig að við séum inntökuhæf hvað varðar vexti, verðbólgu og annað og stefna að því að það verði sótt um aðild á einhverju árabili. Það er mín skoðun og eitt af því sem ég mun að sjálfsögðu beita mér fyrir í ráðuneytinu er að halda úti uppbyggilegri umræðu og opinskárri, eins og segir í stjórnarsáttmálanum, um Evrópumál.“

Ögrandi verkefni
Viðskiptaráðuneytið verður nú skilið frá iðnaðarráðuneytinu þannig að það býður í raun Björgvins að byggja upp nýtt ráðuneyti. „Þetta er stórt verkefni og eiginlega fæ ég einstakt tækifæri. Ég tek svotil við óskrifuðu blaði og fæ tækifæri til að skapa öflugt ráðuneyti sem velur sér svolítið ný viðfangsefni á vettvangi neytendamála, sem er mjög vanræktur málaflokkur, samkeppnismála og síðast en ekki síst í fjármálageiranum og viðskiptalífinu.

Við erum að taka viðskiptaráðuneytið aftur til baka og gera það sjálfstætt eins og það var fram til 1988. Nú ætlum við að byggja ráðuneytið aftur upp þannig og setja saman öflugt ráðuneyti og taka utan um þennan málaflokk.“

Björgvin horfir því spenntur fram á veginn þar sem mörg verkefni bíða hans og við honum blasir einstaklega blómlegt viðskiptalíf. „10 prósent af tekjusköpun í landinu má rekja til hinnar gríðarlegu útrásar fjármálafyrirtækjanna. Þetta er þriðjungur af hagvextinum og skapar átta þúsund störf.

Útrásin er aðdáunarverð og það er ævintýri líkast að fylgjast með Björgólfsfeðgum, Baugsmönnum, Kaupþingi og öllu þessu fólki. Fjármálaútrásin er svo öflug og hefur skilað okkur miklum ábata og mun örugglega gera það áfram. Stjórnvöld eiga því að taka þátt í að vinna með þessum fyrirtækjum.

Það er rosalega margt að gerast þarna og okkar hlutverk er ekki síst að auka sveigjanleikan í viðskiptalífinu og skapa fyrirtækjunum enn betra umhverfi með lágum sköttum og jákvæðri, gagnsærri og sveigjanlegri löggjöf um fyrirtæki og fjármálalífið. Við þurfum að skapa þá umgjörð sem tryggir að fyrirtækin þrífist vel og laða um leið að okkur erlend fyrirtæki.

Ég vil að við tökum Íra okkur til fyrirmyndar hvað þetta varðar og mun væntanlega leggja það til í haust að við gerum það. Írarnir hafa náð miklum árangri í efnahagsmálum og þá ekki síst í gegnum samstarf við Evrópusambandið sem þeir gerðust aðilar að 1973. Þeir hafa líka haldið skynsamlega á málun innanlands og eitt af því sem þeir gerðu fyrir mörgum árum síðan var að setja á laggirnar formlegan samskiptavettvang annars vegar stjórnvalda og viðskiptalífsins hins vegar.

Ég ætla að beita mér fyrir þessu og er byrjaður að funda með fólki úr þessum heimi. Fyrsti fundurinn minn var með Friðberti Traustasyni, formanni Samtaka starfsmanna fjármálafyrirtækja. Síðan er ég að hitta fólk úr öllum áttum, fulltrúa starfsmanna og þeirra sem reka fyrirtækin og eru bara að hrærast í þessum heimi almennt.

Ég sagði um daginn að ég ætlaði að hitta fólk úr viðskiptalífinu og því var snúið upp þannig að ég væri bara að funda með Björgólfi Thor og Jóni Ásgeiri en ég hef nú ekki gert það enn þá. Ég hef aldrei hitt þá en ég er bara fyrst og fremst að hitta fólk úr öllum þessum geira. Hvort sem það er að vinna í afgreiðslu í bönkum, reka fyrirtæki eða fjárfesta erlendis.
Ég vona samt að ég hitti Björgólf og Jón Ásgeir einhvern tíma við gott tækifæri. Þetta eru ábyggilega bráðskemmtilegir menn sem gaman er að tala við og ég mun örugglega gera það þegar fram í sækir.

Hin hliðin á þessu er svo neytendalöggjöfin sem þarf að efla og byggja að vissu leyti upp frá grunni. Löggjöfin er mjög veikburða hér þótt Neytendasamtökin og fleiri hafi unnið gott starf. Það er því mjög margt fram undan og ég hlakka til að ráða til mín gott fólk; aðstoðarmann, ráðuneytisstjóra og sérfræðinga og nota næstu mánuði til að setja mig inn í málaflokkinn.

Ég er bara að stúdera þetta og koma mér vel inn í málin. Þetta er geysilega spennandi. Ef maður hefði gengið inn í mótaðara ráðuneyti og stærra, segjum til dæmis samgönguráðuneytið sem ég hefði að sjálfsögðu verið mjög spenntur fyrir líka, þá hefði maður komið að miklu mótaðara verkefni. Hérna gengur maður að verki þar sem að sjálfsögðu fullt er í gangi og margt hæft fólk en við ætlum að efla ráðuneytið þannig að þetta verða spennandi og ögrandi tímar.“

Stjórnmálamenn eru ekki sérfræðingar
Eitthvað hefur verið fundið að því að heimspekingur sé sestur í stól viðskiptaráðherra en Björgvin kippir sér ekki upp við þær gagnrýnisraddir.

„Það má segja eitthvað svipað um flesta stjórnmálamenn en þetta er svo absúrd. Fólkið velur sér fulltrúa og kýs okkur á Alþingi eftir prófkjör vegna þess sem við höfum fram að færa og hvernig því líkar við okkur. Hvort menn eru lögfræðingar eða dýralæknar, heimspekingar eða sagnfræðingar skiptir ekki máli. Öll góð menntun nýtist, alveg sama á hvaða vettvangi það er. Þetta snýst fyrst og fremst um að vera almennt vel upplýstur, víðsýnn og hafa skarpa pólitíska sýn. Ég ákvað að fara í heimspeki á sínum tíma af því að ég vissi ekkert sérstaklega hvað ég vildi verða og heimspekin væri fínn bakgrunnur í hvað sem er. Maður sækir síðan það sem upp á vantar í starfsfólkið og kappkostar að ráða fjölmenntað fólk á vettvangi viðskipta og hagfræði.

Stjórnmálamaðurinn á ekki að vera sérfræðingurinn. Hann á að drífa hlutina áfram eftir sínum pólitísku leiðum og sækja sér sérfræðiþekkinguna annað. Við verðum aldrei sérfræðingar á öllum þessum sviðum. Össur verður til dæmis ábyggilega frábær iðnaðarráðherra en hann er líffræðimenntaður og það er bara gott mál.“

Það má ganga að því vísu að ungu ráðherrarnir Björgvin og Guðlaugur Þór Þórðarson verði í eldlínunni á kjörtímabilinu þar sem Björgvin byggir upp nánast nýtt ráðuneyti og Guðlaugur stýrir stóru og erfiðu ráðuneyti. Björgvin segist ekki óttast athyglina og gagnrýnina. „Ég er alveg ósmeykur við það og er löngu kominn yfir allt slíkt.

Ég hef alveg bullandi áhuga málaflokknum og kem að þessu fullur tilhlökkunar. Ég geri mér hins vegar fulla grein fyrir því að enginn maður er óskeikull og mér getur og mun verða á en vonandi mun mér líka oft ganga vel. Augu margra munu beinast að manni ekki síst af því að ég er ungur en maður verður bara að standa sig vel. Ég kem að þessum málaflokki með annan bakgrunn en margir í þessu en það er bara aukin ögrun og hvatning til að gera vel. Ég er mjög sannfærður frjálslyndur sósíaldemókrati og hef alltaf verið mjög trúaður á samspil mjög mikils frelsis í viðskiptum og atvinnulífi og öflugs velferðarkerfis. Ég studdi einkavæðingu fjármálastofnana og fjarskiptafyrirtækja á sínum tíma þegar margir í mínum flokki voru á móti. Ég trúi á frjálst framtak og einkaframtakið sem er svo mikið hreyfiafl í þessu öllu. Sérstaklega til að byggja upp öflugt velferðarkerfi.“

Klassískur jafnaðarmaður
Björgvin segist vera einbeittur jafnaðarmaður og þegar það kemur að hugsjónum er honum ekki síst annt um menntakerfið. „Ég hef fjallað mikið um menntamál í gegnum tíðina og hef alltaf haft mikinn áhuga á þeim.

Ég held að flestir viðurkenni að öflug menntun skipti samfélagið í heild mestu máli. Þar að auki eru mínar pólitísku hugsjónir fólgnar í hinni klassísku jafnaðarmannastefnu. Sanngjörnu samfélagi þar sem er eitt öflugt heilbrigðiskerfi fyrir alla. Ekki tvöfalt kerfi þar sem fólk kaupir sig fram fyrir á biðlistum. Ég er á móti stéttaskiptingu og vil að við byggjum upp eitt þjóðfélag fyrir alla en ekki tvö, þrjú og fjögur eftir auð og efnahag. Ég hef andúð á elítisma almennt, í menntakerfinu, heilbrigðiskerfinu og þjóðfélaginu öllu.

Ég er kominn af venjulegu vinnandi fólki sjálfur og hef óbeit á stéttapólitík og því að auðmenn búi við eitthvað annað samfélag heldur en hinir. Við eigum að lyfta þeim sem hafa lág kjör og passa upp á þá sem geta ekki séð sér farborða. Hugsa vel um yngsta fólkið og elsta fólkið og þá sem geta ekki séð fyrir sér sjálfir út af örorku, veikindum og ýmsu öðru. Við eigum að gera mjög vel við þetta fólk og passa að allir séu með í samfélaginu. Ég vil eitt samfélag fyrir alla og er mikill jafnréttis- og jafnaðarmaður í mér á öllum sviðum.

Fylgist vel með Verkamannaflokknum
Björgvin sækir hugsjónagrunn sinn ekki síst til Verkamannaflokksins í Bretlandi. „Ég er mikill aðdáandi breska Verkamannaflokksins þó að hann sé kannski ekki í tísku í dag eftir Íraksstríðið.

Ég var úti í Bretlandi 1997 með vinum mínum. Við fórum og unnum með flokknum og vorum í vinnu þar nokkrar vikur. Það var algjörlega ógleymanleg upplifun. Við vorum með þessu fólki yfir kosninganóttina og fórum svo aftur 2001 og unnum aftur með þeim þá. Ég ætla út til Bretlands núna í júní á landsfund Verkamannaflokksins og fylgjast með leiðtoga- og forsætisráðherrraskiptunum hjá Tony Blair og Gordon Brown. Þó Tony Blair hafi gert herfileg mistök, sem hann nær sér aldrei upp úr, með innrásinni í Írak og eyðileggja þannig glæsilegan stjórnmálaferil sinn þá hef ég ákafan áhuga á pólitískum hugmyndum á bak við þennan endurskilgreinda Verkamannaflokk. Við erum ekki að tala um þessi tíu ár í stjórn og hvernig þeir fóru með valdið og allt það en ég hef alveg eindreginn áhuga á svona frjálslyndum jafnaðarmannaflokki sem er breiðfylking og burðarvirki í pólitíkinni í hvaða landi sem er.

Ég er að mörgu leyti mikill aðdáandi Tonys Blairs og hef lesið svo mikið um hann og fylgst svo vel með. Þetta er bara partur af minni tilveru. Þessar Bretlandsferðir eru ógleymanlegar og voru mjög sterk upplifun. Það er svo auðvelt að gagnrýna og tala menn niður. Það er búið að tala Blair alveg til fjandans á síðustu árum en hann er um margt einn af glæsilegustu stjórnmálaleiðtogum síðari tíma á Vesturlöndum og verður örugglega settur þeirra á meðal. Það er alveg klárt mál. Hann er búinn að leiða flokkinn þrisvar til sigurs en svo gerir hann þessi miklu mistök í utanríkismálum en að því slepptu þá er ég mjög hrifinn af honum sem stjórnmálamanni.“

Þverpólitísk vinátta
Pólitíkin er í eðli sínu þannig að persónuleg átök eiga sér frekar stað innan flokka en á milli þeirra og því myndast oft sterkari vinabönd á milli pólitískra andstæðinga en samherja á þinginu. „Ég á marga mjög fína kunningja og vini í hinum flokkunum. Ég hef kynnst fólki eins og Sigurði Kára Kristjánssyni, Dagnýju Jónsdóttur, Birki Jóni, Kristni H. Gunnarssyni og mörgum öðrum mjög vel. Þetta er fólk sem ég hef mjög gaman af og rækta ákveðin tengsl við. Átökin milli flokka eru yfirleitt ekkert mál. Þau eru miklu hreinni og eru bara partur af geiminu og átök í þingsalnum eru langoftast skilin eftir þegar gengið er út. Það er sjaldgæft að þau skipti einhverju máli. Ég sat með Sigurði Kára í menntamálanefnd og við tókumst örugglega hundrað sinnum á í þingsalnum um alls konar mál og stundum svolítið harkalega en það skipti engu máli.

Átök innan flokka eru miklu sárari og dýpri. Þar fer samkeppnin fram þannig að því minna sem er af þeim því betra. Samfylkingin hefur að mörgu leyti alveg verið bærilega laus við þetta fyrir utan það sem er eðlilegt og nauðsynlegt eins og formannskjörið. Þingið er skemmtilegur vinnustaður. Það er gaman í þinginu og það er skemmtilegt þegar það er í gangi. Mér finnst ofboðslega gaman í þinginu og komst fljótt upp á lagið þar. Sumir eru ekkert mikið fyrir skak í ræðustólnum, orðahnippingar og átök en ég hef alveg rosalega gaman að þessu.“

Miklu valdi fylgir ábyrgð
Björgvin kemur því til sumarþings fullur eftirvæntingar og hefur ekki áhyggjur af því að þurfa mögulega að eyða dýrmætum sólardögum innan veggja þingsins. „Þetta er glænýtt hlutverk og maður er náttúrlega lengi að vinda ofan af sér eftir fjögur ár í stjórnarandstöðu þar sem maður hefur haldið fókus á einhverja málaflokka, gagnrýnt og komið með aðrar tillögur.

Nú er maður svo bara allt í einu í allt öðru hlutverki þannig að þetta er nokkurs konar umpólun en það er bara skemmtilegt. Við hefðum alveg þolað fjögur ár í viðbót í stjórnarandstöðu. Það hefði verið leiðinlegt fyrst og erfitt að koma sér í gang aftur. Það er að mörgu leyti niðurdrepandi hlutverk að vera í stjórnarandstöðu en það er hins vegar list að gera það vel. Mörgum tekst það og það er alveg jafn nauðsynlegt og að vera í stjórn en þetta getur verið neikvætt og leiðinlegt hlutverk. Að vera í því að finna að, rífast og takast á. Auðvitað er miklu skemmtilegra að hafa framkvæmdavaldið og hafa þessi beinu áhrif. Það er ekki hægt að líkja því saman en allir þurfa að reyna hvort tveggja. Það er alveg á hreinu. Í stjórnarandstöðunni lærir maður líka að bera virðingu fyrir stjórnarandstöðunni og málflutningi hennar.

Mér hefur lengi þótt framkvæmdavaldið allt of frekt og sterkt á kostnað löggjafans. Að þau verði afgreidd frá þinginu en ekki alltaf bara drepin í nefndum. Ég hef mikinn áhuga á því að við séum trú hugmyndum um eflingu þingsins með stofnun rannsóknanefnda. Að við eflum störf löggjafans og sýnum það í verki að við göngum ekki bara inn í valdablokk og gleymum öllum fyrri fyrirheitum og mikilvægi þess að stjórnarandstaðan búi við eðlilegt og sanngjarnt hlutskipti.
Ætli þetta sé ekki einhver stærsti meirihluti sem hefur verið í þinginu og hann verður að fara vel með vald sitt. Meirihlutinn þarf ekki einu sinni á stjórnarandstöðunni að halda til að fá svokölluð afbrigði þannig að það er auðvelt að vaða áfram og við þurfum að gæta að okkur á því.“

Bankarnir eru ekki vandamál
Ofsagróði bankanna og stjarnfræðilegar launatölur stjórnenda þeirra hafa verið milli tannanna á fólki en Björgivin telur ekki ástæðu til sérstakra inngripa eða beinna afskipta af bönkunum. „Þetta er svo lagskipt í bönkunum og þar er stétt manna sem hefur mjög há laun. Bankastjórarnir eru oft með fáránlega há laun með kaupréttarsamningum og öðru þannig að auðvitað blöskrar okkur það en það sem skiptir mestu máli fyrir almenning er vaxtastigið í landinu og jafnvægi í efnahagsmálum. Að verðbólgan sé lág þannig að verðtryggingin bíti ekki og vextir séu ekki 14 prósent eins og þeir eru í dag heldur lágir eins og í evru-löndunum og við séum ekki að sligast undan fórnarkostnaðinum við þetta litla hagkerfi og þennan agnarsmáa gjaldmiðil.

Sveiflurnar í efnahagsmálum verða alltaf einhverjar í svona litlu landi og kosta almenning mikið þó að við stefnum alltaf að bærilegu jafnvægi. Þessi rosalega hávaxtastefna til að slá á þensluna er okkur öllum mjög dýrkeypt og sérstaklega þeim sem skulda mikið og verðtryggingin bítur í þegar vextirnir eru háir. Það er þetta sem skiptir mestu máli að ná niður og þá reynir bara á bankana. Hvort þeir fylgi ekki á eftir og láti almenning njóta þess þegar vel gengur. Þeir verða að vera sanngjarnir og sýna hóf.

Ég held að það sé engin sanngirni í því að kenna bönkunum um vaxtastigið í landinu sem er afleiðing efnahagsstefnu og afleiðing þess að við höfum kosið okkur það hlutskipti að standa utan myntbandalagsins og reka þennan litla gjaldmiðil. Það þarf að skoða þetta allt í réttu samhengi.“

Slappað af með þarfasta þjóninum
Þegar vinnunnni sleppir eru hestamennska og bóklestur það sem Björgvin leitar helst í fyrir utan samvistir með fjölskyldunni. „Ég hef alltaf verið mikill hestamaður alveg frá frumbernsku. Við höfum alltaf átt hesta. Foreldrar mínir alla tíð og við bræðurnir eftir að við urðum eldri og ég á tíu hesta núna.

Við ferðumst öll sumur á hestum, bræðurnir og vinir okkar. Stundum nokkra daga í senn og stundum í eina, tvær vikur. Það er algjörlega magnað dæmi að ferðast um hálendið á hestum. Hingað til hef ég líka alltaf verið í þessu á veturna. Hestarnir eru áhugmál númer eitt utan dyra. Það er samt bara hluti af þessu að fara á hestbak. Það er einn anginn af því. Hitt er að umgangast skepnurnar, hirða þær, sjá um þær og gefa þeim kvölds og morgna. Það er mikil vinna og hreyfing í krignum þetta. Maður fær mikla hreyfingu, útiveru og félagsskap út úr þessu og kúplar sig algjörlega út úr tilverunni. Þegar maður lækkar flugið eða hættir einhvern tíma í stjórnmálunum, þá fer maður alveg á bólakaf í þetta aftur en ég reyni að sinna þessu eins og ég get.

Hitt aðaláhugamálið er klárlega bóklestur. Ég hef alltaf lesið mikið; sagnfræði, pólitík og skáldsögur. Ég er alæta á þetta og hef mikinn áhuga á íslenskum skáldskap og ljóðum. Ég reyni að lesa eins mikið og ég get þó að það sé auðvitað allt of lítill tími til þess núna.“

Hugarfarsbreyting andspænis dauðanum
Fjölskyldan er Björgvini þó vitaskuld jafnan efst í huga og það er í mörg horn að líta á stóru heimili. „Sambúð okkar Maríu hófst með mikilli lífreynslu á sínum tíma. Hún átti fjögur börn fyrir og svo höfum við eignast tvær dætur. Þegar Guðrún Ragna, eldri dóttir okkar, fæddist fyrir tæplega fjórum árum kom hún í heiminn aðeins fyrir tímann og bráðveiktist rétt eftir fæðingu. Þetta var fyrsta árið mitt í þinginu. Henni var ekki hugað líf í einar fimm, sex vikur og í október og nóvember 2003 bjuggum við uppi á gjörgæsludeild Barnaspítalans.

Hún varð alltaf veikari, var í öndunarvél og öllum þessum töfratækjum sem læknavísindin bjóða upp á í dag. Þegar hún var vikugömul héldum við að hún væri að deyja og þá var drifið í að skíra hana. Karl V. Matthíasson mætti og skírði hana að viðstöddum nánustu ættingjum. Þetta var rosalega erfitt og eftir á man maður þennan tíma varla. Það er eins og þetta sé í þoku. Maður bregst einhvern veginn þannig við. Fólk harkar af sér og setur sig bara í einhvern gír. En fyrir kraftaverk, klára lækna, ótrúleg læknavísindi og það að hún skyldi í raun fæðast á hátæknisjúkrahúsi þá braggaðist hún. Komst yfir þessa lífshættulegu eitrun, lifði af og náði sér á strik.

Við fórum með hana heim tæplega tveggja mánaða gamla og síðan hefur hún verið heilbrigðasta barn í heimi, er mjög bráðger, klár og glæsileg stelpa sem fær varla kvef. Þannig að það er svo merkilegt að þetta virðist ekki hafa haft nein áhrif en lífsreynslan var algjörlega ótrúlega á þessum tíma. Þetta breytti manni alveg. Það hægði á manni og þetta pólitíska skak og daglega þras varð miklu léttvægara fyrir manni og síðan þá hef ég verið miklu afslappaðri gagnvart pólitíkinni og þessu lífsins ati öllu.

Maður bara gerir sitt besta. Stundum vinnur maður og stundum tapar maður. Maður keppir af fullum krafti og gefur sig allan í þetta er mér miklu léttara í sinni en áður. Það breytir öllu að standa frammi fyrir því í nokkrar vikur að barnið manns sé að deyja. Öll viðhorf breytast og maður fer betur með lífið á eftir og ber miklu meiri virðingu fyrir tilverunni en áður og hugsar öðruvísi um þetta allt saman.“

Tekst á við lífið allsgáður
„Ég hætti svo að drekka eftir þetta og fór að taka öðruvísi á hlutunum. Allt verður dýrmætara en áður og maður vill standa sig betur í lífinu. Maður getur ekki hugsað sér að glutra öllu niður í vitleysu og sóa tímanum.

Ef maður fer vel með sig og er ekki að sulla í víni þá hefur maður svo miklu meiri orku.“
Björgvin segist hafa þurft að taka sig taki hvað þetta varðar þótt ekki hafi verið um nein stóráföll að ræða. „Maður notar þetta til að slaka á og skemmta sér og fer svo að nota þetta of mikið og þá fer þetta að þvælast fyrir manni og taka frá manni orku og þá er bara best að hætta.

Ég er mjög sáttur við það og hef ekki bragðað dropa í meira en tvö ár og hef aldrei verið ánægðari. Auðvitað eru þetta alltaf einhver átök fyrir alla sem hafa ekki vald yfir áfenginu. Það var ekkert eitt sem olli því frekar en annað að ég hætti, alls ekki, og sem betur fer þá var ég nú svo heppinn en þetta var bara vegna summu atburðanna og ákvörðun sem ég tók allt í einu um að rífa mig út úr þessu. Ég var farinn að finna svo mikið fyrir þessu. Starfið verður erfitt og maður brennur upp og nær ekki árangri ef þetta er að þvælast mikið fyrir manni og ég get alveg svarað því játandi að ég væri ekki að fara að takast á við þetta mikla verkefni í dag ef ég væri ekki laus við þetta og í toppformi.

Ég leitaði mér aðstoðar við að hætta en hef kannski ekki verið á bólakafi í prógramminu síðan en ég fór hina hefðbundu leið og stend sterkari eftir fyrir vikið. Maður er í miklu meira jafnvægi og er yfirvegaðari, sterkari á taugum og á svellinu almennt, eins og allir vita sem hafa tekist á við þetta.“