Sviðið: Norninar eru þagnaðar og við erum nú stödd ásamt Fólki hjá Sirrý. Þar er fólk að tala um klám.

Tóti (við tölvuna með sjónvarpið í bakgrunni): "Ég missti af strætó um daginn og hafði því 20 mínútur til þess að gera fræðilega úttekt á klámblöðunum í efstu hillunni í bókabúðini á Hlemmi.
Vá! hvað þau eru orðin gróf maður. Þegar ég var bensínkall seldi ég rosa mikið af klámblöðum á bensínstöðinni (stærsti kúnnahópurinn var tveir kokkar á frystitogurum sem komu á nokkurra mánaða fresti og keyptu slatta af "runkritum" fyrir áhöfnina áður en lagt var í leiðangur). Veit ekki alveg hvað þessi blöð eru að gera í augnhæð smábarna á bensínstöðvum.
Það kemur þó ekki að sök þar sem markaðskarlarnir voru fljótir að finna lausn á þessu vandamáli; sérstaka plastpoka sem eru að mestu leyti skyggðir, þannig að það sést ekkert nema frygðarglampinn í augum forsíðustúlkunnar. Það þarf að borga við kassann til að sjá meira.

Það var að vísu ekki mikið meira að sjá á forsíðunni, þá það er að segja, þar sem útgefendurnir gættu þess alltaf að ekki sæist í geirvörtur eða sköp. Um það leyti sem ég var að hætta í bensíninu var Jenna Jameson samt farin að flagga sílíkoninu á forsíðum Cheri og Club en litlir punktar voru settir beint á geirvörturnar. Hvað myndirnar inni í blöðunum varðaði var gengið eins langt og leyfilegt var, geri ég ráð fyrir, þar sem limir gengu aldrei alla leið inn í eitt né neitt. Það var helst að subbublaðið hans Larry Flint reyndi að gefa slíkt til kynna en þá voru settir svartir punktar yfir varir og barma."

Bakgrunnshljóð: Fólkið hjá Sirrý talar um klámbylgju síðustu áratuga og vísað er á umfjöllun á Doktor púnktur is.

Tóti (við sjónvarpið, djúpt hugsi): "Ég hélt nú alltaf að þessi klámbylgja væri öll orðum aukin og teprukórinn gólaði almennt hærra en tilefni væri til (held það enn að vísu). En mikið helvíti eru blöðin í bókabúðunum orðin gróf. Gamla bensínperranum brá eiginlega bara í brún þegar hann áttaði sig á að á forsíðum sumra blaða sést nú bæði í píkuhár og geirvörtur og þegar lengra er skoðað blasa við actual penetrations, brundslettur og læti. Hólý mólý. Ég held að þetta sé orðið sama tegund af klámi og er alltaf verið að kæra og sekta einhverja erótíska kaupmenn fyrir að selja? Heldur dómsmálaráðherra líka verndarhendi yfir bókabúðum en ekki bara bensínstöðvum?

Það er allt vaðandi í svona klámi á Netinu. Þetta er auðvitað ekkert hræðilegt, bara standard, mainstream, hardcore klám, en ég hélt einmitt að fólk legði það á sig hlaða niður klámi af netinu á lélegri módemtengingu og berðist gegn hafsjó af pop-up gluggum af því að það væri ekki hægt að nálgast actual penetrations með góðu móti á prenti. Þatta hefur nú heldur betur breyst og þeir sem eru að perrast á thehun.com á síðkvöldum ættu frekar að drífa sig í Mál og menningu og kaupa slatta af Fox, Cheri og Hustler. Minna vesen og meiri ánægja. Engir pop-up gluggar, engin bið og miklu betri upplausn og myndgæði.

Nú er ég kominn á þann aldur að ég nenni ekki að rannsaka allt og skil þess vegna ekkert í því af hverju blöðin eru allt í einu orðin svona gróf? Þetta hlýtur samkvæmt markaðslögmálunum að vera viðbragð við greiðari aðgangi að grófu klámi á Netinu, en hvernig komast blöðin upp með þetta? Þau eru flest amerísk og ég hef ekki heyrt neinar fréttir þaðan um tilslakanir í klámbirtingamálum og hefði nú gefið mér að Brjálaði Bush ,sem þjáist ag krónískir brundillsku, hefði frekar aukið ritskoðun heldur en hitt. En nú eru sem sagt klámblöðin orðin grófari en þau voru þegar Clinton og blái kjólinn voru við völd.

Sjónvarpið: Fólkið hjá Sirrý greinir samhengi á milli kláms og aukinnar tíðini hópnauðgana og annars ofbeldis sem grassar á meðal ungs fólks.

Tóti (við stofugluggann): "Ég er flabergasted. Ekki síst á því að þessi þögla klámbylting hefur orðið á þessum síðustu og verstu tímum og ekki síst vegna þess að hún hefur farið fram hjá mér...." (hristir höfuðið).

Sjónvarpið: Búið að skipta um stöð. Breskir meinafræðingar stumra yfir líki unglingsstúlku. Stöðvar 2 merkið er gult þannig að þetta verður ekki nærri því jafn krassandi og að missa af Fjarkanum.

Tjaldið.

Nú er verið að rífast um álið á Alþingi. Einhver hugprúður einstaklingur hefur verið færður í hlekki fyrir að kasta snjóbolta að löggjafarsamkundunni. Ég ætla að vera minni maður og gera grein fyrir atkvæði mínu í Prósakki.

What have they done to the earth?
What have they done to our fair sister?
Ravaged and plundered and ripped her and bit her
Stuck her with knives in the side of the dawn
And tied her with fences and dragged her down...
The Doors.

Ég veit ekki hvort það hefur eitthvað með framsóknargenin í mér að gera en ég hef forðast það að hugsa um og ræða þessa Kárahnjúkavirkjun. Ég hef aldrei séð þetta svæði sem fer undir vatn og mun að öllum líkindum aldrei sjá það og er svo sem alveg sama. Íslensk náttúra og allt sem henni fylgir hefur aldrei höfðað neitt sérstaklega til mín og Íslandið mitt nær ekki langt út fyrir póstnúmerin 101 og 107. Það myndi þó örugglega eitthvað heyrast í mér ef það stæði til að sökkva Vesturbænum og trúlega myndi það þá ekki skipta mig neinu hvort sjá gjörningur myndi skila arði eða ekki. Hann væri einfaldlega svo galinn að það yrði að koma í veg fyrir hann með öllum ráðum, góðum og slæmum, friðsamlegum og ofbeldisfullum.

Ég lærði það einu sinni hjá Páli Skúlasyni, heimspökum manni mjög og núverandi háskólarektor, að það væri röng breytni að taka afstöðu í málum sem maður hefði ekki kynnt sér fullkomlega frá öllum hliðum. Ég hef ekki skrifað eina einustu virkjunarfrétt frá því árið 2000 og hef, eins og fyrr segir, reynt að leiða allt tal um fyrirhugaðar framkvæmdir Landsvirkjunar hjá mér.
Þar fyrir utan er þetta allt svo loðið að maður veit ekkert hverju maður á að trúa. Eitt virðist þó vera víst; fólkið sem býr þarna vill endilega sökkva þessu og á það bara ekki að fá að ráð? Ég hélt það á tímabili en eftir að liðið flaggaði Alcoa fánum og skálaði í kampavíni fyrir álverinu hef ég leyft mér að draga getu þess til að kunna fótum sínum forráð stórlega í efa.

Þegar upp er staðið snýst þetta auðvitað ekkert um heimsku eða að vera upplýstur eða ekki. Heldur einfaldlega um það hvaða rétt maðurinn hefur sem hluti af náttúrunni. Ég komst ekki hjá því að fara að pæla í þessu eftir baulið á áheyrendapöllunum í Ráðhúsinu. Ingibjörg Sólrún brást aðdáendum sínum og Björn Bjarnason gerðist Fjölnismaður. Loksins náði þetta mánaðalanga þras
einhverju tilfinningalegu klæmaxi. Fréttatímarnir í sjónvarpinu voru svo magnaðir að þetta var eins og að horfa á míníseríu frá amerískri
sjónvarpsstöð.
Og ég vaknaði, enda ekki seinna að vænna þar sem ekki nokkrum manni var lengur stætt á að yppa öxlum í blindni í eigin heimi. Maður er ítrekað krafinn um afstöðu af vinum og kunningjum (báðum) sem eru að verða Vinstri grænir. (Kaus þá nú síðast en verð að kjósa Sjálfstæðisflokkinn af mjög persónulegum ástæðum héðan í frá).

Ókey. Ég er á móti þessu. Veit ekkert afhverju en þar sem ég hef alltaf verið hallur undir hippahugsjónir og heiðna náttúrudýrkun að hætti indíána og íslenskra goðadýrkenda er niðurstaða mín einfaldlega sú að það hefur enginn rétt til þess að vinna svo óafturkræf náttúruspjöll. Maðurinn er hálviti en ekki kóróna sköpunarverksins og má þetta einfaldlega ekki. Arðsemi og byggðarsjónarmið hafa enga vikt í svona tilfinningamálum. En það er einmitt kjarni málsins - þetta er tilfinningamál og á að vera það. Og það má ekki gera svona. Þetta verður ekki ljósara en hjá Jim Morrison hér að ofan.

Ég segi nei.

Ég er talnablindur, hef ekki viðskiptavit, kann ekki að fara með peninga, skil ekki viðskiptahagsmunaleg sjónarmið og markaðsfræði og síðast en ekki síst skil ég ekki stríð. Sérstaklega ekki stríð eins og þau eru háð nú til dags.
Það má sjálfsagt greina einhverja glóru í þessu eins og þetta var í gamla daga, þegar menn töldu sig vera að berjast fyrir einhverju sem skipti máli. Ekki bara að ráðast á einhvern til að þóknast meinlokum í elliærum feðrum sínum. Það er til dæmis einhver hetjuljómi yfir baráttu Grikkja við Persa í Laugaskörðum, hyldjúpri heift Hannibals þegar hann ruddist með fílahjörð yfir Alpana til að berja á Rómverjum sem voru svo slægari og komu í bakið á honum sjóleiðina. Þá hefur tekist að gera WWII að einhverju rómantísku fyrirbæri þar sem hið illa og góða tókust á um framíð heimsins.
Það fer ekki mikið fyrir þessari rómantík í Persaflóastríðinu (þar sem Bandamenn misstu nokkrar hræður, aðallega fyrir eigin klaufaskap, og dunduðu sér við að grafa arabana lifandi í skotgröfunum með jarðýtum og gerðu tilraunir með smartbombuna sína) og enn minni verður hún þegar Bush ræðst á Írak.
Mér skilst á fréttum að það sé allt klappað og klárt og Kanarnir komi í lok febrúar. Hvað á það nú eiginlega að þýða og hvað segir það um þetta fyrirhugaða stríð að vitleysingur á Íslandi hafi haft spurnir af því hvenær það skellur á? Í meintum alvöru stríðum reyna menn að koma andstæðingnum að óvörum og hugsa hratt þar sem eitthvað ómetanlegt á að vera í húfi. Þetta stríð hans Bush er því ekkert annað en sorglegur skrípaleikur og lélegur brandari.
Eitthvað hefði Hitler að minnsta kosti sagt ef hann hefði getað fengið það staðfest á CNN og SKY um miðjan maí að D-Dagurinn yrði þann 6. júní 1944. WWII væri sjálfsagt frekar órómó í sögubókunum og bíómyndunum (hefur einhver séð góða Persaflóastríðsmynd?) ef menn hefðu byrjað að berja sér á brjóst í fjölmiðlum áður en þeir hófu slátrunina.

The United States of America has gone mad

By John le Carre

The Times 15 January 2003

America has entered one of its periods of historical madness, but this is the worst I can remember: worse than McCarthyism, worse than the Bay of Pigs and in the long term potentially more disastrous than the Vietnam War.

The reaction to 9/11 is beyond anything Osama bin Laden could have hoped for in his nastiest dreams. As in McCarthy times, the freedoms that have made America the envy of the world are being systematically eroded. The combination of compliant US media and vested corporate interests is once more ensuring that a debate that should be ringing out in every town square is confined to the loftier columns of the East Coast press.

The imminent war was planned years before bin Laden struck, but it was he who made it possible. Without bin Laden, the Bush junta would still be trying to explain such tricky matters as how it came to be elected in the first place; Enron; its shameless favouring of the already-too-rich; its reckless disregard for the world's poor, the ecology and a raft of unilaterally abrogated international treaties. They might also have to be telling us why they support Israel in its continuing disregard for UN resolutions. But bin Laden conveniently swept all that under the carpet.
The Bushies are riding high. Now 88 per cent of Americans want the war, we are told. The US defence budget has been raised by another $ 60 billion to around $ 360 billion. A splendid new generation of nuclear weapons is in the pipeline, so we can all breathe easy. Quite what war 88 per cent of Americans think they are supporting is a lot less clear. A war for how long, please? At what cost in American lives? At what cost to the American taxpayer's pocket? At what cost -because most of those 88 per cent are thoroughly decent and humane people -in Iraqi lives?

How Bush and his junta succeeded in deflecting America's anger from bin Laden to Saddam Hussein is one of the great public relations conjuring tricks of history. But they swung it. A recent poll tells us that one in two Americans now believe Saddam was responsible for the attack on the World Trade Centre. But the American public is not merely being misled. It is being browbeaten and kept in a state of ignorance and fear. The carefully orchestrated neurosis should carry Bush and his fellow conspirators nicely into the next election.

Those who are not with Mr Bush are against him. Worse, they are with the enemy. Which is odd, because I'm dead against Bush, but I would love to see Saddam's downfall -just not on Bush's terms and not by his methods. And not under the banner of such outrageous hypocrisy.

The religious cant that will send American troops into battle is perhaps the most sickening aspect of this surreal war-to-be. Bush has an arm-lock on God. And God has very particular political opinions. God appointed America to save the world in any way that suits America. God appointed Israel to be the nexus of America's Middle Eastern policy, and anyone who wants to mess with that idea is a) anti-Semitic, b) anti-American, c) with the enemy, and d) a terrorist.

God also has pretty scary connections. In America, where all men are equal in His sight, if not in one another's, the Bush family numbers one President, one ex-President, one ex-head of the CIA, the Governor of Florida and the ex Governor of Texas.

Care for a few pointers? George W. Bush, 1978-84: senior executive, Arbusto Energy/Bush Exploration, an oil company; 1986-90: senior executive of the Harken oil company. Dick Cheney, 1995-2000: chief executive of the Halliburton oil company. Condoleezza Rice, 1991-2000: senior executive with the Chevron oil company, which named an oil tanker after her. And so on. But none of these trifling associations affects the integrity of God's work.

In 1993, while ex-President George Bush was visiting the ever-democratic Kingdom of Kuwait to receive thanks for liberating them, somebody tried to kill him. The CIA believes that "somebody" was Saddam. Hence Bush Jr's cry: "That man tried to kill my Daddy." But it's still not personal, this war. It's still necessary. It's still God's work. It's still about bringing freedom and democracy to oppressed Iraqi people.

To be a member of the team you must also believe in Absolute Good and Absolute Evil, and Bush, with a lot of help from his friends, family and God, is there to tell us which is which. What Bush won't tell us is the truth about why we're going to war. What is at stake is not an Axis of Evil -but oil, money and people's lives. Saddam's misfortune is to sit on the second biggest oilfield in the world. Bush wants it, and who helps him get it will receive a piece of the cake. And who doesn't, won't.

If Saddam didn't have the oil, he could torture his citizens to his heart's content. Other leaders do it every day -think Saudi Arabia, think Pakistan, think Turkey, think Syria, think Egypt.

Baghdad represents no clear and present danger to its neighbours, and none to the US or Britain. Saddam's weapons of mass destruction, if he's still got them, will be peanuts by comparison with the stuff Israel or America could hurl at him at five minutes' notice. What is at stake is not an imminent military or terrorist threat, but the economic imperative of US growth. What is at stake is America's need to demonstrate its military power to all of us -to Europe and Russia and China, and poor mad little North Korea, as well as the Middle East; to show who rules America at home, and who is to be ruled by America abroad.

The most charitable interpretation of Tony Blair's part in all this is that he believed that, by riding the tiger, he could steer it. He can't.
Instead, he gave it a phoney legitimacy, and a smooth voice. Now I fear, the same tiger has him penned into a corner, and he can't get out.

It is utterly laughable that, at a time when Blair has talked himself against the ropes, neither of Britain's opposition leaders can lay a glove on him. But that's Britain's tragedy, as it is America's: as our Governments spin, lie and lose their credibility, the electorate simply shrugs and looks the other way. Blair's best chance of personal survival must be that, at the eleventh hour, world protest and an improbably emboldened UN will force Bush to put his gun back in his holster unfired.
But what happens when the world's greatest cowboy rides back into town without a tyrant's head to wave at the boys?

Blair's worst chance is that, with or without the UN, he will drag us into a war that, if the will to negotiate energetically had ever been there, could have been avoided; a war that has been no more democratically debated in Britain than it has in America or at the UN. By doing so, Blair will have set back our relations with Europe and the Middle East for decades to come. He will have helped to provoke unforeseeable retaliation, great domestic unrest, and regional chaos in the Middle East. Welcome to the party of the ethical foreign policy.

There is a middle way, but it's a tough one: Bush dives in without UN approval and Blair stays on the bank. Goodbye to the special relationship.

I cringe when I hear my Prime Minister lend his head prefect's sophistries to this colonialist adventure. His very real anxieties about terror are shared by all sane men. What he can't explain is how he reconciles a global assault on al-Qaeda with a territorial assault on Iraq. We are in this war, if it takes place, to secure the fig leaf of our special relationship, to grab our share of the oil pot, and because, after all the public hand-holding in Washington and Camp David, Blair has to show up at the altar.

"But will we win, Daddy?"

"Of course, child. It will all be over while you're still in bed."

"Why?"

"Because otherwise Mr Bush's voters will get terribly impatient and may
decide not to vote for him."

"But will people be killed, Daddy?"

"Nobody you know, darling. Just foreign people."

"Can I watch it on television?"

"Only if Mr Bush says you can."

"And afterwards, will everything be normal again? Nobody will do anything
horrid any more?"

"Hush child, and go to sleep."

Last Friday a friend of mine in California drove to his local supermarket with a sticker on his car saying: "Peace is also Patriotic". It was gone by the time he'd finished shopping.

Sólveig Pétursdóttir, dómsmálaráðherra, þykir átakanlega klaufskur stjórnmálamaður og með hverri klúðurslegu ákvörðuninni á fætur annarri og enn klaufalegri ummælum í fjölmiðlum hefur hún slegið sig til slíkra óvinsælda að hún er víst langt komin með að toppa Sturlu Böðvarsson, samgönguráðherra, og þá er nú alveg rosalega mikið sagt.

Sólveig var sökuð um fasíska tilburði þegar hún lét undirsáta sína loka landinu fyrir hinu ógurlega hugleiðslugengi í Falún Gong og ekki veit ég hvað skal segja um nýjasta útspilið hennar að banna einkadans og samskipti dansara við viðskiptavini súlustaða.

Orð eins og forræðishyggja, afskiptasemi og jafnvel fasismi hljóta þó að skóta upp kollinum. Og maður hlýtur að spyrja sig að því hvað megi eiginlega þrífast undir sólinni í friði fyrir þessari konu þegar henni virðist vera jafnmikið í nöp við kínversk hugleiðslufrík sem standa sem frosin við ljósastaura og allsberar stelpur sem þræða sig utan um súlur. Aldrei má maður ekki neitt. Hún gengur lengra en öfgakenndustu framverðir forræðishyggjunar,sem eru langst til vinstri, þeir fundu þó a.m.k. til með Falún Gonginu.

Ég hef hvorki pláss, tíma né nennu til að fara að diskútera meint mansal, vændi, eiturlyfjanesylsu og ofbeldi á reykvískum nektardansstöðum, né heldur hvort þessir staðir eigi yfirleitt rétt á sér. Ég er bara fúll yfir því að það eigi að loka þeim með gerræðislegum ákvörðunum af því mér finnst þeir passa vel inn í næturlíf borgarinnar.

Nú er ég ekki Heimdelingur en mér er samt illa við það þegar stjórnvöld vaða uppi með vafasömum boðum og bönnum og skerða frelsi einstaklinga til að gera heimskulega hluti. Á rannsóknarblaðamennskuferðum mínum á þessa vafasömu staði fann ég aldrei nein merki um dóp og vændi. Áfengið var hins vegar syndsamlega dýrt og það var hægðarleikur að eyða mánaðarlaunum á örfáum klukkustundum. Stelpurnar voru hins vegar flestar viðræðugóðar og bráðskemmtilegar og þar sem það er eitthvað einkennilega tilgangslaust að horfa á fönguleg fljóð tína af sér spjarinar í 4 metra fjarlægð, á meðan maður lepur brennivínið sitt, vitandi það að maður má ekki tala við þær og komast í augnsamband við þær er ég ansi hræddur um að rekstargrundvellinum sé kippt undan þeim súlustöðum sem eftir eru. Það nennir enginn að eltast við fjögur hundruð metrana. Örugglega ekki útlendir kaupsýslumenn og sennilega ekki heldur íslenskir lúserar sem hafa fengið ómælda ánægju út úr því að kaupa þá listrænu blekkingu dýrum dómum að þeir séu flottir gaurar og stelpurnar hafi áhuga á þeim í alvörunni.

Það má svo sem vel vera að Sólveig afli sér tímabundinna vinsælda með þessu banni og krærki í einhver atkvæði hjá hinum siðmennataða meirihluta á Íslandi, sem er auðvitað náskyldur kverúlöntunum sem fengu SOAP bannað í Bandaríkjunum á sínum tíma. Það vinnst þó auðvitað ekkert með þessu banni. Stripplið og einkadansinn heldur áfram neðanjarðar, ásamt vændinu, gamblinu og dópinu. Merkilegt að ráðherra sem gerir sér grein fyrir að það sé tilgangslaust að banna útihátíðir sjái einhverja glóru í því að banna einkadans. Lífið mun sem sagt halda áfram að ganga sinn vanagang í undir- og yfirheimum, fyrir utan það að við ræflarnir sem viljum endilega borga sætum stelpum formúu fyrir að sýna okkur áhuga og drekka með okkur ómerkilegt freyðivín verðum að hafa aðeins meira fyrir lífinu þangað til Geiri á Maxims fær banninu aflétt fyrir Hæstarétti.

Annars þarf Geiri ekkert að vera að standa í málaferlum frekar en hann vill. Ég er nefnilega með góða rekstrarhugmynd fyrir hann og hina súlukóngana. Hættiði bara að eltast við einkadansinn og breytiði búllunum í peep-show staði. Þá stripplast stelpurnar í lokuðu herbergi með gluggum og allt í kring eru litlir klefar sem menn geta keypt sig inn í. Þaðan geta þeir svo horft á herlegheitin í gegnum gler og þá þarf ekki að pæla neitt í tilteknum metarfjölda þar sem það verður veggur á milli dólgs og meyjar. Það verður svo að sjálfsögðu eldhúsrúlla í hverjum klefa svo menn geti runkað sér yfir þessu öllu saman, en það er auðvitað megintilgangur hverrar heimsóknar á súlustað er að ekki? Menn borga svo vitaskuld mínútugjald fyrir afnot af klefanum, þannig að þeir sem eru fljótir að ljúka sér af eyða lægri upphæðum en hinir. Kosturinn við þetta er auðvitað sá að allir fá það sem þeir vilja. Geiri og stelpurnar fá pening og runkararnir fá að eyða þeim og hrista úr honum á öruggum stað og enginn þarf lengur að fróa sér í bakgörðum í Grjótahverfinu.

Ég er svakalega rómantískur enda alveg svakalega rómantískt að vera þunglyndur. Þunglyndi mitt er sem sagt rómantískt. Ég gef þess vegna aldrei blóm og sé ekkert rómó við kertaljósakvöldverð við undirleik Kennys G. og Richards Claydermans. Ég er rómó eins og skáldin Byron, Shelley og Keats og hann Werther ungi, sem skaut sig í hausinn af því að hann missti af stúlkunni sem hann elskaði. Það er rómantík að mínu skapi.

Þegar Byron og félagar voru upp á sitt besta átjánhundruð og súrkál var ekki til neitt prósakk, þannig að þeir urðu mikið að notast við dóp og brennivín til að höndla tilveruna. Og svo fóru þeir mikið upp í sveit til að fá innblástur og láta sér líða vel. Þegar þarna var komið við sögu höfðu menn nefnilega fengið ógeð á iðnvæðingunnni og vildu renna aftur saman við náttúruna. Fræg er upphrópun hins franska Rússós: “Hverfum aftur til náttúrunnar...” og svo framvegis og Shelley lét hafa það eftir sér að Helvíti væri borg ekki ósvipuð London.

Það virðist eitthvert rómantískt æði grípa borgarbúa í byrjun júlímánaðar en þá keppast menn við að flýja borgina. Þetta skilar auðvitað engu nema öngþveiti, stressi, pirringi, árekstrum, umferðarhnútum og leiðindum. Og svo er ekkert gaman þegar á staðinn er komið, þarna eitthvert út í hinu íslenskarassgati sem býður upp á fátt annað hraun, mosa og ljótar rollur. Veðrið er iðulega vont, það eru engir barir, sjoppur eða vídeóleigur og þegar einhver bjáninn sturlast á gambranum sínum og lemur mann er ekki einu sinni hægt að skjótast upp á slysó. Það er eitthvað verulega bogið við þessa asnalegu útþrá. Og hún er ekkert rómantísk.

Þá bið ég frekar um gömlu góðu Reykjavík. Veðrið virðist hvergi vera betra þessa dagana og hér er allt til alls. Iðandi mannlíf í miðbænum. Það er ekki þverfgótandi fyrir túristum, gellum, Selfyssingum með græjurnar í botni, rónum, svertingjum og gamalmennum. Hér er lífið allt í allri sinni dýrð. (Mannskapurinn er þó trúlega allur kjósendur R-listans. Íhaldið hlýtur að hanga innandyra eða úti í sveit til að reyna að viðhalda goðsögninni um að Reykjavík sé dauð). Og ef maður vill komast í nánari snertingu við náttúruna er alltaf hægt að renna við í Aktu Taktu og kaupa millistærð af frönskum, éta nokkrar og henda restinni út um gluggann og þá koma mávarnir og tala við mann. Hvað viljiði hafa það betra? Allt sem við þurfum til að komast af er innan borgarmarkanna.

Reykjavík rúlar í sumar. Sérstaklega eftir að það er búið að grisja þetta svona og mesti skríllinn er farinn út á land.

Þetta sumar stefnir í tóm leiðindi. Eiginlega bara algeran dauða þó það viðri ágætlega til bjórdrykkju. Það er bara einhvern veginn ekkert jafn gaman að sitja á Austurvelli eftir að Falún Gong liðið fór aftur heim. Það var eitthvað svo kostulega alþjóðlegt við þessa hugleiðslubjána sem léku myndastyttur út um allar trissur. Nú er þetta hins vegar aftur orðið fullkomlega tilbreytingarlaust og íslenskt; bara venjulegir bjánar eins og ég með bjór og sígó, fjölskyldufólk og barnapíur með grenjandi krakkaskara og stöku rónar og smáglæpamenn á stangli.

Lalli Johns lífgaði aðeins upp á völlinn um daginn þegar hann smalaði saman félögum sínum og lét gullkorn og góðar kveðjur fjúka í allar áttir. Hann er samt einhvern veginn ekkert jafn skemmtilegur og í bíómyndinni. Bömmer, annars væri ráð fyrir Reykjavíkurborg að borga honum fyrir að djúsa við fótskör Jóns Sigurðssonar og skemmta atvinnulausum blaðamönnum og öðrum vegfarendum.

Enn er þó von þar sem framan af virtist síðasta sumar ætla að verða jafn leiðinlegt og þetta. Veðrið var verra og engir kínverskir leikfimiídjótar reyndu að ráðast inn í landið til að skemmta langþreyttum og andlega stirðum Íslendinum. Ég skil samt ekkert í Falún Gonginu að vera að leggja á sig erfitt og þreytandi ferðalag til þess eins að kenna okkur hugleiðslu og reyna að ulla framan í lítinn, elliæran fjöldamorðingja frá Kína. What´s the bloody point? Sérstaklega þegar tekið er á móti manni með leiðindum og skætingi og maður er látinn hanga í skóla í Njarðvík og éta gúllas með kartöflumús þangað til Davíð ákveður að maður geti ekki gert neinum mein og hleypir manni á Austurvöll að hugleiða. Hugleiða hvað? Vanþakklæti heimsins? Það er svo sem nóg af því. Svona komum við fram við meðlimi í klikkuðum sértrúarsöfnuði sem vildu bara gera sig að fíflum fyrir okkur og í dag var dæmdur í héraði í 15 mánaða fangelsi maðurinn sem bjargaði síðasta sumri frá tilbreytingarleysi og leiðindum.

Jamm, tónskáldinu, dugnaðarforknum, alþingismanninum og plötuskjóðunni Árna Johnsen hefur verið gert að dúsa í 15 mánuði á Hótel Kvíabryggju fyrir að hafa svindlað soldið í opinberu starfi og stungið undan eitthvað á fjórðu milljón króna, aðallega til að láta draum sinn um grillskála og heitan pott í Eyjum rætast. Ekkert má maður nú í friði. Flestum þykir þó þingmaðurinn hafa sloppið vel og nefna sem dæmi að maður á Reykjanesi var nýlega dæmdur í 10 mánaða fangelsi fyrir að stinga undan skitnum 540 þúsundum. Hlutfallslega virðist Árni því bara sleppa nokkuð vel.

Þeir sem hafa misst alla trú á íslensku réttarkerfi eru svo vitaskuld pottþéttir á því að dómnum verði breytt í skilorð þegar lítið ber á og Árni sleppi því enn betur. Ég er þó, í öllum leðindunum, farinn að hallast að því að eðli glæpsins og þyngd refsingarinnar skipti ekki höfuðmáli og að dómurinn hefði átt að taka meira tillit til málsvarnar verjanda Árna, sem byggðist aðallega á því að skjólstæðingur hans væri sérstakur maður, svoldið skrítin, ekki eins og fólk er flest og því hefði hann óvart stolið öllu góssinu. Ergo: Skjólstæðingur minn og þjóðkjörin fulltrúi almenings á Alþingi er kjáni, fyrirgefið honum því og veitið frelsi.

Ég held það bara. Svona með tilliti til þess hversu hann fyllti marga fréttatíma, skemmti mörgum og veitti almenningi útrás fyrir hatur sitt á spilltu kerfinu. Ég held, þar fyrir utan, að hagsmunum almennings hefði verð best borgið ef Árni hefði verið sýknaður. Dómurinn er að vísu svo vægur að ég gef mér að það hafi verið metið til refsilækunnar að með uppátækjum sínum bjargaði Árni geðheilsu þjóðarinnar og kom í veg fyrir að grafarþögn ríkti í saumaklúbbum og heitum pottum meira og minna allt síðasta ár. Það ber að sjálfsögðu að þakka Árna fyrir skemmtunina og allan þann tíma sem hann sparði höfundum Áramótaskaupsins með því að klípa smá af fanglesisvistinni. Annað væri dónaskapur.

Þeim sem vildu sjá þyngri dóm bendi ég svo bara á það að gefa því smá gaum hversu miklu orkubolti eins og Árni getur afkastað í 15 mánaða fríi á Kvíabryggju. Hann gæti samið efni í að minnst 5 plötur, sem myndu sjálfsagt allar innihalda hræðilegar tónsmíðar á borð við Kartöflugarðana heima. Hann gæti skrifað a.m.k. þrjár bækur, skáldsögur, gamansögur og jafnvel ævisögu sína þar sem hann rekur raunir sínar, allan misskilninginn og mannvonsku varúlfanna á fjölmiðlunum.

Nei. Ég held að, þegar öllu er á botninn hvolft, sé það öllum fyrir bestu að sleppa Árna lausum og leyfa honum að vera á bömmer út í Eyjum í nokkra mánuði, þangað til hann rýkur af stað og reynir potast til vegs og virðingar á ný. Það verður bara hrein og klár skemmtun miðað við afleiðingarnar af því að senda þennan dugmikla listamann í 15 mánaða frá daglegu amstri.

Áramótaprósakkið 2002 varð síðasti pistillinn minn sem birtist á hinni heillum horfnu Pressu. Fann hins vegar tvö sumarprósökk sem ég birti á Reykjavík.com fyrir nákvæmlega 0,00 krónur. Hafði þá komist upp á lagið með að fá ekki greitt á Strikinu, vandist því svo enn betur hjá Fréttablaði þeirra FF feðga og sá því ekki ástæðu til að eltast frekar við peninga. Enda fullkomin tímasóun að því er virðist.

Tímamót eru einhver sú ömurlegasta uppfinning sem sögur fara af og virðast hafa þann tilgang einan að afmarka þjáningar og leiðindi á lífsleiðinni og auðvelda lánadrottnum að halda utan um skuldir vorar, reikna vexti ofan á þær og innheimta eftirstöðvar fortíðarsukks, sem væri auðvitað bara nútíðarsukk ef það þyrfti ekki alltaf að vera að rjúfa þá sögulegu samfellu sem fábreytileg tilveran er, með endalausum mótum mánuða og ára.

Árið skiptist í 52 vikur og innan þess eru vikumótin einna meinlausust og einkennast aðallega af landlægri sunnudagsþynnku og angistinni sem fylgir því að byrja nýja vinnuviku á mánudögum. Mánaðarmótin eru öllu verri en þá skiptast á augnabliki á skin og skúr í lífinu; launin detta inn á bankareikninginn og út aftur augnabliki síðar, þegar þjónustufulltrúinn gerir manni þann greiða að dreifa uppskeru þrældómsins jafnt á miskunarlausa lánadrottnana, sem eru jafn misjafnir og þeir eru margir en lausleg könnun mín bendir þó til þess að það sé þægilegast að skulda Glitni og verst af öllu að lenda í vanskilum hjá LÍN. Glitnir þykist nefnilega vera vinur manns og gefur alltaf gálgafrest á meðan LÍN fer ekkert í grafgötur með það að hann hatar mann og vill refsa manni endalaust fyrir að hafa að vera að slæpast í námi.

Mánaðarmótin eru þó hátíð samanborið við bölvuð áramótin, en þá rennur upp einhver svona skelfileg "stund sannleikans" þar sem farið er yfir hörmungar ársins; fjölmiðlarnir rifja upp sameiginlegar martraðir okkar á meðan banka- og lánastofnanir troðfylla póstkassana af yfirlitum yfir einkahrylling liðins árs, þannig að maður getur meira að segja gerst völva og spáð fyrir um hversu morkið sultarlífið verði í afborgunarhelvítinu næstu árin. Blindfullur og aðframkominn af þunglyndi, angist og sorg gónir svo hinn íslenski meðljón ofan í vodkablönduna sína á gamlárskvöld og ákveður að bæta ráð sitt með rausið í Markúsi Erni í bakgrunninum; hætta að reykja, drekka minna, klippa kreditkortið, skokka a.m.k. þrisvar á árinu, drekka meira vatn og hvað eina annað sem getur lyft tilverunni á æðra plan.

Þessi tilvistarkreppa hefur aldrei verið flóknari en um þessi áramót og má þakka það áramótabelgingi hinna mjög svo ólíku landsfeðra Davíðs Oddssonar og Ólafs Ragnars Grímssonar. Forsætisráðherra setti mig a.m.k. alveg út af laginu þegar hann gelymdi að kasta rekum yfir góðærinu og sagði bara að litlar þjóðir gætu vel verið stórar og við ættum að hlusta á Björku og lesa Laxness, þar til úr rættist.

Enn verra var svo að hlýða á forsetann í þynnkunni daginn eftir, en þegar ringlaðar heilasellurnar voru að klára að fletta rósbleiku sellófaninu utan af válegum boðskapnum sem lesa mátti millli línanna hjá Davíð reyndi Ólafur Ragnar að milda áfallið með því að upplýsa okkur um að litlar þjóðir sem vilja vera stórar þjóðir yrðu bara að kunna að spara. Spara hvað???

Það er ekkert eftir, en forsetinn fer vonandi á undan með góðu fordæmi og heldur sig innan fjárveitinga á árinu, það væri okkur hinum örugglega hvattning til kraftaverka í heimilisbókhaldinu. Bara verst að hluti sjúklinga í geðlyfjum rýkur örugglega upp.

Nema auðvitað geðvonskan. Þeir eru alltaf svo reiðir og oftar en ekki verðum við á Pressunni fyrir barðinu á réttlátri reiðinni. Stundum er það vegna þess að við erum "leðurjakkaklæddar atvinnukarlembur" sem fíla klám, en oftast eiga reiðiköst þeirra rætur að rekja til meints daðurs Pressunnar við Samfylkinguna, en við þykjum hafa dregið taum hennar nokkuð í fréttum af R-listabröltinu í Reykjavík. Ekki held ég nú að það hafi verið meiningin og það hefur reynst frekar erfitt að viðra skoðanir þeirrar hjarðar, a.m.k. undanfarið, eftir að Samfylkingarfólk hætti að vilja tala um R-listasamstarfið "on record".

Hvað um það stundum láta nafnlausir heimildarmenn svo skemmtilegar kenningar flakka að maður getur ekki stillt sig um að greina frá þeim og þá hafa Múrverjar oft orðið býsna reiðir - eiginlega froðufellandi - og látið okkur fá það óþvegið. Oftast hefur þetta verið í tilfellum þar sem greint hefur verið frá því að samningaviðræður um R-listasamstarfið gangi vel. Slík ótíðindi hafa aldrei fallið Múrverjum í geð, þannig að málflutningur "hlutlausu heimildarmannanna" minna og Sigurjóns á Fréttablaðinu um að Sverri Jakobssyni hugnist lítt að starfa með Samfylkingunni og Framsókn í borgarstjórn Reykjavíkur, virðist síður en svo byggður á sandi.

Nóg um það. Leiðréttingar Sverris og co. hafa ætíð verið vel þegnar og ég hef komið á ágætis sambandi við Sigríði Stefánsdóttur, formann kjördæmafélags VG í Reykjavík, til að fylgjast með R-listahræringunum og það hefur reynst býsna vel. Þess vegna hringdi ég umsvifalsut í Sigríði þegar ég sá furðufrétt Fréttablaðsins, þar sem hún hafði tjáð mér tveimur dögum áður að lítil hreyfing hefði verið á málinu undanfarið. Og þar sem Sverri hefur verið svo umhugað um grimman Samfylkingaráróður Pressunnar bjó ég til Pressumola um að hin árvökula Pressa hefði leiðrétt Fréttablaðið snarlega, bara svona til að árétta hversu vel við höfum "plöggað" okkur inn í málið (ekki vegna þess að ég standi í þeirri meiningu að Pressan ein og sér hafi bolmagn til að leiðrétta Fréttablaðið þó hún nái vafalaust athygli fleiri lesenda en Múrinn). Klikkaði að vísu (ófullur samt) á að éta upp nafnarugling Fréttablaðsins og sjá ekki í gegn um gráglettni (fimmaurabrandara) Sverris þar sem hann hreinsaði hendur sínar af því að þekkja Sigrúnu Stefánsdóttur. Ekki veit ég hvort þetta sé til komið vegna einhverra Freudískra tenginga við fjölmiðlaspekinginn uppi í Háskóla, eða af dulinni þrá minni til að verða forseti Alþingis?

Hvað um það í kjölfarið er friðarsinninn Stefán Pálsson líka orðinn reiður og þá aðallega út í ritstjórann minn, Ásgeir Friðgeirsson, og þó það sé fátt skemmtilegra en að hafa Stefán reiðan á bakinu, eins og nafni hans Hrafn Hagalín gettur vottað, þá vil ég nota þetta tækifæri til að fría Ásgeir af mistökum mínum. Ég hef að vísu áður verið hvattur til að svara Múrverjum, síðast þegar mönnum þótti rétt að ég gengist við því, undir nafni, að vera leðurjakkaklædda karlremban ógurlega, en mér eldri og vitari menn bentu mér á að sumir væru einfaldlega ekki svaraverðir og ég bar því karlrembu mína í hljóði. En Ásgeir er, eftir því sem ég kemst næst, alveg pollrólegur og þarf held ég ekkert að fara með koníak í bað, hvorki af áhyggjum af R-listanum, andlegri heilsu Sverris eða af því að bókavefurinn á Strikinu rann saman við Pressuna. Það er bara allt í gúddí og ég held áfram að fylgjast með R-listabröltinu og slá á þráðinn til Sigríðar (vona að hún fyrirgefi mér ruglinginn) og þigg baðið og koníakið með þökkum og hvet Múrverja um leið til að prufa prósakk.

Pæli svo í því í baðinu hvort það sé þá eftir allt saman eitthvað til í hinum tvítyngdu heimildarmönnum mínum og sme, á Fréttablaðinu, sem vilja meina að Sverrir vilji klífa til metorða í borginni án hjálpar Samfylkingarinnar, en Stefán sér enga ástæðu til að hafna þeim orðrómi í pirraðri varnarræðu sinni sem gengur öll út á nafnavíxl og meintar geðshræringar - og auðvitað gjörsamlega misheppnaðan fimmaurabrandara þar sem mér dytti aldrei til hugar um að væna Sverri um að tala tungum tveim enda er Múrinn allur í mónó.

p.s. Sverrir hefur hrakið þessa gerræðislegu samsæriskenningu "heilmildarmanna" Pressunnar og Fréttablaðsins þannig að það má verja það að við sme höfum hér gerst handbendi pólitískra skákmeistara í ljótum hráskinnaleik, en hvað sem síðar verður veit nú enginn og vandi um slíkt að spá...

Þess ber að geta að Þórarinn Þórarinsson er þunglyndissjúkur leðurjakkablaðamaður sem missti trúna á vinstrimenn þegar þeir stilltu sér upp í Samfylkinguna og Vinstri-græna.

Tilnefningar til hinna íslensku bókmenntaverðlauna voru gerðar opinberar fyrir nokkrum dögum, eftir mikið pukur og leynimakk. Þetta var m.e.a.s. allt svo dularfullt að það spurðist ekki út fyrir enn nokkrum dögum áður hvaða höfðingjar höfðu fengið það vandasama verkefni að vera bókmenntaeinvaldar landsins þetta árið. Torfi Túliníus valdi fagurbókmenntirnar og sýnist sitt hverjum um niðurstöðu hans. Úlfhildur Dagsdóttir fór ekkert leynt með það, í Kastljósinu, að hún hefði valið allt öðruvísi og var eiginlega svo neikvæð að þau Kristján og Eva vildu bara voða lítið tala við hana meira. Kolbrún Bergþórsdóttir vill hins vegar að það sé rifist um tilnefningarnar, á meðan Silja Aðalsteinsdóttir nennir því ekki, enda tilganagslaust að vera að þræta um smekk eins manns, þ.e. Torfa Túl kúl. Þá hefur hinn haukfráni félagi minn Hrafn Jökulsson bent á það í morgunútvarpi Rásar 2 að það sé ekki hægt að líta fram hjá því að tilkynnt er um verðlaunin í miðju jólabókaflóðinu og það séu íslenskir bókaútgefendur sem, standa fyrir þeim og fá lánaðan smá hátíðleika með því að tengja verðlaunin við forseta Íslands. Allt ert þetta gott og blessað, en markaðsfnykurinn af þessu er auðvitað megn.

Markaðstorg verðlaunanna

Og þar sem markaðurinn er kominn inn í jöfnuna, langar mig endilega að bera verðlaunin saman við Óskarsverðlaunin úti í henni Ameríku. Þau eru auðvitað ekkert annað en innantóm skrautsýning sem vekur jafnan heimsathygli. Sá tilgangur þeirra, að viðurkenna vel unnin störf í kvikmyndabransanum, er þannig löngu kafnaður í auglýsingaskruminu og markaðsfroðunni. Það má auðvitað verja það að ég sé veruleikafirrt fífl að leggja þessi tvö ólíku verðlaun að jöfnu. Þúsundir vitleysinga í Bandaríkjunum velja sigurvegarana í Óskarnum og tekst yfirleitt alltaf að horfa fram hjá þeim sem hafa gert eitthvað af viti, enda vita allir (sem vilja vita það) að Óskarinn hefur ekkert að gera með hæfileika listamanna og verður aldrei marktækur mælikvarði á gæði kvikmynda. En er eitthvað betra að láta þrjá vitringa velja bestu bókmenntir sem koma út á Íslandi á hverju ári. Þeir geta verið jafn mistækir og utangáttar og heimskingjarnir í Hollywood. Þar eru það of margir sem velja, hér eru það of fáir.

Allt viti borið fólk gefur skít í Óskarsverðlaunin af því þau eru valin af ótal bjánum sem eiga alls konar hagsmuna að gæta og geta ekki verið hlutlægir í mati sínu og Hin íslensku bókmenntaverðlaun munu hljóta sömu örlög ef því verður haldið til streitu að láta of fáa tilnefna efnilegustu verkin. Viðfangsefnið er flóknara en andskotin og því stoðar lítt að nota reglustikur, vasareikna, reikniformúlur og þumalputtareglur; listin verður ekki mæld í kílóum, metrum eða tonnum og því hlýtur af tvennu illu, ef það þarf endilega að stilla skáldum upp á markalínu eins og heiladauðum sterabúntum, að vera betra að láta marga rífast um tilnefningarnar heldur en að breiða feld yfir djúpvitur höfuð við Suðurgötuna.

Verðlaun eða almennt viðmið í jólainnkaupum

Verði ekki breyting hér á seinna en strax, hljóta Íslensku bókmenntaverðlaunin sömu örlög og Óskarinn; þau verða hædd, lítilsvirt og smánuð (þetta er auðvitað þegar byrjað) og verða einungis nothæf sem leiðbeinandi innkaupalisti fyrir fólk sem hefur ekki hundsvit eða áhuga á skáldskap en þarf að setja bækur í jólapakka í þeirri fullvissu um að gjöfin sé "in". Þetta er ömurlegt og gerir lítið úr skáldskapnum og ég gat ekki komist hjá því að spyrja mig, þegar myndlistarmaðurinn Hallgrímur Helgason mætti brosandi til að taka við tilnefningunni sinni, hvort hann hefði gert slíkt hið sama ef hann hefði verið þarna tilnefndur fyrir myndlist. Æðsta listformið að hans mati, að mig minnir, og eitthvað sem er örugglega yfir það hafið að einn maður sé þess verður að segja til um hvað sé góð myndlist eða slæm. Hallgrímur er auðvitað helvíti góður og fer létt með að vera "in" á eigin forsendum, en það skemmir öruglega ekki fyrir að hljóta náð fyrir augum einvalds. Ég meina Egill Skallagrímsson anyone....?

Töffarar, nördar og einvaldar

Ég var að lesa viðtal við bandaríska leikarann Tony Curtis um daginn. Maðurinn er gamall töffari og hefur aldrei hlotið Óskarsverðlaunin. Hann var spurður hvort hann myndi mæta til að taka við heiðursverðlaunum fyrir ævilangt framlag sitt til kvikmyndalistarinnar ef hann yrði tilnefndur fyrir slíkt. "Nei, það held ég ekki. Þetta lið hefur aldrei viljað neitt með mig hafa og afhverju ætti ég þá að vera að mæta núna?" Alveg er ég viss um að Óalfur Jóhann geti sagt eitthvað svipað í viðtali við Morgunblaðið eftir 40 ár. Hann verður að vísu seint töffari en hefur vaxið sem rithöfundur og hefur alltaf átt hauka í horni á markaðnum, en virðist seint ætla að hljóta náð fyrir augum íslenskra verðlaunaspekinga.

Kannski er hann bara heppinn og svo lengi sem hann þarf ekki að gangast undir viðmið og tiktúrur bókmenntaeinvalda getur hann alltaf sagt sem svo, eins og Woody Allen, "ég tek ekki þátt í svona löguðu, þar sem þá gef ég öðrum en sjálfum mér rétt til að leggja dóm á hvort ég sé góður eða ekki"...

Fyrir all mörgum árum var farið af stað með átakið "Stöðvum unglingadrykkju!". Árangurinn hefur ekki látið á sér standa og áfengisneysla unga fólksins hefur snarminnkað á meðan neysla ólöglegra vímuefna hefur aukist verulega. Afskiptasamir afturhaldsseggir og gamaldags forræðishyggjubrjálæðingar í áfengismálum hljóta að horfa glaðir yfir árangur vinnu sinnar; brennivín og landi eru að víkja fyrir hassi og kókaíni. Væri ekki nær að slaka á fordómunum og kenna æskulýðnum að umgangast áfengi eðlilega í stað þess að kynda undir sukklíf í skúmaskotum með endalausum boðum og bönnum?

Ég ætlaði nú að vísu ekki að fara að syngja vínmenningarsönginn sem ungir íhaldspjakkar hafa kyrjað árum saman, en það er einfaldlega bjargföst trú mín að umgengni okkar við blessað áfengið yrði heilbrigðari ef við gætum nálgast það víðar en í einokunarverslunum ríkisins og með fjögurhundruðfaldri álagningu á öldurhúsum. Þá myndi það líka hafa sitt að segja ef það mætti tala um þessa neysluvöru öðruvísi en með geðveikum upphrópunum um að áfengisneysla sé undirrót alls ills í þjóðfélaginu.

Það er auðvitað engin spurning að almennileg vínmenning þrífst ekki hérlendis. Við pukrumst með þetta og dauðskömmumst okkar fyrir að finnast gott að fá okkur í aðra tánna af og til og oftar. Maður sem lyktar af bjór í miðri viku er alkóhólisti, tollir illa í vinnu, lemur konuna sína og misnotar börnin sín. Svo þvælast þessar fyllibyttur um miðborgina um helgar eftir að hafa klárað byrgðirnar heima fyrir og tæmt kreditkortið á pöbbunum og kórónar gleðina með ælum og blóðsúthellingum. Þetta er myndin sem afturhaldsliðið dregur upp af hinum almenna íslenska vínneytanda þannig að það þarf engan að undra að unga fólkið kjósi frekar að fá sér í nös og hafa það næs í bláum skugga.

Áfengisneysla Íslendinga í sögulegu ljósi

Ég komst nýlega í afar fróðlega grein sem kann ýmsar skýringar á brenglaðri áfengisnotkun okkar, en samkvæmt fjölda rannsókna drekka þeir sem eru mótmælendatrúar minna áfengi en þeir sem aðhyllast kenningar kaþólsku kirkjunnar. Mótmælendur kunna hins vegar síður með mjöðinn að fara og drekka sig iðulega til óbóta. Þannig að við áttum séns þangað til hausinn fauk af Jóni Arasyni og Bakkus varð laus. Landfræðilegar ástæður hafa líka heilmikið að segja og í norðanverðri Evrópu, þar sem kuldi og myrkur ríkir lugann úr árinu þurftu menn frekar á því að halda að drekka frá sér ráð og rænu bara til að komast af. Þetta þekkjum við vel enn þann dag í dag.

Þá hefur mjöðurinn alltaf verið ríkjandi okkar megin í álfunni og þar sem hann lá alltaf undir skemmdum í gamla daga lá mikið við að klára hann alltaf þegar hann var til. Öll okkar menning og saga mælir því með óhóflegri skorpudrykkju á meðan Suður-Evrópupakkið hefur öldum saman setið í sólinni og sötrað geymluþolið eðalvínið sitt í fullkominni sátt við guð og menn.

Breyttir tímar

Auðvitað þarf þetta ekki að vera svona og Íslendingar nútímans ættu hæglega að geta brotist undan oki sögunnar og hefðarinnar og lært að umgangast áfengi eins og bandamenn okkar fyrir sunnan. Það er ekkert lögmál sem segir að við þurfum að kúldrast um í borginni hennar Ingibjargar Sólrúnar og gefa íhaldinu færi á að kenna henni um allar ælurnar og ofbeldið. Borgarstjóri kemur inn á þetta vandamál í viðtali í nýjasta hefti Mannlífs þar sem hún segir: "Fólk verður að kunna fótum sínum forráð og sjá sóma sinn í að liggja ekki dauðadrukkið fyrir hunda og manna fótum".

Ég tek heils hugar undir með Ingibjörgu en til þess að geta lært þetta þarf einhver að kenna þetta. Og á meðan eldra fólkið kann ekki kúnstina að drekka er lítil hætta á að hegðunin breytist hjá unglingunum, nema þá auðvitað á þann veg sem staðreyndir sýna nú og þau snúi sér einfaldlega að öðrum og "dannaðari" efnum. Það þýðir ekkert að ætla sér að stöðva unglingadrykkju, en það má lengi bæta hana. (Voðalega er þetta að verða Víkverjalegt). Fólk sem kann að umgangast áfengi sem sjálfsagðan hlut, en ekki hroðalegt tabú, getur hæglega miðlað visku sinnni og reynslu til þeirra sem yngri eru og lagt um leið drögin að eðlilegri vínmenningu sem yrði landi, þjóð og ekki síst höfuðborginni til sóma.

Heimanám í drykkju

Ég fékk ágætis tilsögn, sem unglingur, í notkun áfengis í foreldrahúsum en hafði þó því miður litla rænu á að nýta mér þann lærdóm og drakk bara í takt við umhverfið og þá vínmenningu sem blasti við mér utan veggja heimilisins. Eftir að hafa svo brennt mig ítrekað á því að fara ekki eftir góðum og hollum ráðum föður míns hef ég endurskoðað umgengni mína við áfengið með ásættanlegum árangri og ef maður gerir þetta rétt þá er vel hægt að hafa gaman af þessu og halda höfði um leið. Ég trúi því ekki á boð, bönn og fordóma og veðja frekar á opna málefnalega umræðu um áfengi sem sjálfsagðan hlut í menningunnni. Hættum að drekka að hætti Lúthers og fylgisveina hans og láta eins og allur bjórinn í landinu liggi undir skemmdum. Umgöngumst vöruna með virðingu og kennum börnunum okkar að njóta áfengis að hætti þeirra á Ítalíu og í Frakklandi, með bættu aðgengi og uppbyggilegri umræðu, sem mun stuðla að því að brennivín, bjór, léttvín og smá landi, í hallæri, verði aftur fyrsti valkostur ungs fólks frekar en dóp og drullumall í ælu og blóði á götum Reykjavíkur.

Skál í boðinu!

Það er vont að vera þunglyndur um þessar mundir. Hryðjuverk, stríðsbrölt, kreppa og skammdegi geta haft vond áhrif á stakasta geðprýðisfólk, þannig að það er ekki von á góðu hjá okkur hinum sem göngum á geðlyfjum og gömlum vana og sjáum dauða og djöful í hverju horni. Það er ekki bara að regluleg leiðindi íslenska vetrarins séu að læðast aftan að okkur. Nú er líka allur góðærispjéníngurinn búinn þannig að maður getur ekki ornað sér í á súlustöðum og lætt eldrauðum Jóni Sigurðssyni ofan í g-buxnastrengi föngulegra meyja sem vilja vera vinir manns og hlusta á vandamál manns gegn því að maður kaupi handa þeim ómerkilegt freyðivín dýrum dómum. Nei. Lífið var ljúft í fyrra. Nú verður maður bara að hanga heima yfir Ríkissjónvarpinu og drekka heimalagað rauðvínssull og gambra.

Og til að gera heimsmyndina enn ömurlegri er svo alþjóðasamfélagið á vonarvöl eftir fáránleg, heimskuleg og frek hryðjuverk, haldlitlar refsiaðgerðir sem bitna á Pétri og Pálínu í Afganistan og óþverra póstsendingum með einhverjum viðbjóði sem heitir miltisbrandur og ég vil sem minnst vita um. Heimskulegt algleymi síðasta áratugar og sýndarveruleikaheimsmynd Hollíwúddsins er skyndilega gufuð upp og eftir stendur kaldur, hrár og miskunarlaus raunveruleikinn. Útlitið er svo dapurt að blessað kalda stríðið er í minningunnni að verða tímabil sem er baðað í ljóma nostalgíunnar.

Þá vorum við a.m.k. svo meðvituð um að við værum öll að deyja (þið munið stikna, þið munið brenna....) að lífið varð svo dásamlega dýrmætt og léttleikandi andspænis einfaldleika feigðarinnar. Við slógum þessu bara öllu upp í kæruleysi. Strákarnir notuðu augnskugga og voru með sítt að aftan. Fötin sprengdu hugtakið "hallærislegt" út í nýjar víddir og tónlistin, sem kennd var við nýrómantík, lifir enn í yndislegum fáránelika sínum, angurvær og kærulaus; tímana tákn (dancing with tears in my eyes. trallallala..). Tíma sem voru svo út í hött að menn á borð við Boy George og Herbert Guðmundsson urðu stjörnur. Þá var gaman að vera til (enda vissu allir sæmilega skynsamir menn að vondu kallarnir Reagan, Chernenkó, Grómíkó, Andrópov og Brjésnjéff myndu aldrei fara í stríð sem þeir gætu ekki unnið. Það var jafnvægi í ógninni og þetta var eiginlega allt í stakasta lagi þó maður svæfi alltaf í skugga sprengjunnar.

Nútíminn er trunta...

Í dag er þetta allt morkið. Það er ekkert jafnvægi og vondu kallarnir, hverjir sem við viljum að þeir séu, eru til alls líklegir og hafa ekkert sérstakan áhuga á því að fara í stríð til að vinna það. Enda er tilgangurinn með stríði ekki að vinna, heldur vera með og drepa sem flesta. Ég missti málið í kjölfar hryðjuverkanna og dró mig í hlé, þunglyndi og flensu og eftirlét öllum hinum að skrifa um þetta frá öllum hliðum. Ég nenni hreinlega ekki að velta mér upp úr þessu og því síður reyna að skilja þetta og ber fyrir mig ákvæði stjórnarskrárinnar um að "sælir séu fattlausir, því þeir fatta ekki hvað þeir eru vitlausir" og svo mun þetta hvort eð er aldrei meika sens.

Ég varð auðvitað samt aðeins að pæla í þessu. Vega það og meta hvort ég ætti að fara í Smáralind um helgina eða stóla á að hún verði þarna enn um t.d. jólin, hvort ég ætti að selja deCODE bréfin núna og fá a.m.k. fimmkall fyrir þau, af því þau verða auðvitað með öllu verðlaus þegar allir í gagnagrunninum eru dauðir úr stríði, hryðjuverkum, miltisbrandi og hor. Eftir að hafa stækkað prósakk skammtinn minn, hámað í mig ómengað ginseng og reynt eftir fremsta megni að sinna hlutverki mínu sem eitt ryðgað tannhjólið í þessu morkna gangverki sem tilveran er komu Gísli Marteinn og Eva, þessar elskur, með lausnina í Kastljósi. Snillingurinn John Cleese var að vísu búinn að viðra þetta í þætti um mannsandlitið í Sjónvarpinu, en ég gat auðvitað ekki tekið fyrrum meðlim Monty Python gengisins alvarlega. En þegar brosmildu englarnir drógu indæla konu sem kennir fólki að hlæja upp úr engu, fram í Kastljósið, opnuðust augu mín. Kona þessi vinnur út frá kenningum einhvers hlátursbrjálaðs Indverja sem Cleese er líka voða hrifinn af og ég held að grunnurinn í pælingum hans sé sá að við höfum öll gott af því að hlæja.

Það getur auðvitað verið andskotanum erfiðara að hlæja. Sérstaklega þegar tilefnin eru fá og tilveran grá. En þá er nú gott að töfra fram hláturinn t.d. með ljónahlátrinum sem þessi ágæta kona sýndi þeim Gísla og Evu. Þetta er svo magnað að þetta virkar meira að segja á mig og hefur snarbætt líðan mína og viðhorf til lífsins sem styttist með hverjum degi sem líður. Maður setur sig í ljónastellingar, lyftir loppunum upp, galopnar ginið, lætur tunguna lafa út og gargar. Gargið verður svo skyndilega að hlátri. Svona tilgangslausum hlátri geðsjúklingsins sem sprettur upp úr engu. Það gerst eitthvað í skrokknum og manni fer að líða einkennilega vel.

Þetta er svarið og mér líður næstum eins og stórskáldinu Ísak Harðarsyni þegar hann sá ljósið, eini plúsinn er að ég er ekki frelsaður. Mér líður bara betur. Látum ekki Bush, bin Laden og góðærismissi Mr. Oddssonar skemma fyrir okkur lífið. Höldum áfram að maula prósakkið okkar og fæðubótarefnin. Látum ekki deigan síga í megruninni og ræktinni. Notum áfengi hóflega í hófi og umfram allt tökum eitt ljónsöskur fyrir framan spegilinn á morgnanna.

Okkur Íslendingum finnst svakalega gaman að eyða og þá sérstaklega um efni fram, það er nefnilega svo dásamlegt að geta tekið þátt í lífsgæðakapphlaupinu af lífi og sál. Það er bara verst að við erum ekki heiðarlegri en svo að við þurfum að svindla í hverjum einasta kappleik og þess vegna erum við alltaf að takast á við skelfilega þenslu, svakalegan viðskiptahalla og morðóðan verðbólgudraug. Yfirstandandi lífsgæðakapphlaup er víst tapað þar sem við notuðum ólögleg aðstoðartæki eins og fáránlega bjartsýni og endalaus bankalán og yfirdráttarheimildir. Þetta er þó ekki eins slæmt og það lítur út fyrir að vera, enda vinna Íslendingar alltaf, líka þegar þeir tapa (sbr. landsleikinn í fótbolta við heimsmeistara Frakka á sínum tíma). Við ætlum þess vegna að halda áfram að eyða og þegar útibústjórinn skellir á nefið á okkur koma happadrættin sterk inn. Krepputímar eru gósentíð fyrir allar gerðir happadrætta, lottóa, spilakassa, getrauna og skafmiða og eftir því sem það þrengir að eyðsluklónum þá verja þær stöðugt meiri fjármunum í fjárhættuspilin og sjá áhyggjulausa lífið í hillingum á meðan þær tapa og tapa.

Þrilljón á þrilljón ofan

Fróðir menn á fjármálamarkaði segja að það sé of seint í rassinn gripið. Meðvitundarleysið hefur verið svo langvarandi að heiladauði er orðinn að veruleika og allar björgunaraðgerðir muni mistakast úr því sem komið er. Þetta þarf að vísu alls ekki að vera rétt hjá þeim og ég gæti næstum látið kokhreysti forsætisráðherra blekkja mig og lifað áfram í þeirri góðu trú að nýtt góðæri sé rétt handan við hornið. Það eina sem kemur í veg fyrir það að ég trúi er stöðugur fréttaflutningur fjölmiðla af allsherjar uppnámi í einhverju plássi úti á landi, en þar seldist Lottómiði með öllum tölum réttum. Vinningshafinn hefur ekki gefið sig fram og fjöldi þorpsbúa, sem henda auðvitað Lottómiðunum sínum um leið og þeir hafa keypt þá af gömlum vana (enda yfirleitt vita verðlaus pappír), ramba nú á barmi taugaáfalls vegna þess að þeir gætu hafa glatað "þrilljón"!

Þetta er harmleikur úr sýndarveruleika spilafíkilsins og það er nauðsynlegt fyrir okkur sem alltaf töpum að heyra svona hrylling af og til. Áhrifin komast einna næst því að vera kaþarsis, eða hreinsun, af því tagi sem Aristóteles fjallaði um á þeim góðu tímum þegar fólk gekk um í lökum og vissi ekkert um "þrilljónir" og ókeypis afnot af 100 þúsund krónum mánaðarlega í tíu ár. Á móti þessum ótíðindum koma svo ævintýrin, eins og það sem Mogginn greindi skilmerkilega frá á baksíðu nýlega um ungu konuna sem vann a.m.k. tvær "þrilljónir" hjá Happadrætti Háskólans. Svona sögur gefa okkur hinum von og við bætum við Lottó- og happadrættaáskriftirnar á greiðslukortinu og látum eitthvað smávegis smotterí eftir okkur strax - svona fyrirfram úttekt á "þrilljóninni" sem hlýtur að falla okkur í skaut fyrr en síðar. Þessi runa af happa -og óhappafréttum og hertur róður auglýsinga happadrættanna er bara fyrsta skrefið í flóknu samsæri sem miðar að því að viðhalda eyðslubrjálæði þjóðarinnar þó engir peningar séu lengur til.

Fávitasegullinn

Á námsárum mínum (þreytist ekki á að rifja þessa skelfingu upp) vann ég fyrir mér, nánast í þegnskylduvinnu, á bensínafgreiðslu í einu af "fátækrahverfum" höfuðborgarsvæðisins. Þetta var leiðinlegt og niðurdrepandi starf og eina tilbreytingin sem það bauð upp á var að fólkið sem lagði leið sína á stöðina eftir eldsneyti, þjónustu og lottómiðum var leiðinlegra í dag en í gær. Þegar ég horfði á það safnast, grúttimbrað með mjólkurpeningana, í biðröðina alla laugardaga (sem eru til lukku), með það fyrir augum að fá betra líf fyrir 500 krónur, fann ég upp nýyrði. Að vísu ekki jafn markaðsvænt orð og "þrilljón". Nýyrðið mitt var "fávitasegull" og var skilgeint eitthvað á þessa leið:

"Fyrir einhverjum árum, tóku nokkrir útsmognir aðilar sig til og dreifðu merkilegri vél, í hundraðatali, út um allt land. Tæki þetta stendur yfirleitt uppi á borði í sjoppum, verslunum, bensínstöðvum og öðrum álíka stöðum, þar sem sauðheimskur almúginn spókar sig. Vélin er í gangi alla virka daga og dælir út úr sér, pappírsmiðum með fyrirfram sviknum loforðum um ríkidæmi og áhyggjulaust líf. Vélin er þeirri náttúru gædd, eins og nafnið bendir til, að hún dregur að sér fávita með ótrúlegum krafti og er lygilega langdræg."

Segullinn er auðvitað ekkert eitt ákveðið tæki eða happadrætti, heldur handhægt tákn fyrir græðgi og landlægan draum um að geta eignast allt fyrir ekki neitt. Fávitasegullinn fær jarðbundna skynsemisdýrkendur til þess að láta eins og örvita. Gefur öreigunum von um gull og græna skóga um leið og hann plokkar af þeim síðustu hundraðkallana. Þeir sem festast í segulsviðinu þurfa ekki á neinu öðru að halda. Ekki brennivíni, kynlífi, ekki einu sinni líkamsrækt. Líf þeirra verður svo fullkomið í fáránleikanum og biðin eftir næsta drætti, hin næstum óbærilega spenna, getur ein eytt öllu þunglyndi. Öll eftirsjá hverfur, allar röngu ákvarðanirnar, allt "bullshittið" hættir að skipta máli. Innantóm eymdarlíf fyllast gleði og spennu. Nóg fyrir kaffikerlingarnar í stigagöngunum til að blaðra um. Alltaf hægt að drepa tímann, með því að valhoppa, jafnvel leiðast (fátæklingarómantík) að næsta segli og athuga hvort maður hafi óvænt eignast "þrilljón". Það er magnað hvað það getur verið gaman að lifa ef maður lokar augunum fyrir staðreyndum og einföldum líkindareikningi.

Ég er blaðamaður og þekki það af eigin raun hversu ömurleg gúrkutíðin á sumrin getur verið. Ég hef oft leitað í örvæntingu að einhverju sem gæti talist fréttnæmt, þó það sé ekki nema bara til að réttlæta það að ég sé yfirleitt í vinnunni frá 1. maí til 1. september. Klám er sígilt stöff í hallæri og ég hef nokkrum sinnum gripið til þess en hef þó aldrei séð aumari uppsláttarfréttir um þetta umdeilda efni en þær sem skutu upp kollinum a.m.k. á Stöð 2 og í fréttum RÚV nýlega um að það sé hægt að nálgast klám í sinni viðbjóðslegustu mynd á Netinu. Fréttamenn, Snorri í Betel og fleiri óþolandi vandlætarar ná ekki upp í nefið á sér þessa dagana af því að það er klám á Netinu og tenglar á slíkt hafi fundist á tveimur nafntoguðum íslenskum vefsvæðum. Þetta innantóma upphlaup og sú tilraun að reyna að gera Fróða og Strikið ábyrg fyrir því að almenningur á Íslandi geti skoðað klám á Netinu lýsir algeru skilningsleysi á eðli Internetsins, mannskepnunnar og eiginlega bara lífinu öllu.

Það er klám á Netinu, sei sei jú mikil ósköp

Ég hvorki nenni né treysti mér til að greina Netið, sem slíkt hérna, en reynum samt aðeins að átta okkur á því hvað við erum að tala um. Ég ætla að biðja ykkur að fyrirgefa mér, en mér finnst alltaf best að nota einfaldanir þegar ég pæli í flóknum hlutum og ætla þess vegna að ganga út frá nokkrum vel þekktum klisjum um Internetið: "Internetið er mikilvægasta fyrirbærið í fjölmiðlun og mannlegum samskiptum síðan prentvélin kom til sögunnar". "Á Internetinu má finna allt sem viðkemur mannlegu eðli frá því háleitasta til hins lágkúrulegasta". "70% alls þess efnis sem er á Internetinu er klám". "Netið er óháð lögum og landamærum". "Í Netheimum er allt leyfilegt". Bla bla bla...

Þetta vitum við öll enda er búið að hamra á þessu í öllum fjölmiðlum, fermingarveislum og heitum pottum síðustu árin. Allt er þetta satt og rétt en þó um leið helvítis kjaftæði, enda er Netið margarma skrímsli sem nær vonlaust er að festa hendur á. Það er misjafnt eftir löndum hversu langt menn eru komnir í að setja sér reglur um þetta fyrirbæri og yfirvöld út um allan heim standa, þar fyrir utan, ráðþrota gagnvart því hvernig skuli framfylgja slíkum lögum í Netheimum. Hér heima hefur löggjafinn sýnt þessu lítinn sem engan áhuga og á meðan stendur lögreglan ráðþrota og hefur hingað til ekki séð mikla ástæðu til að aðhafast nokkuð þegar kverúlantar og kerlingar úti í bæ rekast á eitthvað sem misbýður þeim á veraldarvefnum.

Ekki er klám klám ef það er .is

Þetta veit ég af eigin raun þar sem ég hef, eins og fyrr segir, nokkrum sinnum gert mér fréttamat úr klámi og Netinu. Þegar ég var blaðamaður á Visi.is komst "Íslenska kynlífssíðan" í fréttirnar þar sem á síðunni var spjall þar sem perrar virtust vera að legja snörur sínar fyrir ólögráða unglinga í þeim tilgangi að kaupa af þeim kynlífsþjónustu. Síðan var skráð undir .com léninu alræmda og því töldu yfirvöld sig lítið geta aðhafst í málinu. Stígamótakonur vissu harla lítið um málið og kunnu engin úrræði en urðu voða glaðar að fjölmiðlar skyldu sýna málinu áhuga. Eigandi síðunnar sá svo sjálfur sóma sinn í að loka henni áður en málið gekk lengra. Það eru sjálfsagt u.þ.b. tvö ár síðan þetta mál kom upp og síðan þá hafa opnað a.m.k. tvær síður undir .is léninu sem opna öfuguggum sama færi og "Íslenska kynlífssíðan" gerði. Þetta eru vefirnir Einkamál.is og Klám.is.

Klám.is hefur þann yfirlýsta tilgang að beina fólki á "góðar" erlendar klámsíður. Þegar vefurinn opnaði varð svipað upphlaup í fjölmiðlum og nú þegar það varð uppvíst að Davíð Þór Jónsson (áður hinn íslenski Larry Flint en talar nú fyrir persónur í barnaþáttunum um Pókemon) hafi slysast til að setja tengil á grófa klámsíðu frá heimasíðu íslenska klámblaðsins "Bleikt&Blátt". Ég tók þátt í fyrra upphlaupinu, sem blaðamaður á Vísi.is, og hringdi í hina ýmsu aðila; Stígamótakonur vissu enn ekki í hvorn fótinn þær áttu að stíga, löggan hummaði og vísaði á lögfræðinga embættisins og dómsmálaráðuneytisins, lögfræðingarnir hummuðu enn meira og vísuðu á grein í hegningarlögum frá 1946, eða þar um bil. Eigandi Klám.is hló bara og sagðist bara bíða rólegur eftir löggunni. Hann ætlaði að hringja í mig þegar drægi til tíðinda. Síðan er liðið rúmt ár og ekkert hefur heyrst.

Eiginlega hefur bara ekkert heyrst af klámi á Netinu í fjölmiðlum fyrr en eitthvert helvítis skítapakk í Ameríku var handtekið og stærsti barnaklámhringur sem sögur fara af á Netinu var upprættur. Þá litu íslensku gúrkubændurnir upp úr kaffibollunum og fundu klámtengill hjá "Bleiku&Bláu" og Strik.is. Fjandinn varð laus og bæði tilfellin verða rannsökuð. Enginn hefur hins vegar áhuga á Klám.is. Þetta gengur ekki alveg upp fyrir mér. "Bleikt&Blátt" er klámblað og hefur því þann yfirlýsta tilgang að dreifa klámi, líkt og Klám.is, en Klám.is virðist mega auðvelda gestum sínum að nálgast klám á erlendum síðum, en "B&B" ekki? (Það skal þó tekið fram að Pókémonþjálfarinn Davíð Þór aulaðist til að tengja yfir á vef sem seinna tengdist barnaklámi, sem er ferlega slæmt, óheppilegt og neyðarlegt en gerir þennan þriggja barna faðir varla að barnaníðingi?).

Varasamur rithöfundur vafrar um vefinn

Pressan hér á Strikinu heldur úti dálknum "Vafrað um vefinn", þar sem fók segir frá eftirlætis heimasíðum sínum. Þetta er allt gott og blessað og getur komið lesendum á áhugaverða afleggjara á upplýsingahraðbrautinni (önnur klisja). Nú er Strikið ekki klámvefur þó það sé sjálfsagt sú deigla sem sýður saman líflegasta Netgrautinn ofan í Íslendinga. Mikael Torfason, rithöfundur, kom í heimsókn til okkar og sagði frá því sem hann skoðar á Netinu og að sjálfsögðu var klám með í þeirri upptalningu (hafiði ekki lesið bækurnar hans?).

Mikki sagði frá "Húninum", eða "The Hun", sem býður upp á ókeypis klám og má sjálfsagt finna í bókamerkjum starfsmanna flestra íslenskra fyrirtækja, banka, spítala, olíufélaga og auðvitað fjölmiðla. Ég hef hraðskoðað þennan vef og fann nú lítið spennandi, helst óvenju ljótt fólk í ringulreið. Sem sagt lélegt og lítt spennandi klám. Mér skilst hins vegar að ef vel sé að gáð megi finna enn leiðinlegri subbuskap, þar sem t.d. dýrum er blandað í málið. Ekkert barnaklám er þó (að því er ég hef frétt) á Húninum, þannig að hann er ekki verri en allur sá hafsjór af útlendum klámsíðum sem Klám.is vísar á.

Á ég að gæta bróður míns?

Það vita allir að það er allt vaðandi í klámi á Netinu. Margir skoða það sér til ánægju og, væntanlega, yndisauka og misnota svo tölvupóst vinnustaða sinna til að senda skemmtilegustu myndirnar til vina og kunningja. Það er því ekkert óeðlilegt við það að það sé haft eftir nafntoguðum einstaklingi, á vef eins og Strikinu, að hann skoði klám á Netinu. Ef tengillinn hefði verið dauður, þ.e.a.s. það hefði ekki verið hægt að smella á hann, og það hefði bara staðið "Mikael skoðar klám á www.húnninn.com" hefði ekkert verið hægt að segja, þó hvaða fífl sem er geti auðvitað afritað slóðina límt hana í vafra, ýtt á "enter" og komist beint í klámið. Þetta upphlaup er bjánalegt og fáviskan lekur af því.

Það er hægt að finna allt á Netinu og allir finna það sem þeir leita að hvort sem það er klám eða bölmóður Vinstri grænna. Það er og verður allt vaðandi í klámi á Internetinu og börn, gamalmenni og blaðamenn munu geta gengið að því vísu án þess að "Bleikt&Blátt" og Strikið komi þar nærri. En bara svo það sé á hreinu og komi skýrt fram að ég vil ekki auðvelda ykkur neitt í þessum efnum þá hef ég bara lifandi tengill á hinn virðulega netmiðil Vísi.is en læt klámtenglana vera dauða. Þið getið bara slegið þá inn sjálf (ef þið hafið áhuga) eða opnað einhverja leitarvél og slegið t.d. inn leiðarorðið "Jenna" og klámið hrúgast yfir ykkur.

Hættiði að rugla í ömmu og öllum hinum

Góða skemmtun og fariði nú varlega á Netinu og á útihátíðum og í umferðinni og guðanna bænum beriði ábyrgð á sjálfum ykkur svo fréttamenn með meltingartruflanir eftir Árna Johnsen hætti þessum fáránlegu "nornaveiðum" (enn ein klisjan) á íslenskum vefsíðum. Ég styð nornaveiðikenninguna einfaldlega með því að pistill Mikaels á Pressunni var kominn í eldra efni og fjórir nýrri pistlar voru lagstir ofan á hann, þannig að (frétta)menn eru virkilega farnir að grafa og mér skylst að gröfturinn sé enn í fullum gangi og "Undirtónar" séu næstir. Nú er auðvitað ekkert við það að athuga að afleysingafólk á fjölmiðlum noti gúrkutíðina til að læra og grafa, en ég er hundfúll yfir því að Strikinu, vinnustað mínum, sé spyrt saman við "B&B" í fréttum og að blessuð amma mín (sem veit ekkert um Netið og hélt að ég væri að feta í fótspor afa míns með því að stunda blaðamennsku ) hafi fengið sjokk þegar hún heyrði það í fréttum Ríksútvarpsins að ég stæði í ströngu við að dreifa klámi og spilla hinni siðprúðu íslensku þjóð.

birt á www.strik.is/pressan

Þessi þunglyndispistill er ekki skrifaður í vefritið Múrinn (þó ég sé geðstirt ungmenni) og nota bene ekki heldur í Kreml (þó ég geti stundum verið svaka sniðugur). Þetta er bara vikuskammtur af nöldri fyrir Pressuna og þess vegna get ég setið rólegur í gamla leðurjakkanum mínum á meðan ég skrifa og læt mig dreyma um að verða einhverntíma alvöru blaðamaður eins og Gunnar Smári, Karl Th. og Hrafn Jökuls. Ég hef að vísu, hingað til, bara talið mig í góðum málum hvað atvinnu og klæðaburð
snertir, en ef eitthvað er að marka græna múrinn til vinstri er ég á skelfilegum villigötum.

Ég kaus víst Vinstri græna í síðustu kosningum, aðallega af því ég fíla Steingrím J. og trúi því að Ögmundur sé alvöru mannvinur og meini það sem hann segir. Ég var að vísu pínu skúffaður út í þá fyrir að hafa eyðilagt drauminn um sameinaða vinstrimenn, en það er löngu fyrirgefið enda þarf maður að vera sturlað fífl í spennitreyju til þess að geta látið sér detta það í hug að vinstrimenn geti staðið sameinaðir. Öll svín eru jöfn og allt það.
Vinstrið er grænt

Jæja. Hvað með það, grænt var það og til vinstri, það hlaut að duga. Grímurnar tvær runnu svo hægt og rólega á mig þegar ég komst að því að flokkurinn er á móti mannlegu eðli. A.m.k. mínu mannlega eðli og vill bókstaflega banna allt, mér dettur að vísu bara klám í hug, eins og er, en það er örugglega fullt annað sem mér er kært sem á að banna. O.k. ég var semsagt allt í einu orðinn áhugamaður um einstaklingsfrelsi og var satt að segja svolítið brugðið í fyrstu, vegna þess að fyrr plokka ég úr mér augun en ég gengst við því að vera sjálfstæðismaður. Ég er nógu glötuð týpa fyrir.

Ég hélt mig því við vaðmálskommana, enda átti ég bágt með að trúa því að ég væri orðinn svo slappur að ég hefði bæði kosið vitlausan forseta og vitlausan stjórnmálaflokk nánast á einu kjörtímabili. Ég fékk það hins vegar staðfest á Múrnum nýlega að ég er pólitískt viðundur og á trúlega jafnlitla samleið með gleðiboltunum á Múrnum og sjálfumglöðum kapítalistunum sem eru víst bæði andríkir og frjálsir.

Hver sýndi mér ljósið? Einhver kverúlant sem vildi með litlu greinarkorni kenna fólki að nota Múrinn (vefrit sem er að vísu svo "basic" að hann er e.k. dreifirit (flyer) á Netinu og ef fólk getur ekki lesið Múrinn hjálparlaust er nánast engin hætta á að það sé með nettengingu á annað borð). Þessi brandarakall vildi greinilega hafa einhvern "hipp" inngang að Múrslyklinum sínum og notaði tækifærið til að hreyta ónotum í Kremlverja. Mér er svo sem andskotans sama um það, þó þessir Kremlverjar virðist upp til hópa prýðismenn, sem hafa m.a.s. splæst á mig bjór. Manngarmurinn fór hins vegar aveg með það þegar hann fór að veitast að flottustu blaðamönnum landsins og draga hæfileika þeirra í efa af því að þeir eiga "snjáða leðurjakka". Kom on!

Steríótýpur svartmálaðar á múrinn

Allar stéttir verða auðvitað að þola það að vera flokkaðar eftir steríótýpum; tannlæknar eru sadistar, læknar kunna ekki að skrifa, nektardansmeyjar eru hórur, glæpamenn eru brúnaþungir og órakaðir, Múrverjar njóta ekki kvenhylli (segir Kreml) og blaðamenn, síðast en ekki síst, eru síreykjandi, drykkfeldir kaffisvelgir sem ganga í gallabuxum og leðurjökkum. Þessi steríótýpíska útlitspæling hefur auðvitað ekkert með það að gera hvort fólk kunni til verka og sinni starfi sínu vel, enda hafa þessir þrír leðurjakkatöffarar löngu sannað sig sem frábærir fjölmiðlamenn (nenni ekki að nefna dæmi en þau eru mýmörg) og þessi leðurjakkakenning er algjörlega misheppnuð og í besta falli barnaleg. Annars hef ég ekki séð Gunnar Smára í sjónvarpinu í nokkra mánuði í leðurjakkanum sínum, ekki Karl Th. heldur og Hrafn hefur spókað sig svolítð án leðurjakkans líka, auk þess sem leðurjakkinn hans Hrafns ekki snjáður, enda keyptur í Berlín sl. haust.

Ég á mér draum

Í fullkomnum heimi, frá mínum bæjardyrum séð a.m.k., væru allir alvörublaðamenn í jakkafötum, með losaralegt bindi og hatt, svona eins og í gamla daga þegar bíómyndir voru svart/hvítar og Gunnar Gunnarsson skriafði skáldsögur og vaðmálskommar höfðu eitthvað til að trúa á. Ef ég mætti klæða mig þannig án þess að það yrði híað á mig myndi ég örugglega skrifa betur og ganga harðar fram í fréttaöflun. Ég sætti mig hins vegar fyllilega við nútímann og klæði mig í gallabuxur og leðurjakka af því mér finnst best að vera þannig til fara, svo tek ég auðvitað Gunnar Smára, Karl Th. og Hrafn mér til fyrirmyndar að öðru leyti, en ég gæti þó hugsanlega orðið betri blaðamaður en þeir vegna þess að mágur minn keypti leðurjakkann minn notaðan í Amsterdam, fóðrið er allt rifið, vasarnir götóttir og fyrri eigandi gæti hafa verið morðingi eða melludólgur.

Ódýrar lausnir á stórkostlegum vandamálum hafa alltaf verið mér að skapi og þar sem ég er krónískur aumingi sem á við þunglyndi, einbeitingarskort og síþreytu að etja taldi ég mig hafa himinn höndum tekið þegar orkudrykkurinn Magic kom á markað fyrir nokkrum árum. Kók og kaffi í lítravís, daglega, rétt dugði til að halda mér uppistandandi, en þetta var víst svarið; eitthvað sull með koffeini, sykri og einhverju sem heitir gúarana. Áður hafði ég reynt og gefist upp á gingsengi og koffeinpillum, en batt samt miklar vonir við orkubruggið. Og svo var byrjað að þamba og ekkert gerðist. Það sem ég taldi vera kjarnorkudrykk í anda Gaulverjabæinga gerði minna gagn en kranavatn. Svo kom X-Orka, Rauður tuddi, HIV með smokki og ég veit ekki hvað og hvað og ég drakk þetta, sjálfum mér til óbóta, en tilvera mín hélt áfram að vera óslitin Þyrnirósarblundur.

Ég missti trúnna og ákvað að sturlast eins og Nietzsche forðum - ekkert annað að gera. Orkudrykkirnir virkuðu ekki, gingsengið ekki heldur og svo dó bara Hr. Herbalife á besta aldri í rúminu sínu heima í Kaliforníu og minnst sannfærandi næringafræðingur í heimi, Dr. Jón Óttar Ragnarsson, hristi bara hausinn, sagðist bugaður af sorg og hélt svo áfram að plögga helvítis duftið sem drap goðið hans. Nei takk. Kók, kaffi, magasár og þunglyndi frekar en eltingarleik við endalaust úthald og eilífa æsku.

Menn hafa stundum komið að máli við mig þar sem ég stari ofan í tjörusvarta spegilmynd tilveru minnar ofan í kaffibollanum. Þeir stappa í mig stálinu og segja mér að éta einhverja prótíngrauta og "Rip Fuel". Þetta er víst það sem heldur vaxtaræktartröllunum gangandi og ku innihalda amfetamín sem heitir efidrín. Það er magnað og hlýtur að virka, en ég er bara of mikill nörd til að geta lagt mér þetta til munns vegna þess að ég þekkti einu sinnni vaxtaræktarbolta sem ók í skjóli myrkurs upp á Vatnsenda og keypti fullan poka af getnaðarvarnarpillum og veðhlaupahestasterum. Þetta átti víst að gera hann voða flottan en það sprakk bara í honum maginn og hann fékk brjóst. Við skulum bara segja að ég sé hjátrúarfullur og hræðist allt sem þessir nútíma Herkúlesar nota til að byggja sig upp.

Ég hef hins vegar, í gegnum árin, öðlast tröllatrú á geðlyfjum og samtalsmeðferðum, enda eru náttúrulega þunglyndi, komplexar og hugarangur þeir krossar sem við hinir hugsandi menn verðum að burðast með. Samt verð ég að setja stórt spurningamerki við nýjustu undralausnina í fljótandi formi, en ég heyrði það í Kastljósinu um daginn að bráðum verði einhverjir "gleðidrykkir" settir á markað. Hugsunin að baki þessu er víst sú sama og er á bak við orkudrykkina, með koffeininu og gúaranainu, nema nú verður þetta bara stútfullt af prósakki. Frábært! Hvað eru þessi fávitar alltaf að finna upp hjólið aftur og aftur? Gleðidrykkurinn hefur verið til frá örófi alda, eða hefur enginn heyrt um áfengi sem er eins og ósturlaði hagyrðingurinn Hómer Simpson segir, orsök og lausn allra vandamála í lífinu. "To alcohol! The cause of, and solution to, all of life's problems."

Orkudrykkirnir eru gagnslaust hland og gleðidrykkirnir verða það sennilega líka. Ég kýs að sturlast dauðþreyttur og lífhræddur í guðlausa heiminum mínum, með kók, kaffi og brennivín til að halla mér að, frekar en þessa andskotans fljótandi hjáguði í niðursuðudósunum.

Tvöfaldan prósakk í kók með sítrónusneið, takk.

Í Tinnabókunum eiga rottur það til að yfirgefa sökkvandi skip. Á Íslandi á fólk það til að bregðast við sviknum loforðum forsætisráðherra með því að drekka sig fullt, æla á Austurstrætið, berja náungann (helst til ólífis), vanrækja börnin sín og reyna að fá að klípa í brjóstin á eistneskum traktorsgröfustýrum með því að flagga framan í þær gengisföllnum 500 köllum. Eru rottur kannski menn, eins og skáldið spurði? Ég held það, sérstaklega vér Íslendingar, sem sést best á því að við fögnum óverðskulduðu sjálfstæði okkar með því að berja útlendinga vegna þess að þeir gætu fengið þá geðveiku grillu í höfuðið að hér sé gott að búa.

Andleg og veraldleg kreppa

Þessi nýfundni rasismi er auðvitað eldgamalt fyrirbæri og er sennilega ekki einu sinni alvöru rasismi bara gamaldags íslensk heimska. Rasisminn er heldur ekki eina félagslega vandamálið sem hefur skyndilega tútnað út eins og púki á fjósbita hérna. Það er nefnilega allt að fara til andskotans og fyrir þá sem ekki vita það þá fylgir félagslegi kreppudraugurinn alltaf hinum kreppudraugnum. Rottueðlið okkar hefur nefnilega kveikt á perunni og við finnum það í beinunum og blóðinu að það er að koma kreppa. Eðlisávísunin er svo sterk að við erum hætt að taka mark á "King Rat", sem eltir enn sveran góðærishalann og vill ekki horfast í augu við staðreyndir. Hann þarf ekki einu sinni að horfast í augu við staðreyndir, bara kíkja út um gluggann á gamla fangelsinu og horfa yfir miðbæinn. Tryllt og óróleg rottuhegðun þegnanna er traustari mælikvarði á ástand efnahagsmála en nokkur þjóðhagsspá og seðlabankavissa. "You blew it Dabbi, og þú getur bölvað þér upp á að við ætlum að vera draugfull að slást á meðan góðæristimburmennirnir berja þig í hausinn". Honum er þó sjálfsagt sléttsama, við þegjum a.m.k. á meðan.

Alls staðar verða vondir að vera

Ingibjörgu Sólrúnu er hins vegar ekki sama, við setjum nefnilega ljótan blett á borgina hennar á meðan. Sólveigu Pétursdóttur er ekki heldur sama vegna þess að þegar við drepum hvort annað, benda allir á hana og segja: "hún gerðiða". Vond pólitík. Langa, mjóa þreytta varðstjóranum er heldur ekki sama, enda löggurnar hans illa launaðar, allt of fáar og mega ekki vera að því að banna okkur að míga á Alþingi og MR, þurfa sjálfsagt líka að míga utan í eitthvað. Höfuðborginni hnignar! Hvað skal taka til bragðs? Jú, lausnin er einföld. 101 fólkið fær að lepja á Astró og Apótekinu. Hitt pakkið getur bara drukkið heima hjá sér, þ.e.a.s. í sínu póstnúmeri. Geiri á að fara með klámið í iðnaðarhverfin, enda er hann ekki í veitingabransanum, heldur iðnaði. Allt verður gott. Borginni er borgið og viðskiptavinum Eymundsons verður ekki boðið góðan dag með flöskubroti í smettið. Þetta fannst mér nú hálfgerð gervilausn, jafnvel svoldið ljótt að mismuna fólki eftir búsetu og þurfa að eiga það á hættu á að fá koppafeiti í fötin mín og nagla í fótinn þegar ég færi að skoða berar stelpur. En svo álpaðist ég á þennan líka fína hvefispöbb í Kópavogi, sem var meira að segja svo fínn að hann lét mig, Vesturbæinginn, greiða fyrir aðganginn. Magnað hvað þetta söbörbíupakk er stórt upp á sig.

Alltaf sama sagan... og þó

Inni logaði auðvitað allt í illdeilum og almennri fávisku - rétt eins og á skemmtistöðum í miðbæ Reykjavíkur. En þegar betur var að gáð var þetta þó ekki alveg eins; þarna virtust allir þekkja alla og deilurnar voru fjölskyldu- og vinaerjur. Flestir voru Kópavogsbúar nema tvær stigagangakellingar úr Breiðholtinu sem töluðu ákafar um þann draum sinn að flytja í Kópavoginn. Og þá sá ég snilldina. Löggan þarf aldrei að fara í heimahús að stöðva ofbeldi og læti - hún gengur bara að pakkinu vísu á hverfispöbbnum. (Þetta er að vísu bara snilldarheimspekin á bak við Keisarann sáluga sem nokkrir pervisnir nágrannar föttuðu ekki). Allir eru á sínum stað og úthverfafíflin þurfa ekki að slást við 101 fíflin.

Hitler reisti veggi og smalaði í gettó, en við höfum bara gamaldags íslenskar rotturéttir, drögum liðið í dilka og þéttriðið net hverfispöbba heldur 101 Reykjavík hreinni (þ.e. eins hreinni og hún getur orðið á meðan fólk þarf að þvælast þar á annað borð). Kópavogslöggan sér um Kópavogsliðið (og Breiðholtið, og sneið af Grafarvoginum). Þessi eini þarna í Mosó tekur Kjalarnesið, Mosó og aðra sneið af Grafarvogi og þreytti kallinn með skeggið græjar miðbæjarrotturnar. Þetta er magnað!

Ég mun framvegis leggja mitt af mörkum og lepja mitt öl í strætóskýli við Hofsvallagötu, enda höfum við allt til alls í Vesturbænum og þurfum ekkert á ykkur hinum að halda. Skál úr 107!

p.s. Ég biðst velvirðingar á lengd pistilsins en Prósakk féll niður í síðustu viku vegna þunglyndis og samkvæmt læknisráði var skammturinn tvöfaldaður.

Þegar ég var rómantískt fífl taldi ég vinstrimenn vera leðurjakkatöffara og hægrimenn jakkafatanörda. Vinstrimenn eiga nefnilega að vera kjaftforir, sókndjarfir hugsjónamenn sem veitast stöðugt að pervisnum og uppskrúfuðum hægrimönnunum. Þessi tálsýn er nú endanlega horfin, nema auðvitað að það sé hægt að næla fálkaorðu í leðurjakka.

Uppáhaldstöffararnir mínir voru allaballarnir Svavar Gestsson og Ólafur Ragnar Grímsson, flugmælskir og vígreifir refsivendir auðvaldsins, sem gátu kastað af sér hinni yfirborðskenndu og fölsku kurteisi pólitíkusanna þegar íhaldið gekk of langt í ögrunum sínum. Þá var sko gripið til stóru orðanna og kýlt í allar áttir oftar en ekki fyrir neðan beltisstað. "Skítlegt eðli", "do you feel lucky Dabbi", "don´t mess with me punk", o.s.frv. Hvar værum við stödd ef við hefðum ekki haft slíka slagsmálahunda í fremstu víglínu? Trúlega þar sem við erum í dag, enda virðist framlag þeirra einskis virði þegar upp er staðið.

Það vakti nokkra athygli þegar forseti vor veitti Svavari Gestssyni, sendiherra og fyrrverandi stjórnmálatöffara, fálkaorðuna. Ólafur hefur auðvitað gengið í gegnum slíkan hreinsunareld að flest afrek hans á vígvelli stjórnmálanna hafa fallið í gleymskunar dá, þrátt fyrir að ótal sjálfskipaðir ævisöguritarar hans úr röðum sjálfstæðismanna hafi reynt að halda gunnfána hans á lofti. Um Svavar gegnir hins vegar öðru máli. Manni fannst hann enn svolítið töff, enda maðurinn bara stríðsfangi Davíðs og Halldórs í Kanada. Þessi blekking hvarf síðan endanlega þegar æskuhetjurnar mínar voru saman komnar á Bessastöðum á 17. júní. Gamlir jaxlar innlimaðir í flókinn svikavef auðvaldsins. Vef sem er ofinn úr kreddum, hefðum og uppskrúfuðu snobbi. Djöfulsins bömmer! Er hægt að trúa á hugsjónirnar til vinstri og drauminn um bræðralag og jafnrétti öllum til handa þegar andlegir leiðtogar manns setjast í helgan stein á miðjum aldri og ganga beina á árshátíðum hefðarveldisins. Pjáturkallar skreyttir orðum sem lengi má deila um hvort þeir geti borið með réttu.

Þessar orðuveitingar eru nefnilega komnar að lokum tilgerðarlegu blindgötunnar sem þær hafa ráfað eftir í gegnum árin. Hvernig getum við hin, sem aldrei nennum að lyfta litlaputta til að hjálpa náunganum, borið virðingu fyrir þessum heiðursmerkjum, þegar þeim er dritað á víxl á alvöru hvunndagshetjur sem stofna lífi og limum í hættu fyrir náungann, listamanna sem rembast við að auðga menningu okkar og reyna að blása okkur einhverjum andskotanum í brjóst og svo skylduræknum skrifstofublókum og pólitíkusum sem eyða starfsævinni í að ota eigin tota á fullum launum frá ríkinu?? Fyrst Svavar Gestsson fær stórriddarakross fyrir störf sín í opinbera þágu, af hverju kom þá aldrei til tals að t.d. ég bensínafgreiðslumaðurinn Þórarinn Þórarinsson fengi fálkaorðu fyrir áralangt og óeigingjarnt framlag mitt til samgöngumála?

Er ekki ráð að veita alvöru afreksfólki orður, þannig að við plebbarnir getum borið virðingu bæði fyrir heiðursmerkjunum og þeim sem hljóta þau. Bjúrókrötunum og uppgjafastjórnmálamönnum er svo bara hægt að hygla með gullúri og tuttuguogfimmþúsundkróna tékka með þökkum fyrir vel unnin störf í eigin þágu (aðallega) og ríkisins.

Viðreisnarstjórnin féll í alþingiskosningum 13. júní 1971. Ólafur Jóhannesson myndaði ríkisstjórn í kjölfarið og Framsóknarflokkurinn hefur setið í ríkisstjórn allar götur síðan, með örfáum undantekningum. Ég er nú bara að rifja þetta upp núna af því ég fæddist þennan sólskinsdag fyrir 30 árum og sökum nafns míns og fæðingardags hefur það loðað við mig að ég sé bæði framsóknarmaður og lukkudýr þess flokks. Afi minn og nafni var nefnilega þingmaður Framsóknarflokksins í Reykjavík á þessum árum og var auk þess ritstjóri Tímans áratugum saman. Ekki ætla ég nú að fara að barma mér yfir því að Tíma-Tóti hafi verið afi minn, enda tel ég mig einstaklega lánsaman að hafa fengið að njóta ástar hans, visku og leiðsagnar.

Afaláni mínu fylgdi þó sá böggull að ég hef ætíð verið stimplaður framsóknarmaður (ekki síst þar sem fróðir menn telja framsóknarmennsku vera arfgengan veirusjúkdóm sem ekki sé hægt að lækna) og ég var varla byrjaður að ganga þegar Félag ungra framsóknarmanna byrjaði að senda mér 10 happadrættismiða fyrir hver jól. Þannig að það er e.t.v. eitthvað til í því að menn fæðist inn í Framsóknarflokkinn í stað þess að ganga í hann. Gott og blessað, afi var kátur þann 13. júní 1971 og ég er nokkuð brattur í dag og Framsóknarflokkurinn ætti auðvitað að vera það líka, en þó held ég að okkur báðum væri hollt að fara í smá naflaskoðun og íhuga framtíð okkar í ljósi fortíðarinnar og stöðu okkar í nútímanum.

Ég hef nú loks náð þeim aldri að það getur talist eðlilegt að gleypa geðdeyfðarlyf með heilsutvennunni á morgnana og ég þarf ekkert að skammast mín fyrir að eiga í alls konar krísum og þurfa að leita mér ráðgjafar hjá sálfræðingum, geðlæknum, heimilislæknum og öðrum sérfræðingum. Nú er semsagt tími til kominn að setja upp fas hins ráðsetta manns, draga úr sukki og ólifnaði, synda, drekka vatn og stuðla að bættri líðan og betri lífslíkum. Og er ekki tímabært að Framsóknarflokkurinn geri slíkt hið sama á þessum tímamótum? Flokkurinn hafði verið í stjórnarandstöðu í tæp 12 ár þegar viðreisnarstjórnin féll og síðan þá hefur hann meira og minna verið í stjórn í 30 ár með þeim afleiðingum að alls konar fólk úti í bæ hefur gert mig persónulega ábyrgan fyrir fiskveiðistjórnunarkerfinu, verðtryggingunni, gengisfellingum, verðbólgum, misheppnaðri loðdýrarækt, fiskeldi, sukki Sambandsins og ég veit ekki hvað og hvað.

Framsóknarflokkurinn og hans mál eru mér auðvitað með öllu óviðkomandi en þar sem ég heiti Þórarinn Þórarinsson, hef ég þurft að þola háð og spott í 30 ár. Sú bölvun hefur t.d. ætíð fylgt mér að ég hef tilhneigingu til að falla fyrir íhaldsstelpum og því jafnan verið illa séður sem tengdasonur. Ég veit að það veldur tengdaforeldrum mínum endalausum andvökum að þau skuli sitja uppi með mig og að dóttir þeirra hafi eignast með mér tvö "framsóknar-veirusjúk" börn. En þrátt fyrir allt þetta er ég sem sagt ekki framsóknarmaður, en þar sem ég vil flokknum auðvitað allt hið besta þá ráðlegg ég honum, af heilum hug, að taka nú töflur, vakna fyrr á morgnana, fara í sund og tala við sálfræðing. Annars held ég að hugtakið "ungir framsóknarmenn" hljóti að tilheyra sögunni fyrr en margan grunar og þá er stutt í endalokin.

Ég hef að vísu ákveðnar grunsemdir um að unga framsóknarfólkið í dag sé eldgamalt og eina leið þess til að öðlast æsku á ný sé að kasta af sér klafa hagsmunapots og fyrirgreiðslupólitíkur sem hefur gert það að verkum að Framsóknarflokkurinn virkar (og er ef til vill) spilltari og rotnari en Sjálfstæðisflokkurinn. Svo fer það auðvitað ekki ungu fólki með alvöru hugsjónir að vera taglhnýtingar Sjálfstæðisflokksins. Það var meira að segja vinstri slagsíða í Framsóknarflokknum hans afa og sá gamli sagði mér oft að það mætti oftast finna sér betri samstarfsaðila en íhaldið.

Óska Framsókn alls hins besta á þessum tímamótum.