Á námsárum mínum vann ég fyrir mér og fjölskyldu minni með því að dæla bensíni. Þetta var vondur tími enda er Íslendingum í blóð borið að líta niður á fólk í þjónustustörfum og taka út á því alla þá gremju sem hleðst upp innra með þeim.

Fólk kemst upp með þetta í skjóli þess að þeir voru kúnnar og hefð því alltaf rétt fyrir sér. Þessi algalna og innantóma klysja sem gerilsneyddir markaðssérfræðingar hafa gert að heilagri ritningu með endalausri áherslu á “þjónustu” er auðvitað stórhættuleg og fyrst og fremst til þess fallin að gera fólk að ósjálfbjarga aumingum. En það er auðveldara að stýra neyslu aumingja þannig að markaðsfræðilega gengur þettta óvandaða herbragð upp.

Eftirlætishótun fúlu kúnnanna minna þegar þeim var misboðið var “þá fer ég bara eitthvert annað”. Við félagarnir á bensínstöðinni tókum þetta nú aldrei sérstaklega hátíðlega og gátum einhvern veginn ekki gert okkur grein fyrir því hvernig brotthvarf einhvers nöldrara gæti rústað tilveru okkar. Báðum þetta lið oftast vel að lifa og gerðum því kurteislega grein fyrir því að við kveddum það síður en svo með tárum.

Andúð mín á fólki sem er alltaf að fara eitthvert annað þegar því misbýður eitthvað smávægilegt er svo djúpstæð eftir þetta að ég fer helst aldrei neitt. Síst af öllu “eitthvert annað”.
Ég hef líka verið þeirrar gæfu aðnjótandi að kunna yfirleitt afskaplega vel við mig þar sem ég hef haft slímusetur. Gallinn við þetta er hins vegar að þegar maður kemur sér of notalega fyrir og hættir að nenna að hreyfa sig staðnar maður og ég hef því ákveðið að fara eitthvert annað. Ólíkt gömlu kúnnunum mínum geng ég hins vegar sáttur frá borði enda er ekkert vit í öðru þar sem það breytir engu hvert maður fer, Maður þarf alltaf að burðast með sjálfan sig.

Ég tók leigubíl um daginn. Það er svo sem ekki í frásögur færandi en ferðin var öll hin leiðinlegasta þar sem ég lenti á skrafhreifum leigubílstjóra. Þetta kom nokkuð flatt upp á mig þar sem allt fas mitt og framkoma sendir skýr skilaboð: „Haltu kjafti og keyrðu“. Kolsvarta áran sem umlykur mig hefur, árum saman, komið í veg fyrir að ég þurfi að halda uppi samræðum við leigubílstjóra.

Ég er ekki einn um að vilja þegja í leigubílum og kann ágæta sögu af einum þjáningarbræðra minna. Hann er þekktur þverhaus og tók einhverju sinni leigubíl í slagviðri, hávaðaroki og hellirigningu. Maðurinn var varla búinn að gefa upp áfangastað þegar ekillinn setti kjaftakvörnina í gang og malaði af miklum móð. Farþeginn hélt þetta út í fimm mínútur en strunsaði svo út úr bílnum á rauðu ljósi og kaus að ganga á leiðarenda, hundblautur með vindinn í fangið.
Sjálfur er ég of sporlatur og lífhræddur til að stökkva úr leigubíl á ferð en skildi samt ekki hvernig á því stóð að bílstjórinn skyldi valta yfir andfélagslegar varnir mínar, mislesa alla framkomu mína og álykta að ég nennti að eiga við hann orð.

Skýringin kom þó skömmu síðar þegar hann kom sér að efninu og því sem hann virkilega vildi ræða. Fjandans handboltann. Ég benti manninum á það að áhugi minn á handboltanum væri bundinn við það að hneykslast á því hvernig heil þjóð getur farið á límingunum yfir einhverju jafn innihaldslausu og fánýtu og þessu sporti. Eftir það ókum við í þögn. Ég var ekki í hans liði.

Íslendingar hljóta að vera eina þjóðin í heimi sem fagnar sigri í leik í riðlakeppni eins og verið sé að hampa heimsmeistarabikar. Undarleg þjóð sem getur sameinast um eitthvað jafn lítilfjörlegt og handbolta og Rockstar en er margklofin í velferðar-, umhverfismálum og öllu öðru sem skiptir heildina raunverulegu máli.

Kvikmyndin Children of Men hefur vakið mikla og verðskuldaða athygli, ekki síst vegna þess hversu grimm framtíðarsýn hennar er. Í myndinni er mannkynið hætt að fjölga sér og allt stefnir því í ragnarök á einum mannsaldri eða svo. Við munum deyja út og myndinni hefur því verið lýst sem dystópíu. Útópíu með öfugum formerkjum.
Ég get engan veginn tekið undir þetta sjónarmið þar sem grunnhugmyndin að baki Children of Men er að mínu mati fullkomin útópía enda getur fátt gert heiminn betri en útdauði mannkyns.

Við höfum hvort eð er öll, óháð hörundslit og trúarbrögðum, getað sameinast um það eitt að skila heiminum til komandi kynslóða í verra ástandi en við tókum við honum. Eigingirni og græðgi einkenna allt mannanna brölt. Öll auðsöfnun, arðrán og náttúruspjöll yrðu hins vegar með öllu tilgangslaus ef enginn yrði til þess að erfa ósköpin og halda eyðileggingunni áfram.

Barneignir eru því í raun undirrót alls ills þó að rómantískar hugmyndir um ótal kraftaverk á degi hverjum hafi byrgt fólki sýn á þessa augljósu staðreynd. Ef við myndum öll fallast á að hætta að viðhalda stofninum gætum við sem fyrir erum hætt að horfa til framtíðar og beðið róleg eftir því að deyja út.
Landvinningar yrðu einskisverðir, þjóðarmorð óþörf þar sem við værum öll á útleið og öllum yrði slétt sama um hver ætti kvótann.

Nýrýkir auðmenn gætu haldið áfram að borga útbrunnum poppurum formúur fyrir stundarskemmtun án þess að nokkur þyrfti að hneykslast enda ekkert annað að gera en eyða öllum peningunum á meðan tími gefst til.
Síðasti maður út myndi svo slökkva ljósin og með tímanum myndi náttúran, mölur og ryð granda öllum stálstyrktu og steinsteyptu minnisvörðunum um græðgi okkar og heimsku. Dýr merkurinnar myndu aftur ríkja og án okkar yrði jörðin paradís.

Janúar er ekki skemmtilegur mánuður en samt hefði maður haldið að fólk gæti fundið sér eitthvað ögn uppbyggilegra að gera í myrkrinu, kuldanum og snjófjúkinu en góna endalaust á vömbina á sér. Hvert sem ég kem, hvar sem ég er, í blöðum og sjónvarpi er fólk endalaust að tala um átök og að koma sér í form. Mér finnst ég vera skelfilega útundan í þessari umræðu allri vegna þess að ég bætti ekki á mig milligrammi yfir hátíðarnar. Hef í raun verið fastur í 63 kílóunum eftir að ég hætti að drekka bjór fyrir þremur árum.

Það er ekki nóg með að mér finnist ég vera útundan vegna þess að ég get auðvitað ekki tekið þátt í umræðum og reynslusögum um átök, í það minnsta ekki átök við eigið spik, heldur upplifi ég mig lítinn og horaðan, beinlínis minnimáttar.

Í Fréttablaðinu í gær var talað við mann sem hefur misst alla mína líkamsþyngd og rúmlega það á 10 mánuðum. Heill ég! Fokinn eins og ekkert sé. Mér finnst ég því eðlilega hálf feigur þegar ég heyri fólk tala um megrun. Hefði ég farið í svona átak væri ég ekki lengur til.

Á meðan fjöldinn þráir það að léttast og komast í eitthvert órætt „form“ á ég þá ósk heitasta að þyngjast. Ég hef sett mér það takmark að bæta á mig 7 kílóum á árinu og rjúfa 70 kílóa múrinn með látum. Veit samt ekki hvernig ég fer að því þar sem ég hef gert nokkrar atrennur undanfarið. Ég ét hamborgara, pizzur, egg og beikon, pasta með rjómaostasósu og nautakjöt með bernaise eins og ég eigi lífið að leysa en allt kemur fyrir ekki. Ekki gramm.

Það blasir svo sem við að þessi langþráðu sjö kíló gætu leynst í fljótandi brauðinu, bjórnum, en ég leggst svo lágt að drekka þann fjanda aftur. Bjór er ekki bara bragðvondur heldur fádæma hallærislegur og leiðinlegur drykkur sem lúðar drekka. Að ætla að fita sig með bjórdrykkju er því álíka töff og að megra sig með því að drekka Herbalife. Nei takk. Þetta hlýtur að hafast með rjómasósum og snakki.

Ég er einföld manneskja og eyði tíma mínum yfir Skjá einum, drekk brennivín á virkum dögum og hangi á netinu. Ég er samt til og hugsa þótt tilvera mín sé ekki eftirsóknarverð eða spennandi. Ég er með alveg helling af skoðunum og veit ýmislegt betur en þið hin. Stjórnmálamennirnir sem eru alltaf að gaspra í sjónvarpinu eru fífl og fallega og fræga fólkið í Séð&heyrt og Mannlífi eru kórónaðir fábjánar sem eiga upphaf sitt og endi á glanspappírnum. Gervimanneskjur.

Þetta veit ég vegna þess að ég er alvöru maður. Venjulegur maður sem keyrir enn á sumardekkjum, skuldar tryggingar og átti að fara með bílinn í skoðun fyrir hálfu ári. Ég veit þetta allt vegna þess að ég kaupi matinn minn í Bónus og borða fiskbollur upp úr dós.

Sjálfsmynd mín er dælduð og mér líður ekki vel en samt er ég yfir þetta pakk hafinn enda er ég ekta þrátt fyrir allt.
Internetið hefur sem betur fer gefið mér tækifæri til þess að tjá mig og láta í mér heyra en áður en spjallrásirnar þar opnuðu var ég að springa af því ég þurfti að byrgja allar mínar meiningar innra með mér. Málefnin.com breyttu á sínum tíma lífi mínu og þar hef ég fengið útrás í nokkur ár. Þrasað við fólk á mínu plani og látið ráðamenn kenna á písknum mínum. Nú er þetta ball búið vegna þess að allir nafnlausu vinir mínir þarna eru búnir að stofna Moggablogg og tjá sig nú undir eigin nafni og jafnvel mynd og fá meiri athygli en ég þoli. Mér finnst ég ekki nógu klár til að stofna Moggablogg. Ekki enn.

Ég hef samt sem betur fer fundið mér enn betra athvarf á Barnaland.is. Þar hefur safnast saman fólk sem er verr statt andlega en ég og slúðrar um fallega og fræga fólkið. Ég þekki samt enga fræga en er búinn að vera duglegur að búa til sögur sem hitt liðið étur upp og finnst ég vera ógeðslega vel tengdur. Þarna er ég kóngur í ríki mínu og samt á ég ekki einu sinni börn og hef aldrei skipt á kúkableyju.

Mér leiðast flest mót. Sérstaklega íþróttamót, mannamót en fyrst og fremst mót mánaða og ára. Þessi tímamót virðast hafa þann tilgang einan að afmarka þjáningar og leiðindi á lífsleiðinni og auðvelda lánadrottnum að halda utan um skuldir vorar, reikna vexti og dráttarvexti ofan á þær og innheimta eftirstöðvar fortíðarsukks, sem væri auðvitað bara nútíðarsukk ef það þyrfti ekki alltaf að vera að rjúfa þá sögulegu samfellu, sem fábreytileg tilveran er, með mánaða- og áramótum.

Áramótin eru stærri og því verri en mánaðamótin en þá þykir tilefni til að staldra við, þakka fyrir liðið ár og óska fólki velfarnaðar á því næsta. Allt frekar innihaldslaust enda orðin tóm.

Sú iðja að standa eins og glópur á áramótum, líta um öxl og reyna um leið að spá fyrir um hið óorðna er fánýt en lýsandi fyrir það hversu mikinn óþarfa ys og þys við erum með út af einhverju jafn sjálfsögðu og að 1. janúar taki við af 31. desember. Þetta er alltaf í meginatriðum eins, ár eftir ár og dag eftir dag, ef því er að skipta.

Íslendingar eru enn sem fyrr grobbnir vitleysingar og oflátungar og í útlöndum er saklaust fólk brytjað niður af einbeittum vilja og geðveiki. Stundum meira að segja með sérstakri blessun Íslendinga. Það er ekki mikið varið í að staldra við og rifja þetta upp, sérstaklega í ljósi þess að það eina sem annálar gera er að færa manni heim sanninn um að mannkyninu er fyrirmunað að læra af sögunni og reynslunni.

Á nýliðnu ári voru framin mögnuð umhverfishryðjuverk og harðstjóri var hengdur. Þessi illvirki sem og mörg önnur voru framin í skjóli þess að þau væru Íslendingum og mannkyni öllu til heilla en samt verður árið 2007 ekkert betra en árin á undan enda á enn eftir að sökkva miklu landi, drepa fullt af fólki og nota fordæmd meðul illvirkja á þá sjálfa.
Vituð þér enn eða hvað?

Fréttirnar á aðventunni voru litaðar sögum af jaðarkynlífi og meintum pervers-jónum í kjölfar þess að upp komst um nýtt meðferðarúrræði fyrir fyllibyttur og aðra fíkla sem gengur út á það að geistlegt lækningasæði er notað til að bægja sjúklegri lyfjafíkn frá fórnarlömbum Bakkusar.

Það fór alls ekki illa á því að þessi umræða kæmist í hámæli í aðdraganda jóla þar sem fíklar eru gjarnir á að fylla tómarúmið sem dópið skilur eftir sig í sálartetrum þeirra með óskilgreindum æðri mætti sem þeir sameinast flestir um að kalla „guð“.

Verra þótt mér þó að bindindispostulinn sem tók upp á því að blanda æðri mættinum saman við veraldlega og áþreifanlega vessa sína skyldi í framhaldinu vera eyrnamerktur „perri“. Þessi krúttlega stytting á orðinu pervert hefur nefnilega haft frekar jákvæðar skírskotanir í mínum huga og margra annarra sem líta á hressilegt kynlíf, skreytt silki, satíni, leðri, blúndum, kannski smá latexi, handjárnum, ólum og köðlum, sem heilbrigða og skemmtilega dægradvöl.

Þegar ég var krakki hafði orðið neikvæða merkingu og var helst notað yfir sóðakalla í síðum frökkum, svokallaða flassara, en í kjölfar klámbylgjunnar ægilegu hefur fólk sem lítur á kynlíf sem eitthvað annað og meira en fum í trúboðsstellingunni kallað sig perra með góðri samvisku. En nú er þetta ágæta orð aftur að verða regnhlífarhugtak yfir hvers kyns brenglun, ofbeldiskynlíf og neðanþindarmisbeitingu og fyrst vafasöm andleg heilun með „lille ven“ er komin undir þennan hatt mun í kjölfarið þykja sjálfsagt að safna líka þangað pedófílum, nekrófílum og þeim sem hneigjast til dýra.

Þetta er miður en við hin, sem stundum litskrúðugt og hressilegt kynlíf sem engan skaðar, verðum að endurskilgreina okkur til þess að aðgreina okkur skýrt frá sjúklingunum. Maður verður í það minnsta að hætta að vera perri í bili.

Ég er búinn að vera á örvæntingarfullum flótta undan jólunum en hef gefist upp á hlaupunum. Þessi undanbrögð eru vitaskuld vonlaus og ég hef upplifað mig eins og sturlaðan vænisjúkling sem leitar skjóls í geggjuðum hugarheimi og sér óvini í hverju horni.

Jólin eru alls staðar og fjöldinn er svo gersamlega gantekinn af fyrirbærinu að eina leiðin til þess að sleppa væri að loka sig af í helli sínum með vodkakassa, drekka sig rænulausan og fara ekki út úr húsi fyrr en eftir viku.
Slíkan lúxus getur maður ekki veitt sér á þessum síðustu og verstu tímum þannig að ég reyndi í staðinn að bryjna mig gegn áreitinu með hroka og geðillsku. Þær varnir brustu þegar ég stóð í kílómeters langri biðröð við kassann í Nóatúni og fann tilbúna kjúklinginn minn nálgast frostmark á meðan ég beið glorsoltinn fyrir aftan fólk með öskrandi börn og fullar innkaupakörfur af jólagóssi.

Það var um tvennt að ræða í stöðunni. Sturlast, rústa búðinni og leggja sig síðan sjálfur inn á geðdeild eða stíga inn í óttann, meðtaka jólin og vera með. Tók seinni kostinn. If you can´t beat them, join them. Stakk kjúklingnum inn í hillu hjá salernishreinsivörum, sótti mér innkaupakörfu og verslaði mér hamingju, eins og allir hinir: Piparkökur, ilmkerti, laufabrauð, reykt svín, mandarínur, malt og appelsín. Síðan bar ég jólin í formi efnislegra gæða inn í hellinn þar sem hjarta mitt býr eitt með sjálfu sér, flækti gardínustangirnar í marglitum jólaljóaseríum og óf músastiga úr bleikum og bláum kreppappír umvafinn hlýrri birtu kertaljósa og aftansöng Bing Crosby.

Það er freistandi og auðvelt að vera fúll á móti á aðventunni en það er svo miklu, miklu betra að taka frelsaranum opnum örmum, kaupa sér glingur og vera eins og hinir. Mikið er ég hamingjusamur eftir að ég fann ró í hjarta mínu úti í búð. Vildi bara að alla daga væru jól.

Af öllum þeim líkamlegu og andlegu kvillum sem hrjá mig er síþreytan verst. Ég útiloka ekki einu sinni að hún sé frumforsenda alls hins. Veit það ekki.
Ég er of þreyttur til þess að nenna að reyna að muna hversu lengi ég hef glímt við þennan vágest og er löngu hættur að nenna að berjast gegn þessu. Þetta hlýtur að eiga að vera svona. Þungur kross nútímamanns sem fær sína andlegu næringu nær einungis í gegnum amerískt afþreyingarefni og er úr öllum tengslum við sjálfan sig og náttúruna.

Uppgjöfin á sér þó langan aðdraganda með alls kyns tilraunum með skyndilausnir enda eru þær einu lausnirnar sem maður hefur tíma til að prufa. Gegndarlaus koffín- og sykurneysla var fyrsta skrefið. Virkaði ekki. Þá var bætt við rótsterku espressó í lítravís á dag. Virkaði ekki en skilaði sér í magasári. Þá voru það orkudrykkirnir. Þeir gerðu ekkert þegar þeim var bætt saman við koffínmengaða blóðrásina. Þetta voru umtalsverð vonbrigði þar sem þarna trúði ég því í einlægni að lausnin væri komin.

Þá komu pillurnar. Koffíntöflur, gingseng, lýsistvenna, spírúlína og fleira sem ég kann ekki lengur að nefna.
Þrátt fyrir allan þennan magnaða kokkteil gerist ekkert. Ekki lágmarkslífsmark og ég held áfram að ganga vakandi í svefni. Ég er helst farinn að hallast að því að þessi þreyta sé andleg og eigi rætur sínar í hausnum á mér. Það eina sem mælir á móti því að ég er svo ægilega hress, í svo miklu jólaskapi og nýt alls þess sem ég sé, heyri og skynja. Ég hlýt því að vera að gera eitthvað rangt sem veldur því að ég er lamaður frá hálsi og niður úr.
Þetta er kannski spurning um að fara fyrr að sofa og borða trefjar. Ætti ég að nenna að tékka á því?

Mér leiðast jólin eða það er að segja umstangið og undirbúningurinn sem setur samfélagið á hliðina tveimur mánuðum fyrir tvo til þrjá hátíðisdaga sem eiga víst að lýsa upp skammdegið.
Mér tekst samt furðuvel að leiða þessi ósköp hjá mér með því að opna ekki fyrir útvarp á aðventunni og sneiða þannig hjá þeim tónlistarlegu ofbeldisverkum sem jólalögin eru og þar sem ég er jafn blankur allan ársins hring er engin hætta á að auglýsingar hafi áhrif á mig og ég missi mig í kaupæðinu sem er fyrir löngu orðið hinn sanni kjarni jólanna.

Ég kaupi ekki jólamat, jólaföt og jólatré en þar sem ég á börn kemst ég ekki hjá því að kaupa þrjár jólagjafir, annars kæmist ég alveg hjá því að spila með. Næstum því. Ég ræð nefnilega ekki við piparkökufíknina sem heltekur mig um leið og hillur verslana fyllast af þeim ávöxtum sem eru forboðnir tíu mánuði ársins.

Jólapirringurinn minn er ekki sprottinn af neitt sérstaklega annarlegum hvötum og ég hef svo sem ekkert á móti samkennd, að fólk sýni sínum nánustu og öðrum náungum hlýju og vinarþel og ég get alveg horft upp á ástfangið fólk leiðast niður Laugaveginn í jólaösinni án þess að kasta upp.

Fatta bara ekki af hverju þetta þarf að gerast á ákveðnum árstíma og hverfast um sturlað innkaupaæði. Getum við ekki alveg eins verið góð hvert við annað allan ársins hring og sýnt það með öðruvísi fórnum en að skera okkur á púls með kreditkortum?

Ófétið Trölli sem stal jólunum var ein af æskuhetjunum mínum og ég sakna hans alltaf um þetta leyti enda gerði hann meira en að stela jólunum. Hann bjargaði þeim. Ef einhver myndi taka sig til og hirða af okkur allt bansett glingrið og draslið myndum við kannski átta okkur á um hvað lífið snýst í raun og veru.

Reykjavík er frumskógur og þar gilda því sömu lögmál og hafa löngum skilið milli feigs og ófeigs úti í villtri náttúrunni. Maður er annað hvort fórnarlamb eða rándýr, étur eða verður étinn.

Í þessu sambandi er lykilatriði hvernig maður ber sig og klæðir sig. Karlmönnum er farsælast að klæða sig þannig að þeir geti bjargað barni frá drukknun í tjörninni án þess að þurfa að hugsa sig um, geta gengið í minniháttar bílaviðgerðir án þess að hafa áhyggjur af fötunum og síðast en ekki síst að geta tekið fyrirvaralaust þátt í slagsmálum.

Gallabuxur og svartur leðurjakki ættu því að vera staðalbúnaður og ef maður sportar slíku er maður nokkuð öruggur. Ekki spillir fyrir að hafa jafnan logandi sígarettu lafandi í munnvikinu, hrokafullt yfirbragð og manndrápsglampa í augum. Jafnvel heimskustu bavíanar hugsa sig tvisvar um áður en þeir hjóla í mann í þessum búningi. Jafnvel þó maður sé bara 1,74 og 63 kíló.

Ég hef í það minnsta komist klakklaust í gegnum nokkur þúsund Reykjavíkurnætur í dulargervi geðsjúklingsins en klikkaði illilega á þessu um helgina og prísa mig sælan að hafa komist heill heim aðfaranótt sunnudags.
Grundvallarmistökin sem ég gerði voru að beygja mig undir reglur um klæðaburð í samkvæmi og klæða mig upp í kjólföt. Það segir sig auðvitað sjálft að spóki maður sig eins og í áramótaveislu á Bessastöðum á Lækjartogi þá er maður að biðja um vandræði.

Ég get því engum nema sjálfum mér um kennt að froðufellandi fábjáni hafi veist að mér og kýlt mig í hausinn og til að fullkomna delluna skall á mesta manndrápssnjókoma í áraraðir og ég mátti ganga heim á móti vindi á sléttbotna skóm, með vægan heilahristing, í fötum sem veita nákvæmlega enga vörn gegn veðri og vindum. Leðurjakkalaus missti ég móðinn og íhugaði að grafa mig í fönn á Bergstaðastræti en hætti við af ótta við að skemma fjandans kjólfötin.

Íslendingar hafa lengi siglt sofandi að feigðarósi blindaðir af geggjaðri ranghugmynd um að þeir séu fram úr hófi umburðarlyndir og að mestu lausir við kynþáttafordóma. Lítið sem ekkert hefur fallið á þessa brjáluðu sjálfsmynd okkar þótt reglulega berist fréttir af andlegu og líkamlegu ofbeldi sem við beitum innflytjendur innan kerfisins, veggja heimilisins og ekki síst á almannafæri.

Fylgisaukning Frjálslynda flokksins í skoðanakönnun strax í kjölfar undarlegrar stefnubreytingar í innflytjendamálum tekur af öll tvímæli um að undir lygnu yfirborði sjálfsblekkingarinnar krauma bullandi kynþáttafordómar.
Þeim sem eyða nú öllu púðri sínu í að úthrópa þessa rangnefndu frjálslyndismenn rasista væri nær að beina athygli sinni að því að íslenskir rasistar eru miklu fleiri en tveir. Væru Magnús Þór Hafsteinsson og Jón Magnússon rót vandans værum við í góðum málum.

Fylgisaukning þeirra félaga kemur mér þó síður en svo á óvart enda hef ég ítrekað á síðnæturbrölti mínu um Laugaveginn mátt horfa upp á og blanda mér í ryskingar þar sem hörundsdökkt fólk hefur, fyrir engar sakir, átt undir högg að sækja. Ekki alls fyrir löngu kjaftaði ég þeldökkan Lundúnabúa úr klónum á ungum og vöskum þjóðhetjum sem bauluðu hátt um arískan uppruna sinn en tært víkingablóðið var góðu heilli svo mengað af spítti að berserkirnir gátu aldrei ákveðið almennilega hvort berja ætti blessaðan ferðamanninn eða draga hann með í dópleiðangur. Manngreyið vissi ekki hvaðan á hann stóð veðrið, sagðist hafa ferðast víða en aldrei lent í öðru eins.

Það er svo miklu meira að í fari Íslendinga en bara það sem er að endurspeglast í vænisýkisvaðli Frjálslyndra þannig að okkur væri öllum hollara að líta okkur nær áður en við förum með löngu tímabæra umræðu um innflytjendur og fordóma út í móa með þeim.

Mér finnst eitthvað bogið við það að efna til ritdeilu við vinnufélaga mína en á þessum stað í blaðinu í gær var stríðshanskanum kastað framan í mig eins og blautri tusku. Þar hélt kollegi minn því fram að lausgirtar Hollywoodstjörnur, sem stunda framhjáhald af mikilli íþrótt, skáki ranglega í skjóli þess að dýr merkurinnar, sem ekki eru að sligast undan oki siðmenningar, stundi frjálsar ástir og bindist ekki einum maka fyrir lífstíð.

Þetta telur félagi minn ómerkilega blekkingu og nefnir gegn henni til sögunnar tvær dýrategundir, slétturottur og hrafna, sem eiga víst að fella sig við eina fjölina í kynlífinu alla sína tíð.

Þetta er ódýrt enda horfir hann um leið fram hjá kanínum, hundum, köttum, hestum, kindum og mannskepnunni sjálfri.
Fyrir utan þessi handahófskenndu dæmi fer hann ansi brattur gegn Friedrich Nietzsche, einum mesta hugsuði síðustu alda, sem lýsti yfir dauða þess guðs sem kallaður var til hér í gær til þess að höggva þann misskilning í grjót að maðurinn sé einkvænisvera.

Því var jafnframt slegið fram að einkvæni hafi verið innprentað í manninn frá örófi alda. Eitthvað hefur sú innræting, sem er líklega fyrst og fremst bundin við trúarrit, farið forgörðum þar sem skyndikynni, framhjáhöld og vændi eru stunduð og hafa verið stunduð af mikilli íþrótt frá þessu sama örófi alda. Þetta er ekki bundið við ríka og fræga fólkið í Hollý og er sammanlegt einkenni sem þýðir það eitt að innrætingunni er beint gegn eðlisþætti sem verður ekki haminn.

Kynlíf og samlíf með sömu manneskjunni í áratugi getur ekki orðið annað en vani og spennusnautt gauf þannig að það er eðlilegra að á meðalævi verði sama manneskjan ástafangin í það minnsta 25 sinnum frekar en einu sinni. Eilíf ást og ævilangt hjónaband er fantasía fyrir ástsjúka unglinga. Fólk sem er komið til vits og ára veit betur, rétt eins og Nietzsche og húsdýrin stór og smá.

Ég kann ekki að elda. Ofsýð pasta, sprengi pylsur, kveiki í skinkusamlokum og það er mér nánast ofviða að sjóða egg án þess að hörmungar fylgi í kjölfarið. Klaufaskapurinn er stórvandamál en ég ætti að geta komist yfir hann með markvissri æfingu. Það er hins vegar öllu verra að andleysi mitt í matarmálum er algert. Ég hef ekkert hugmyndaflug til þess að leika mér og gera tilraunir með hráefni, krydd, sósur og setja saman spennandi rétti.
Kann einhverja fjóra og hef borðað þá svo oft að borðhaldið á heimili mínu er orðið að lífsnauðsynlegri kvöð. Gleðin í þessu er engin.

Þetta hefur haft það í för með sér að Bónusferðir mínar eru eitthvert tilgangslausasta brölt sem ég ég tek mér fyrir hendur þar sem bjargirnar sem ég ber í bú liggja yfirleitt undir skemmdum í ísskápnum þar sem ég þori sjaldnast að taka slaginn og breyta þeim í mat.

Þegar ég reyni að sækja mér eitthvað annað en frosnar pítsur, heilhveitibrauð, ost og smjör fæ ég valkvíðakast og hringsnýst um sjálfan mig, kaldsveittur og óöruggur og enda með að yfirgefa verslunina í taugaáfalli og gleymi annað hvort smjörinu eða ostinum. Matarinnkaup og eldamennska eru mér einfaldlega ofviða og ég treysti frekar á mötuneytið í vinnunni og skyndibitastaði eins geðslegt og það nú er. Mötuneyti á stórum vinnustöðum eru í raun og veru forgarður helvítis þar sem dæmdum sálum sem ekki hafa nennu til þess að taka með sér nesti, smurt brauð og upphitaðar leifar kvöldmatarins taka út sína refsingu.

Betlarar geta ekki verið að gera miklar kröfur og þess vegna þiggur maður það sem að manni er rétt í mötuneytinu, algerlega háður kenjum kokksins. Ég á því tvær gleðisnauðar máltíðir á dag þar sem ég hræri í einhverju sem er oftast vísir að mat en það vantar eitthvað upp á þannig að ruslatunnan fær yfirleitt helminginn.
Ég þarf ekki á geðlyfjum eða sálfræðingi að halda til að bæta líf mitt. Ég þarf að fara á matreiðslunámskeið.

Ruddalegir haustvindarnir eru farnir að næða um mann eina ferðina enn á þessu guðsvolaða og nánast óbyggilega landi. Þessum árvissa váboða myrkurs og þunglyndis fylgir ekkert gott enda setur kuldinn allt úr skorðum.
Þessi andskoti bitnar til dæmis harkalega á reykingafólki sem hefur fyrir löngu verið úthýst og fær vart hvergi lengur að leggja drög að seinvirkum sjálfsmorðum sínum í upphituðum vistarverum.

Það hefur löngum þótt töff að reykja en það er ekkert smart við það að norpa hokin eins og mörgæs á heimskautsbaug við þessa iðju. Það er þvert á móti alveg glatað og í þessu felst sú óþolandi þversögn að það er aldrei erfiðara að halda „kúlinu“ en einmitt í kulda.

Íslendingar vita það af biturri reynslu að eina vörnin gegn kuldanum er að klæða hann af sér og það er ekki svalt að vera dúðaður. Það er þvert á móti hallærislegt. Sjálfur er ég svo kulvís að ég byrja að ganga í síðum nærbuxum strax í byrjun september.

Kosturinn við síðu nærbuxurnar er ótvírætt sá að þær halda manni heitum en sjást ekki. Ókosturinn, í það minnsta fyrir piparsveina eins og mig, er að þær blasa hins vegar við þegar maður fer úr buxunum. Það er nefnilega fátt vandræðalegra við fyrstu skyndikynni en að standa frammi fyrir konu sem maður þekkir nánast ekki neitt í síðum nærbuxum.

Nærbrækur sem ná niður á ökkla eru gersneyddar öllum kynþokka auk þess sem það segir sig sjálft að karlmaður sem gengur í slíku er aumingi. Framtíðarsamband fólks sem kynnist í síðum nærhöldum er nánast með öllu útilokað.
Það er því illt að vera á lausu á haustin. Ég hef lent í þessari hvimleiðu stöðu með reglulegu millibili og er í henni núna. Þarf því að fara að rifja upp gamla takta en á sokkabandsárunum var ég orðinn býsna flinkur við að kippa föðurlandinu niður með gallabuxunum án þess að á nokkru bæri. Sleppi því hér að fara út í vandræðaganginn morguninn eftir.

Það fylgja því ekki margir kostir að vera syndaselur og gallagripur en sá stærsti og mikilvægasti er að maður getur endalaust barið í brestina og reynt að bæta sig. Það er þó ekki heiglum hent að standa í stöðugri baráttu við sjálfan sig en atið herðir mann óneitanlega og fullkomna fólkinu hlýtur að leiðast ferlega þar sem það þarf aldrei að skoða sinn gang og endurskoða stöðu sína.

Tíminn sem það hefur til þess að glápa á sjónvarpið og láta mig og mína líka ganga fram af sér og hneyksla er mikill en að sama skapi illa varið. Daltón bræður komust að því, tímabundið að vísu, í gamalli Lukku Láka bók að batnandi englum er best að lifa og svipaða sögu er að segja af hinum „reglulega vonda“ Láka jarðálfi sem uppgötvaði að það er betra að vera góður en vondur og varð svo góður að hann missti halann og varð normal.

Þessi augljósu sannindi sem ættu að vera hverju mannsbarni morgunljós hafa einhverra hluta farið fyrir ofan garð og neðan hjá mér þangað til ég fór að stunda hreyfingu nýlega. Allt hangir þetta saman og eftir tveggja vikna sprikl hvarf tóbaks­löngunin.

Þegar sá óþverri var úr sögunni varð nýtt og gott líf enn betra og þessi þróun er svo spennandi að ég get ekki stillt mig um að skera lestina enn frekar niður. Það eina sem heldur aftur af mér er óttinn við að verða alveg venjulegur eins og Láki. Maður hefur auðvitað skilgreint sig sem andstæðu „góða“ fólksins og lagt sig fram um að breyta rangt til þess eins að líkjast því ekki. Hætti ég að vera ég ef ég missi halann?
Ég ætla að taka sjensinn enda bendir flest til þess að hamingjan sé fólgin í því að vera smáborgari þannig að næsta skref er að blúnduleggja og blómumprýða heimili mitt.

Ég er búinn að vinna of lengi við fjölmiðla og er farinn að leita fyrir mér annars staðar. Staðan er hins vegar frekar þröng fyrir mann sem kann ekkert annað en að skrifa.

Eðlilegasta útgönguleiðin er vitaskuld að reyna fyrir sér sem almannatengill en hún er lokuð mér þar sem ég hef skömm á fólki sem snýr baki við blaðamennsku til þess að slá ryki í augu fyrrum kollega sinna. Þetta er ekki ósvipað því að snúa bakinu við kvenréttindabaráttu til þess að gerast melludólgur og vart til eftirbreytni.

Maður gæti hins vegar skellt sér í prófkjör og komið sér á þing. Eftir því sem ég kemst næst eru engar menntunar- eða hæfniskröfur gerðar til alþingismanna en það hentar mér ákaflega vel. Verst bara að ég hef ekki skapið í þetta og veit fyrir víst að ég myndi fyrr eða síðar grípa til ofbeldis þegar ég yrði rökþrota í þrætum. Og þá yrði ég fjölmiðlamatur og það er sko ekki fýsilegt að verða aðalréttur á þeim bænum.

Það leystist snarlega úr þessari flækju minni um helgina þegar ég sá auglýst starf sem mig langar til að spreyta mig á. Topshop vantar verslunarstjóra og ég ætla að sækja um. Ég uppfylli flestar hæfniskröfur þó ég sé að vísu ekki á heimavelli þarna en það gerir þetta bara meira spennandi og krefjandi. Farið er fram á reynslu af verslunarrekstri og það vill svo skemmtilega til að ég vann á bensínstöð árum saman og veit allt um daglegan rekstur verslana. Þá er þess krafist að maður sé nákvæmur og skipulagður í vinnubrögðum, hafi frumkvæði og metnað, kunni ensku og sé hæfur í mannlegum samskiptum. Gæti verið lýsing á blaðamanni. Það eina sem klikkar er „brennandi áhugi á tísku“ en samkvæmt Oscari Wilde er hún fyrirbæri sem er svo ömurlegt að það þarf að breyta henni á hálfs árs fresti. Það er verkefni sem ég er til í að taka að mér og mun brátt kynna nýja vetrarlínu: bláar gallabuxur, svartar skyrtur, enn svartari leður­jakka og kúrekastígvél.

Mér hefur verið sagt árum saman að það sé lífsnauðsynlegt að rækta líkamann og það bæti meira að segja andlega heilsu að sinna skrokknum og hreyfa sig reglulega. Hingað til hef ég kosið að afskrifa þessar hugmyndir sem bábiljur og kerlingabækur enda er ég latur að eðlisfari og hef ekki séð neina glóru í því að puða og svitna ótilneyddur. Það þarf því ekki að taka það fram að ég hef haft megnustu andstyggð á líkamsræktarstöðvum sem ég hef talið vera musteri heimsku og tilgangsleysis og hef alveg séð fyrir mér að einn hringurinn í Víti Dantes væri vel búinn þrekhjólum, hlaupabrettum og lyftingalóðum.

Ákvað samt um daginn að rífa mig upp og fara að sinna skrokknum, aðallega vegna þess að ég finn feigðina læðast aftan að mér og sé ekki fram á að ná fertugu með þessu áframhaldi. Ég yfirvann því meðfædda spéhræðslu mína og skellti mér í eitthvað sem heitir Laugar en þar afklæðist allt fína, ríka og fræga fólkið og spriklar innan um sauðsvartan almúgann.

Sjálfum fannst mér ég vera hinn minnsti maur þarna, grindhoraður og væskilslegur tittur, aftur orðinn næpuhvítur eftir að Spánarbrúnkan upplitaðist. Með einhverjum andlegum trixum tókst mér að einangra mig frá þessu ógnvekjandi og fráhrindandi umhverfi og hljóp eins og óður maður á brettinu á meðan ég horfði á Hómer Simpson aka sér í spikinu á flatskjánum. Rauk svo í lóðin og lyfti þeim af miklum móð og fann skrokkinn vakna af áralöngum dvala.

Þetta er greinilega alveg málið. Hjartað hefur haft gott af djöfulganginum og endorfínið sullast nú um í heilanum þannig að mér finnst lífið skemmtilegt og gulnuð haustlaufin falleg. Það er sennilega eitthvað til í þessu blaðri um heilbrigða sál í hraustum líkama eftir allt saman.

Sú hugmynd að mannskepnan engist undir oki siðmenningar hefur verið lífseig enda hljómar það síður en svo algalið að bæling hins dýrslega í eðli okkar kalli fram alls konar hugarangur og þunglyndi.
Hvatalífinu er sniðinn nokkuð þröngur stakkur af boðorðum og bönnum sem eru sjálfsagt fyrst og fremst hugsuð til þess að halda samfélaginu saman á kostnað einstaklingsfrelsins. Siðferðisvitundin getur því verið býsna þungur farangur að burðast með en ætli maður sé samt ekki betur settur með þennan klafa en án hans?

Auðveldasta leiðin til þess að taka siðferðisvitundina úr sambandi er neysla áfengis og það er því hægur vandi að gera tilraunir á sjálfum sér hvað þetta varðar. Flestir sem hafa ítrekað látið það eftir sér að svæfa eða staðdeyfa siðferðis­vitundina með þessum meðulum hafa líklega lent í því að gera einhvern fjandann af sér, ekki síst á kostnað annarra, og þekkja þá hinn alræmda „þynnkubömmer“ af eigin raun. Þetta er ekkert sérstaklega skemmtileg tilfinning en æskileg og sjálfsögð refsing enda gæti maður vart flokkað sig sem manneskju ef maður væri yfir það hafinn að sjá eftir gjörðum sínum.

Í hinni frábæru skáldsögu Yosoy eftir Guðrúnu Evu Mínervudóttur vinnur ein persónan, Madame Louise de Roubaix, til þeirra vafasömu verðlauna að siðferðisvitund hennar er tekin úr sambandi með skurðaðgerð. Hún upplifir vitaskuld magnaða breytingu á sjálfri sér:

„Leyndarmálin voru þarna ennþá en þau voru ekki lengur skítug. Þar sem áður hafði verið þjáning var nú ferskur léttleiki. Hún var hrein að innan og tóm. Innantóm. Var það þetta sem þau kölluðu Paradís áður en fíkjublöðin komu til sögunnar?“

Þetta virðist í fyrstu vera lúxus en það er hætt við því að meira tapist en ávinnist með því að losna undan siðferðinu. Adam var ekki lengi í Paradís en dvölin þar hefði verið einskis virði ef hann hefði ekki séð eftir missinum.

Ungur maður tók um daginn upp á þeim óskunda að stinga nýfundinn kuningja sinn í bakið, að sögn til þess að prufa hvernig það væri að drepa mann. Allt er þetta mál vitaskuld hið dapur­legasta og það á líka við um viðbrögðin við fréttinni af þessu brjálaða uppátæki.

Rætur illvirkisins eru sagðar liggja í óhóflegri tölvuleikjanotkun gerandans og þar með er málið afgreitt. Tölvuleikir eru uppspretta alls ills og það verður því sjálfsagt að ganga í það að uppræta þá. Kvikmyndir hafa löngum verið hafðar fyrir þessari sömu sök; fólk er alltaf að drepa og meiða náungann þegar það grípur skyndileg löngun til þess að umbreyta fantasíunni á hvíta tjaldinu í raunveruleika. Þetta getur ekki verið svona einfalt.

Þetta nýja íslenska sakamál minnir um margt á frægt bandarískt mál frá árinu 1924 þegar ungmenninn Leopold og Loeb myrtu sér yngri skólafélaga til þess eins að athuga hvort þeir gætu framið hinn fullkomna glæp. Þetta var löngu fyrir daga PlayStation og inter­netsins en samt fengu drengirnir þessa flugu í höfuðið. Alfred Hitchcock gerði kvikmyndina Rope nokkru síðar en hún var lausbyggð á uppátæki þeirra félaga. Þar mótaði raunveruleikinn skáldskapinn en ekki öfugt.

Leopold og Loeb voru á sínum tíma dregnir fyrir dómstóla fyrir ódæðisverkið. Sjálfur Clarence Darrow var fenginn til að verja þá. Darrow, sem er ekki síst þekktur fyrir varnartakta sína í Aparéttarhöldunum, bjargaði sakborningunum frá rafmagnsstólnum með því að draga samfélagið til ábyrgðar og benda á að það hlyti eitthvað að vera að umhverfi sem slíkir einstaklingar spryttu upp úr.

Ætli þetta eigi ekki jafn vel við í dag? Það er eitthvað að okkur ef við getum ekki staðist utanaðkomandi áreiti af þessu tagi og þetta hlýtur að vera spurning um að rækta garðinn sinn og börnin sín og treysta þannig girðingarnar á milli ímyndunar og raunveruleika.

Lífið og í raun heimurinn allur eru flókin fyrirbæri sem okkur hefur tekist að einfalda verulega með tvíhyggju. Þessu fylgir auðvitað að við hugsum í andstæðupörum á borð við gott og illt, heitt og kalt, svart eða latte og fólk er annað hvort með okkur eða á móti.

Þetta er afskaplega þægilegt kerfi sem hjálpar einstaklingnum að staðsetja sig í sturluðum heimi, greina samherja og andstæðinga, planta sér til hægri eða vinstri eða leysast upp í frumeindir á miðjunni eins og framsóknarmaður. Merking þrífst á andstæðu sinni og ef maður er ekkert þá hefur maður ekkert til að bera sig saman við og hverfur. Það deyr í það minnsta enginn hetjudauða á miðjunni.

Ég áttaði mig á því að ég hef lifað framsóknarlífi þegar ég frétti af sviplegum dauða ástralska krókó­dílamannsins Steve Irwin. Lífið er merkingarlaust nema dauðinn sé alltaf á næsta leiti til þess að gefa því inntak og kraft. Þegar ég heyrði af dauða Irwins lá ég í bælinu með höfuð- og beinverki og langaði mest til þess að deyja. Það þarf ekki meira til þess að slá mig út af laginu og það segir sitt um hversu ákaflega ég lifi lífinu að ég er hræddur við köngulær og nýrnasteina og vil helst ekki fara undan sænginni ef hitastigið fer niður fyrir frostmark. Irwin var alltaf hress, efldist við hverja þraut, hafði lifibrauð af því að stofna sér í lífshættu og mætti náttúruöflunum og hættulegustu dýrum heims gleiðbrosandi. Nú veit ég ekki hvort, og efast um, að hann hafi dáið með bros á vör en hann lést í það minnsta með sóma við skyldustörf. Hann svaraði kalli lífsins með því að ögra dauðanum og eftir á er auðvelt að segja að hann hafi verið fífldjarfur en hann var fyrst og fremst sjálfum sér samkvæmur og mætti örlögum sem hann skóp sér sjálfur.

Maður ætti kannski að taka sér tak og fara að lifa lífinu lifandi? Held samt ég nenni því ekki. Það er vissara að fara að öllu með gát og verða sem flestum til ama og óþæginda með því að verða biturt og leiðin­legt gamalmenni.

Syndaregistrið mitt er langt og svo skrautlegt að ég á bágt með að bera höfuðið hátt og horfast í augu við fólk. Lögbrot mín eru þó góðu heilli öll fyrnd enda hef ég ætíð gætt þess að stela aðeins því sem er steini léttara. Skuldir mínar við sam­félagið eru því að fullu uppgreiddar ef frá eru taldar ógreiddar stöðumælasektir og vangoldin bifreiðagjöld.

Ég get því ekki leitað á náðir yfirvalda og fengið þau til að létta af mér byrðum sektarinnar og strjúka burt flekkina sem eigin subbuskapur og dómgreindarleysi hefur skilið eftir á mannorði mínu.

Mér finnst samt að allir eigi að fá annað tækifæri og þá ekki síst ég sjálfur enda á ég margt ógert í lífinu og þætti vænt um að geta athafnað mig án þess að fortíðin sé mér stöðugt fjötur um fót.
Gallinn við þetta allt saman er að fyrirgefning synda minna er flóknara ferli en svo að þær verði afskrifaðar með undirskrift þriggja einstaklinga. Þeir sem ég hef brotið gegn eru töluvert fleiri og eru þar fyrir utan margir hverjir tregir til að fyrirgefa mér og veita uppreist æru vegna þess að ég hef ekki sýnt iðrun.

Iðrunin er auðvitað forsenda fyrirgefningarinnar en ég er það forhertur að ég sé eftir því einu að hafa verið staðinn að verki og látinn gjalda fyrir gjörðir mínar, hegðun og framkomu. Afglöp mín íþyngja mér samt sem áður, líklega fyrst og fremst vegna þess að þau hafa gert mig að hornkerlingu í samfélagi mannanna.

Mér þætti samt betra ef ég gæti gengið uppreistur með nýskrúbbaða æru og bið hér með þá sem ég hef brotið á náðarsamlega um fyrirgefningu. Verst samt að hugur fylgir ekki máli og ég geri þetta aðeins með eigin hagsmuni að leiðarljósi þannig að uppreistin mun varla veita mér neina hugarró. Það gerist ekki fyrr en iðrunin kemur frá hjartanu.

Ég er aldrei verri við sjálfan mig en þegar ég er góður við mig. Þá læt ég það eftir mér að drekka tvo lítra af kóki á dag, fæ mér inni á milli tíu svarta kaffibolla og reyki tuttugu sígarettur með þessum himnesku en baneitruðu drykkjarföngum.

Ég hef svo sem komist ágætlega upp með ofneyslu löglegu fíkniefnanna sykurs, nikótíns og koffíns en afleiðingar neyslunnar eru skyndilega farnar að segja til sín. Líkamleg hnignun mín hefur verið svo hröð að mér er skapi næst að tala um stökkbreytingu. Ég reyndi fyrst að afsaka þetta með því að aldurinn væri farinn að segja til sín en komst ekki hjá því að viðurkenna fyrir sjálfum mér að það væri fíkniefnunum mínum að kenna að ég væri orðin svefnvana taugahrúga með stöðuga magaverki og handskjálfta.

Ég stend því frammi fyrir tveimur augljósum valkostum; halda áfram á sömu braut eða snúa blaðinu við og endurheimta fyrri þrótt. Ákvað að velja seinni kostinn og ýmist draga úr eða hætta neyslu þessara undursamlegu efna. Í kjölfar jafn stórrar ákvörðunar gengur maður í gegnum sorgarferli þar sem líf manns hefur meira og minna hverfst um þetta dót sem hefur haldið manni vakandi og gangandi árum saman.
Þetta er svipað því og að missa góðan vin en rétt eins og maður kemst yfir slíkt getur maður hrist þessa sorg af sér. Það þarf bara eitthvað annað að koma í staðinn og í mínu tilfelli er það sund. Það er greinilega eitthvað til í þeim lífseiga orðrómi að hreyfing sé manni góð og bæti geðslag og andlega líðan.

Nokkrar ferðir í Vesturbæjarlauginni nægja til þess að öll löngun í kaffi og sígó hverfur og maður stígur upp úr vatninu eins og nýr maður. Hefur skolað af sér syndir fortíðarinnar og getur því slakað á ferskur í heita pottinum og hlustað á mergjaðar samræður alvitringanna sem þar halda til. Jafn kjarngott andans fóður finnur maður ekki í slímusetum fyrir framan sjónvarpið, svo mikið er víst.

Einum af mínum skárri kunningum, líklega þeim besta, var einhverju sinni tjáð að hann „kynni sig ekki“. Þessi dagfarsprúði og góði drengur kippti sér ekkert upp við þetta og svaraði að bragði: „Ég veit það og ég vil ekki læra mig.“

Mér fannst þetta þrælgott svar á sínum tíma enda sjálfur lítið fyrir það að taka leiðsögn og hlusta á gagnrýni.
Eftir því sem árin hafa liðið hef ég svo gert mér grein fyrir því að það er hvort eð er ekki hægt að „læra sig“ vegna þess að maður er og verður alltaf eins. Fólk þroskast ekki með aldrinum og breytist ekki heldur þó við reynum að telja okkur trú um annað.

Grunnpersónuleikinn kemur fljótt fram og á lífsleiðinni gerist það eitt að hann hleður utan á sig alls konar stælum og tiktúrum úr umhverfinu. Þessu fylgir að fólk bítur í sig fánýt prinsipp og kennisetningar, burðast með hugsjónir og jafnvel háleit markmið um að breyta heiminum. Þetta er auðvitað blekking þar sem það er tómt mál að tala um að ætla að breyta einhverju þegar maður getur ekki einu sinni breytt sjálfum sér.

Í þeim darraðardansi sem lífið er kvarnast viðhengin svo, blessunarlega í flestum tilfellum, af persónuleikanum, stælarnir dofna og hugsjónaeldurinn kafnar. Þetta er misskilið sem þroski eða eitthvað álíka djúpt en það eina sem skiptir máli er að það sem eftir stendur er massívur saltstólpinn sem við vorum í upphafi. Bröltið sem er að baki hættir að skipta máli og maður reynir að telja sér trú um að stólpinn sé þrátt fyrir allt gegnheill og góður. Það er hins vegar líka aukaatriði þar sem við erum handan góðs og ills og fólk er annað hvort bara skemmtilegt eða leiðinlegt. Þau persónueinkenni koma fram strax í frumbernsku og eru uppistaða óbreytanlega saltstólpans sem við erum, vorum og munum vera. Bókstafstrúarfólk getur ekki einu sinni breytt þessu sem er verr vegna þess að það var, er og mun alltaf vera leiðinlegt.

Ég er veikur fyrir mótmælum og mótmælendum og finnst að fólk ætti að gera miklu meira af því að taka afstöðu og sýna hana í verki með hrópum, köllum og mátulegum bægslagangi.
Mótmæli eru í eðli sínu töff vegna þess að þau fela í sér andóf og engum mótmælanda ætti því að vera brugðið þó hann mæti mótstöðu þegar hann kemur til leiks, væntanlega tilbúinn til þess að fórna lífi og limum fyrir sannfæringu sína.

Mótmæli eru í eðli sínu töff einfaldlega vegna þess að þau fela í sér andóf og engum mótmælanda ætti því að vera brugðið þó hann mæti andstöðu þegar hann mætir til leiks, væntanlega tilbúinn til þess að fórna lífi og limum fyrir sannfæringu sína.

Íslendingar eru vanir friðsamlegum mótmælum enda er blóðhiti okkar við frostmark og sannfæringarkrafturinn oft ekki meiri en svo að veðrið getur haft veruleg áhrif á mótmælaáhugann. Maður gat því ekki annað en dáðst að fólkinu sem nennti að brölta að Kárahnjúkum til þess að mótmæla virkjunarframkvæmdum þar og tefja þær um leið með því að hlekkja sig við vinnuvélar.

Sjarminn fór hins vegar fljótt af þessu liði þegar það skarst í odda með því og lögreglu og mótmælendurnir hlupu grenjandi í fjölmiðla, einhverjir með kúlu á hausnum og marbeltti, og klögðuðu lögguna fyrir harðræði.
Því hefur löngum verið haldið fram að Íslendingar kunni ekki að mótmæla og þá oft horft til Frakka í samanburðinum en þeir kunna öðrum fremur að mótmæla þannig að eftir er tekið. Mikill meirihluti mótmælendanna á Kárahnjæúkum eru sagðir koma að utan og því haldið fram að “atvinnumótmælendur” séu á ferð. Þetta hlýtur að vera af og frá þar sem mótmælendur sem bera sig illa undan stympingum við lögreglu hljóta í besta falli að vera amatörar.

Þeir sem hafa verið með óspektir á almannafæri, fullir í miðbænum, vita að lögreglan hefur víðtæka heimild til þess að hafa afskipti af þeim og jafnvel fjarlægja. Þá eru flestir líka með það á tæru að þegar maður sýnir mótþróa við handtöku á lögreglan það til að bregðast við af nokkurri hörku.
Núningur milli yfirvalda og andhófsfólks er óhjákvæmilegur í almennilegum mótmælum og þeir sem treysta sér til þess að hlekkja sig við þungavinnuvélar verða einnig að vera undir það búnir að á þeim sé tekið. Annars er betur heina setið en af stað farið. Það er töff að mótmæla en í meira lagi aumingjalegt að væla síðan undan því að lögreglan hafi haft afskipti af manni enda segir það sig sjálft að ef heimurinn væri svo fallegur og góður að mótmælendur gætu fengið að vaða uppi hvar sem er hindrunarlaust þá þyrftum við ekki að mótmæla neinu.

Þá er Reykjavík eina ferðina enn orðin ein hættulegasta borg í heimi og ef marka má dramatískar fréttir fjölmiðla jafnast ástandið í miðbænum um helgar á við það sem gerist verst í Beirút.
Menningarstigið á Laugaveginum er þar fyrir utan að sögn nær því sem þekktist á Sturlungaöld en því sem maður hefði getað búist við á þeirri tuttugustu og fyrstu.

Ofbeldi er vissulega alltaf krassandi fréttaefni en það er fátt nýtt í þessu. Íslendingar hafa verið berserkir, bavíanar og brjálæðingar með áfengi frá því land byggðist og nægir í þessu sambandi að minnast afreka Egils Skallagrímssonar, sem eyðilagði einu sinni partí með því að plokka augað úr gestgjafanum og æla upp í hann.

Uppátæki af þessu tagi þekkjast vitaskuld enn og þegar þau rata í fjölmiðla með tilheyrandi upphrópunum og dómsdagsspám fá góðborgararnir hland fyrir hjartað, byrgja glugga og setja slagbrand fyrir hurð. Samt hefur alltaf ríkt hálfgerð skálmöld á Reykjavíkurdjamminu og þau ósköp sem dundu yfir um helgina eru í raun síendurtekið efni.
Fautahjörðin virðist þó áberandi óróleg í augnablikinu en þeir sem á annað borð telja sig eiga eitthvað að sækja á djammið munu varla láta fréttirnar fæla sig frá fjörinu enda á alveg að vera hægt að djúsa í bænum án þess að eiga það á hættu að verða klofinn í herðar niður.

Í flestum tilfellum eru þetta ofbeldismenn að berja ofbeldismenn og það breytir engu hvar þeir skjóta upp kollinum. Hvort sem það er í Reykjavík eða á Selfossi munu kinnbein brotna og höfuðkúpur brákast.
Besta líftryggingin er því að hafa vit á að halda kjafti og blanda sér ekki í mál vígamannanna. Þá má vel kneyfa öl í borginni, alla daga og nætur, án þess að þurfa að reikna fyrirfram með því að missa líf eða útlim. Ég ætla í það minnsta að taka sjénsinn enda setur maður sig hvort eð er í bráða lífshættu á hverjum degi með því einu að fara fram úr rúminu.

Því fylgir ákveðin tilvistarkreppa að vera í fríi vegna þess að þegar maður hefur ekkert að gera neyðist maður til þess að hugsa og eyða óhóflegum tíma með sjálfum sér. Einhverjir geta sjálfsagt haft gagn og gaman að slíku en í mínu tilfelli er þetta beinlínis hættulegt þar sem ég er frekar þreytandi félagsskapur.

Til þess að brjóta þessi eintóna leiðindi aðeins upp hef ég lagst í ítarlega rannsókn á kaffihúsamenningu Reykjavíkur og er búinn að smakka svart kaffi á flestum stöðum sem bjóða upp á slíkt í 101.

Fann á þessu flakki mínu sannkallaða vin í þeirri andlegu eyðimörk. Alþjóðahúsið við Hverfisgötu er einhver notalegasti staður sem ég hef dottið inn á í háa herrans tíð. Stærsti kosturinn við þetta afdrep er að það er samkomustaður nýbúa og því eru Íslendingar í miklum minnihluta fastagesta. Maður stígur því inn í annan heim og í stað þess að heyra bergmálið af íslenskum kjaftasögum, karlagrobbi og barlómi hlustar maður á fólk tala alls konar tungum og skilur iðulega ekki eitt einasta orð. Góð tilbreyting.

Stærsti kosturinn við kránna Staupastein í gamanþáttunum Cheers ku hafa verið sá að þar þekktu þig allir. Stærsti kosturinn við Alþjóðahúsið er að þar þekkir þig enginn og þér er í því í sjálfsvald sett hvort þú vilt blanda geði við aðra eða sitja einn. Það svífur í það minnsta enginn á þig og segir "bleeeesaður, hvað segirru?"
Það er mér alltaf hulin ráðgáta að fólk frá öðrum löndum skuli vilja setjast að í þessu guðsvolaða veðravíti hroka og fordóma sem Ísland er en um leið verð ég að vera þakklátur fyrir að einhverjir kæri sig um það. Við þurfum fleiri útlendinga og fleiri alþjóðahús til þess að lyfta okkur á hærra plan.

Ég kann ekki að tefla og tel víst að það hafi háð mér umtalsvert á lífsleiðinni. Það veit nefnilega ekki á gott að kunna ekki mannganginn og djöflast stefnulaust yfir borðið og fella peð, biskupa og drottningar án þess að hugsa fram í tímann og reyna að sjá afleiðingar gjörða sinna fyrir.

Þessi hegðun og sú meinloka að geta ekki farið eftir settum reglum er vitaskuld ávísun á tap og maður endar fyrr eða síðar innikróaður úti í horni þar sem allar bjargir eru bannaðar. Mér er fyrirmunað að læra skák. Hún er of rökrétt til þess að ég skilji hana og mér er eðlislægt að vera á gráu svæði frekar en standa föstum fótum á annað hvort svörtum eða hvítum reitum. Kynni mín af skákmeisturum hafa þó fært mér heim sanninn um að lífið allt rúmast á 64 reitum.

Stórmeistarinn Hinrik Danielsen segir til dæmis að skákin snúist öll um „time, space and power“, eða tíma, pláss og aflsmuni. Þetta er nákvæmlega eins í lífinu og þá spillir heldur ekki fyrir, í báðum tilfellum, að vera með stáltaugar. Þetta er fjórði frumþátturinn þar sem það segir sig sjálft að sá sem fer á taugum gefur eftir pláss, missir mátt og fellur á tíma.

Hinn sókndjarfi meistari Ivan Sokolov á svo besta skákfrasann sem ég hef heyrt hingað til en þegar svo einkennilega vill til að hann stendur frammi fyrir tapi lyftir hann höndum og segir „nothing to be done“. Glötuð staða, ekkert hægt að gera. Þessi viska ætti að leynast í páskaeggjum enda ber hún vott um æðruleysi og raunsæi. Það er líka vissulega huggun harmi gegn að meistarar verða stundum að játa sig sigraða enda er lífið svo flókið að jafnvel þeir sem sjá marga leiki fram í tímann geta misstigið sig. Staðan breytist með hverjum leik og allt er þetta tilviljunum háð.

Það sem er best við skákina og lífið er svo það að þegar maður stendur frammi fyrir því að geta ekkert gert fellir maður bara kónginn, stillir mönnunum upp aftur og byrjar upp á nýtt.

Kvikmyndahátíðin í Cannes er hugarástand og orðið geðveiki skýtur óneitanlega upp kollinum þegar maður ætlar að reyna að færa stemninguna hérna í orð. Þó mest fari fyrir fréttum af Hollywood-stjörnum og keppninni um Gullpálmann er hátíðin í Cannes fyrst og fremst kvikmyndamarkaður og hér ganga myndir, eðalmyndir og rusl í bland, kaupum og sölum. Cannes er því draumur kvikmyndaáhugafólks þar sem úrvalið af myndum í bíó er svo magnað að það er ekki nokkur leið að komast yfir brotabrot af því sem vekur athygli og áhuga.

Sjö dagar í Cannes ættu því ekki að þykja mikið en þeir eru miklu meira en nóg fyrir sál og líkama. Áreitið, lætin og upplýsingaflæðið er svo yfirgengilegt að eftir tvo daga hrynur harði diskurinn í hausnum á manni og maður veit ekki neitt. Reyndir Cannes-farar segja mér þó að þetta liggi allt einhvers staðar í kollinum og muni koma í ljós eftir að hausinn hefur verið endurræstur á Íslandi.
Það tók mig fimm daga að fá nóg og byrja að sakna Íslands. Það er nokkuð sem ég hefði fyrir fram talið útilokað þar sem daglegt strit í Reykjavík verður aldrei jafn spennandi og puðið í Cannes. Það er eitthvað ómótstæðilegt við að vinna vinnuna sína í miðju partíi í steikjandi sól. Það er virkilega gaman að detta í blaðamannagírinn við þessar aðstæður og sá eiginleiki minn að geta sleppt því að matast og sofa hefur komið sér vel enda er ekkert svigrúm fyrir þessar frumþarfir þegar maður hleypur um göturnar svitastorkinn í adrenalínæði að missa af fundum með kvikmyndastjörnum eða að verða of seinn í bíó. Þó stressið hafi ótrúlegt næringargildi kemur þó að því að skrokkurinn gefist upp þannig að ég er tilbúinn að komast aftur í daglegu tauga­veiklunina heima þar sem maður getur í það minnsta tekið sér hálftíma í mat og vinnudagurinn verður sjaldan lengri en fjórtán tímar. Ég hef því breytt slag­orði mínu í Cannes úr „ég sef þegar ég er dauður“ í „ég sef í flugvélinni“.

Ég ætla að byrja að blogga vegna þess að mér finnst líf mitt svo spennandi, innihaldsríkt og margbreytilegt að það hljóti að eiga erindi við fólk sem ég þekki ekki neitt og mun aldrei hitta.
Internetið er fullt af bloggum alls konar fólks sem lifir svo undursamlegu lífi að það er hrein unun að lesa um hversdagsleg ævintýri þess. Dagarnir eru sko ekki heldur allir eins hjá mér og ég kann vel að fanga fegurð tilverunnar og mun örugglega auðga líf annarra með skrifum mínum. Þessu munu þeir kynnast sem lesa bloggið mitt en fyrsta færslan er svona:

„Ég vaknaði í óvenjugóðu skapi við fuglasöng sem þagnaði skyndilega þegar köttur nágrannans drap morgunsöngvarann. Þá varð ég soldið leiður en hellti mér bara upp á kaffi. Dagurinn versnaði þegar ég fattaði að ég átti ekki fyrir sígarettum og mamma vildi ekki lána mér 500 kall. Ég er að reyna að þyngja mig en ekkert gengur. Ég kemst bara ekki upp fyrir 57 kílóin sama hvað ég ét. Það er samt svo merkilegt að ég hef orðið svo miklu næmari fyrir hinum hárfínu blæbrigðum tilverunnar eftir að ég fór að léttast. Þess vegna er ég farinn að hanga mikið á Mokka. Stari ofan í svart kaffið á milli þess sem ég tala við fræg skáld. Ég held að ég sé að verða skáld sjálfur. Jafnvel betri en sumir þeirra sem ég tala við. Það birtist pistill eftir mig í Fréttablaðinu í dag og annar er væntanlegur fljótlega. Mér finnst gaman að sjá nafnið mitt í blaðinu og les alltaf það sem ég skrifa. Ég er líka búinn að vinna mikið í ljóðinu mínu og er að verða sáttur við það. Vonandi vill Silja birta það í TMM. Fór að sækja jakkafötin mín í fatahreinsun í gær og varð heldur betur hissa þegar þvældur hvítur sportsokkur með rauðum röndum datt úr annarri skálminni. Fannst hann tala til mín en náði ekki skilaboðunum. Já, lífið er skrýtið og uppátæki Guðs oft undarleg. Jæja, farinn út að skokka og sjá hvort ég hitti ekki einhvern frægan sem ég get kastað kveðju á.“

Ég hef aldrei farið í kröfugöngu þó ég hafi getað, með góðri samvisku, skilgreint mig sem verkamann í ellefu ár. Allra síst þá hvarflaði það að mér og vinnufélögum mínum að þramma niður Laugaveginn með iðnnemum, menntskælingum og öðru hræsnaraliði sem aldrei hefur dýft hendi í kalt vatn en finnst voða kúl að blanda hagsmunum sínum við verkalýðsbaráttu sem kemur því ekkert við.

Við sáum líka enga ástæðu til að fylkja liði undir gunnfánum grútmáttlausrar verkalýðsforystu til þess að hlusta á hagsmunagæslumenn okkar, sem þáðu margföld laun okkar fyrir að gera ekki neitt af viti í okkar málum, gaspra digurbarkalega í hátalara.
Við náðum mestu út úr fyrsta maí með því að detta ærlega íða með ódýrum landa 30. apríl, stofna til slagsmála í miðbænum og fara svo heim með blóðbragð í munninum og sænga hjá konunum okkar. Verkalýðsdaginn notuðum við til þess að sleikja sárin og sofa úr okkur þynnkuna.
Já, við vorum sko alvöru verkamenn sem neituðum að taka þátt í skrípaleiknum enda höfðum við ekki orðið varir við það í launaumslögunum okkar að þessi dagur, kröfugöngur og verkalýðsforystan yfirleitt hefðu skilað okkur neinu.
Partíin okkar þann 30. maí voru samt oftast assgoti góð þar sem við komum saman í Breiðholtinu, angandi af bensíni með smurolíubrák undir nöglunum. Þar sveif alvöru verkalýðsandi yfir vötnum þegar við sungum Stál og hnífur með Bubba, töluðum illa um jakkafataskrílinn sem stjórnaði okkur og vel um Jóa í Bónus sem var, ásamt Bubba, hetjan okkar og hafði á örfáum árum bætt kjör okkar meir en öll verkalýðsforystan samanlögð.
Það var gaman að vera verkamaður en því miður of dýrt til þess að ég hefði efni á því til lengdar enda er ég enn að borga niður yfirdráttinn sem ég þurfti að nota til þess að leiðrétta kjör mín sjálfur og framfleyta fjölskyldu minni. Annars bara til hamingju með gærdaginn, þið sem eigið það skilið.

Veruleikinn er ósköp grámyglulegur og getur því orðið ansi hreint þreytandi til lengdar. Maður getur því ekki annað en þakkað fyrir þau efni og lyf sem skekkja sýn manns á raunveruleikann, brengla hann og breyta honum.
Meira að segja hinn hávísindalegi einkaspæjari Sherlock Holmes sprautaði sig með kókaínupplausn þegar honum leiddist og hafði engin flókin sakamál til úrlausnar. Holmes var auðvitað svo fullkominn að hann varð aldrei almennilega háður stöffinu og notaði það einungis þegar leiðinn náði yfirhöndinni.

Sjálfur nýt ég þeirrar blessunnar að rauðvín gerir það sama fyrir mig og LSD gerði fyrir Jim Morrison. Verst bara að mér leiðist miklu oftar en Sherlock og villist því reglulega inn í undarleg draumalönd. Vaknaði til dæmis um daginn í grænu hótelherbergi með kófsveitta kynjaveru við hlið mér. Fyrir utan gluggann eigruðu ljón um göturnar og óðir og froðufellandi hundar á lóðaríi spangóluðu. Það var því ekki um annað að ræða en að fara út og suður og yfir landamærin og skilja að baki upplausn og óreiðu. Týndi mér en rankaði við mér við heróp geðbilaðs söngvara í leðurbuxum. Ég man ekki hvar þetta var en Sandra var þarna að bíða eftir skilaboðum. Gat verið að draumurinn væri búinn? Óljóst. Horfði svo í gegnum grímu morðingjans þegar hann reis upp áður en fyrstu geislar morgunsólarinnar náðu að brjótast fram. Sá hann fara í gúmmístígvélin sín og ganga niður langan gang. Kannski á Vogi. Gangarnir þar eru langir. Beið eftir því að gangastúlkurnar kæmu og skelltu okkur með látum í gólfið. Var samt óhræddur þó ég væri einn á móti fimm. Gerði mér nefnilega grein fyrir því að ég væri Eðlukóngurinn og því allir vegir færir. Það er svo miklu betra en að vera þunglyndur blaðamaður í Reykjavík.

Það verður seint hægt að segja að þeir séu skemmtilegir þessir blessuðu frídagar í kringum páskana. Samt segir biskupinn að páskahátíðin sé brandari Guðs. Þetta er svo sem ekki fyrsti brandarinn sem ég skil ekki en það er öllu verra að yfirvöld skuli enn ekki vera búin að fatta djókið og setji hömlur á athafnafrelsi þegnanna þessa daga með alls konar lagaboðum.

Þetta hefur þó skánað heilmikið og eymdin og fásinnið er ekki jafn yfirþyrmandi og fyrir rúmum áratug. Mér er alltaf minnisstæð einhver síðnótt föstudagsins langa þar sem ég húkti hálffrosinn með síðustu sígarettuna mína í skuggalegu húsasundi við Skúlagötu og beið eftir landasala til þess að geta haldið áfram að skemmta mér. Ekkert að því enda var Jesús sjálfur frumkvöðull í landabruggi og breytti á sínum tíma vatni í vín með svo lygilegum trixum að enginn bruggari fyrr né síðar hefur náð að leika það eftir.
Þrátt fyrir tilslakanir eru aldagömul leiðindi hátíðisdagana svo rótgróin í vitund manns að manni dettur eiginlega ekkert annað í hug yfir páskana annað en að bóna bílinn eða þrífa heima hjá sér. Þessir aumu valkostir eru samt í raun blessun og ef maður hefði þá ekki gæti maður fátt annað gert en að láta krossfesta sig eins og vitleysingarnir á Filipps­eyjum.
Og þó. Páskahreingerningin var sannkölluð píslarganga í ár. Það er nefnilega ávísun á þunglyndi að þrífa með hækkandi sól. Maður sér viðbjóðinn í kringum sig fyrst í réttu ljósi þegar það vorar. Eftir að hafa farið hamförum með ryksugu, moppu og rafmögnuðum afþurrkunarklút sýndi sólin mér samt ryk í hverju horni. Þá gafst ég upp, kastaði bleika klútnum frá mér, fórnaði höndum í miðju rykskýinu og hrópaði „hví hefurðu yfirgefið mig?!“
Ég er aldrei jafn meðvitaður um að ég er sturlaður maður í guðlausum heimi en einmitt um páskana og hlýt því að spyrja: Hvar er „pönslænið“?

Það fór kuldahrollur um mig þegar ég las frétt um að meirihluti þjóðarinnar er fylgjandi skólabúningum. Erum við virkilega orðin svo laustengd við raunveruleikann að halda að hægt sé að leysa félagsleg vandamál, einelti í skólum og aðra óáran með því að steypa allt unga fólkið okkar í sama mót? Drepa niður sköpunargleði og afmá persónueinkenni ungs fólks í mótun með því að troða krökkunum okkar í stöðluð júníform?

Á tímum sem allt gengur og ekkert er bannað er þetta galið og sjálfsagt versta hugmynd sem sögur fara af allt frá því Abraham Lincoln sagði við spúsu sína að sér leiddist heima og dró hana svo með sér í leikhús. Þar fyrir utan er þetta móðgun við alla uppreisnarseggi mannkynssögunnar sem margir hverjir fórnuðu lífi sínu til þess að rjúfa höft kúgunar og bælingar. Þau hljóta að snúast eins og rjómaþeytarar í gröfum sínum þau Sókrates, Janis Joplin, Pocahontas, Nietzsche, Jim Morrison og Sid Vicious. Til hvers var barist ef Íslendingar ætla í upphafi 21. aldarinnar að hraðspóla afturábak, stunda heilaþvott á unglingum og hlaða frekar undir bölvaða hjarðmenninguna?

Einkennisbúningum skólabarna er ætlað að breiða yfir stéttamun og gera þeim krökkum lífið bærilegra sem eru svo ólánssöm að koma frá heimilum sem geta ekki gert þau út í merkjavöru. Er þetta eitthvað nýtt? Ég veit ekki betur en efnamunur hafi verið áberandi í klæðaburði Íslendinga í það minnsta allt frá því Jón Hreggviðsson stal snærinu sælla minninga. Og trúir því einhver virkilega að stéttamunur, hópþrýstingur og einelti þrífist aðeins innan skólalóðarmarkana? Fyrir utan það að fjöldi krakka hefur engan áhuga á því að ganga í merkjavöru, þora að standa á sínu og skera sig úr. Skólabúningar eru því engin lausn, aðeins ávísun á litleysi og leiðindi.

Þessi hugmynd, ásamt fyrirhugðu reykingabanni á opinberum stöðum eru nýjustu dæmi þess hvernig fasismi er farinn að skjóta rótum í gervi pólitískrar rétthugsunnar. Þegar það verður búið að staðla börnin okkar og úthýsa reykingafólki verða fitubollurnar skornar niður við trog. Fólk ætti því að fara varlega í að samþykkja svona vitleysu enda veit enginn hvenær röðin kemur að honum.

Maður gæti freistast til þess að halda að þjóðkirkjan sé heitasti klúbburinn í dag þegar maður sér heilu opnurnar í Mogganum þéttriðnar nöfnum ungmenna sem eru að láta ferma sig í gríð og erg þessa dagana. Miðað við þetta árvissa vinsældastökk kirkjunnar mætti ætla að hún skipaði veigameiri sess í hjörtum íslenskra unglinga en Internetið, Gilzenegger og sjónvarpsstöðin Sirkus.

Þetta er auðvitað ekki svona einfalt og sjálfsagt tekur lítill hluti fermingarbarna við lífsins kórónu af mikilli trúarsannfæringu. Þyngst vega vitaskuld mútugreiðslurnar sem foreldrar og ættingjar inna af hendi svo þjóðkirkjan geti viðhaldið ofmetnum áhrifum sínum á samfélagið.
Allt auglýsingaskrumið og stússið í kringum ferminguna er fyrst og fremst diskódans í kringum gullkálf þó slíkir mjaðmahnykkir þyki ekki til eftirbreytni í Biblíunni sem er lögð til grundvallar þessari undarlegu manndómsvígslu óharðnaðra unglinga inn í neyslusamfélagið. Foreldrar og forráðamenn ættu að íhuga á hvaða siðferðisgrundvelli þeir standa þegar þeir kenna börnum sínum að það sé gott og gilt að gera sér upp trúarskoðanir og sannfæringu í skiptum fyrir veraldleg gæði. Það þarf til dæmis engan að undra að mannauðurinn gengisfalli hratt og græðgin hafi tekið öll völd í samfélaginu þegar sú kynslóð sem nú rís hæst í viðskiptalífinu fékk þetta veganesti út í lífið.
Sálfræðingurinn minn vill ekki útiloka að rót allra minna andlegu meina liggi í því að ég lét á sínum tíma fermast gegn eigin sannfæringu. Þetta voru fyrstu stóru svik mín við sjálfan mig og síðan þá hef ég lítið gert annað en bregðast sjálfum mér. Nú virðist þessi díll sem ég gerði fyrir eitthvert glingur og nokkra þúsundkalla vera óafturkræfur eins og sést best á áratugalangri baráttu Helga Hóseassonar þannig að ég sit uppi með mistök sem ég get ekki leiðrétt. Það er þó stórbót í máli að ég iðrast.

Framsóknarflokkurinn á bágt og þó að útlitið hafi áður verið dökkt er staðan orðin svo slæm að drjúgur hluti kjósenda virðist eiga þá ósk heitasta að flokkurinn hverfi í næstu kosningum. Rót vandans liggur þó ekki dýpra en svo að enn má bjarga flokknum og blása lífi í líkið. Flokksmenn verða einfaldlega að láta af hvimleiðri hentistefnu og grímulausu sérhagsmunapoti.

Þetta gerist þó ekki af sjálfu sér. Það þarf að fá nýtt fólk inn. Ungt fólk. Þyngsti hnífurinn sem stendur í framsóknarbeljunni er nefnilega sá að úrvalið af ungu og efnilegu fólki í flokknum er nánast ekkert. Ákafir framapotarar hafa því séð sér leik á borði enda leiðin á toppinn í flokknum greið fyrir þá sem vilja komast með hraði í þá aðstöðu að geta skarað eld að eigin köku. Flokkurinn er orðinn færiband sem flytur meðalmenni miklu lengra en verðleikar þeirra gefa tilefni til. Þar sem útþynnt framsóknarblóð rennur um æðar mínar hef ég ákveðið að bjarga flokknum með því hreinlega að taka hann yfir.
Einu sinni unnum við saman á Fréttablaðinu ég, Guðmundur Steingrímsson Hermannssonar og Kristján Hjálmarsson Árnasonar. Við stofnuðum óformlegan sjálfshjálparhóp „skemmdra framsóknarbarna“ enda höfum við allir fengið að kenna á ættartengslum okkar við flokkinn. Ég hef orðið fyrir einelti vegna þessa, verið illa séður tengdasonur, þótt ónýtur til undaneldis og mátt þola háðsglósur og fordóma.
Geti einhverjir bjargað flokknum frá bráðum bana erum það við þremmenningarnir. Guðmundur er auðvitað réttborinn forsætisráðherra og við munum því ekki eyða tíma í að þrasa um hver eigi að vera aðal. Við værum líka ekki að gera þetta fyrir okkur og myndum einbeita okkur að því að endurvekja ungmennafélagsandann og virkja flokksmenn til góðra verka í þágu lands og þjóðar.
Þegar neyðin er stærst er hjálpin næst og við verðum klárir þegar maddaman brýtur odd af oflæti sínu og hrópar á hjálp.

Ég kenni eðlislægu ósjálfstæði mínu um að ég hafi eytt síðustu sextán árum í sambúðum. Ég ætla nú svo sem ekki að fara að halda því fram að þessum árum hafi verið eytt til einskis, síður en svo, en ég er hægt og rólega að komast að því að ég hef þó verið svikinn um þann stórkoslega lúxus að vera einn með sjálfum sér. Kunningi minn einn sagði mér fyrir nokkrum árum að fjarbúð væri málið. Það er að segja að vera í sambandi með annarri manneskju en deila ekki með henni húsnæði. Fjarbúð er góð fyrir sinn hatt en hún endar yfirleitt með sambúð og þá er fjandinn laus. Einbúð er hins vegar fullkomið búskaparform.

Kris Kristofferson raulaði einhvern tíma um það að frelsi þýddi það að maður hefði engu að tapa lengur. Hljómar ef til vill dapurlega en ég held að einveran sé síður en svo of hátt gjald að greiða fyrir frelsið.
Það nægir í þessu sambandi að horfa á praktísku hliðarnar. Nú vaska ég bara upp einu sinni í viku og skelli svo öllu mínu óhreina taui í tvær til þrjár vélar á hálfs mánaðar fresti og fer ekki í bað fyrr en mig er farið að klæja í hausinn. Tímasparnaðurinn sem felst í einbúðinni er því ótvíræður auk þess sem það er ótrúlegur lúxus að geta liðið í gegnum dagana án þess að þurfa að taka tillit til annarrar manneskju. Ég hef allar fjarstýringar heimilisins á mínu valdi, get sofnað óáreittur í sófanum eða drepist á stofugólfinu. Klósettsetuna get ég haft uppi, niðri eða jafnvel utan um hálsinn, allt eftir því hvernig liggur á mér hverju sinni.
Palli var einu sinni einn í heiminum og kunni því illa en hann var líka asni. Gísli á Uppsölum var hins vegar sæll, glaður og sjálfum sér nægur einn í sínu konungsríki. Ég tek hans pól í hæðina og það eina sem maður þarf að gera til þess að trufla ekki himnasæluna er að sannfæra sig um að einmanaleikinn sem stundum sækir á mann sé blekking.

Ég er þreyttur og andlaus. Náði tveggja tíma svefni eftir að hafa hangið yfir beinni útsendingu frá Óskarsverðlaununum. Hef gengið á svefngalsa, kaffi og ginsengi síðan og næ ekki að hugsa hálfa hugsun.
Svefn er sennilega ekki jafn ofmetinn og ég hef hingað til talið mér trú um.

Einhver spekingurinn sagði einhvern tíma að það væri undarlegt að fólk óttaðist dauðann en léti sig samt hafa það að eyða drjúgum hluta ævinnar í svefn. Það er auðvitað lítill tími til að sofa í þessu sturlaða samfélagi okkar og ég tel mig í það minnsta ekki geta séð af meira en fimm tímum í svefn á sólarhring. Meiri tími er ekki aflögu nema auðvitað ef draumar manns færu að verða betri en góðar Óskarsmyndir en það hefur ekki gerst oft hjá mér í seinni tíð.
Ofnotaðasta og ódýrasta leið andlausra pistlahöfunda til þess að fylla autt pláss er að skrifa langloku um hversu andlausir þeir eru. Hversu erfitt það sé að koma einhverju á blað og BINGÓ! skyndilega er plássið fullt. Mig hefur lengi langað til þess að prufa þetta og hélt að tækifærið væri loksins komið en þá finn ég mig skyndilega knúinn til þess að eyða nokkrum orðum í George Clooney, sem er án efa flottasti gaurinn í Hollywood í dag. Maðurinn er kynþokkafyllri en andskotinn, töffið lekur af honum og við þetta bætist svo að hann er klár, pólitískur og meira að segja í réttu liði og hefur nýlega tekið þátt í að gera tvær umdeildar myndir; Syrian og Good Night, and Good Luck.
Hann fékk eina verðlaunastyttu á sunnudaginn og skyggði á allt og alla í Kodakhöllinni. Svalur maður hann Clooney sem er kominn ljósárum frá vemmilegum barnalækninum sem hann lék í ER, lifandi sönnun þess að það er aldrei of seint að blómstra. Úff, hvað þetta er ódýr pistill en samt á ég ennþá þann aumingjalegasta um angist hinnar auðu síðu inni.

Leit mín að tilgangi lífsins undanfarin 30 ár eða svo hefur oft gengið býsna nærri andlegri heilsu minni. Rótgróið trúleysi hefur orðið til þess að ég hef hlaupið ítrekað á þykka veggi eins og sturlaður maður í guðlausum heimi. Ég leitaði að tilganginum ofan í kaffibolla. Þar var allt svart. Leitaði líka í brennivínsþokunni og fann ekkert nema tilgangsleysi. Leitaði líka í bókum. Það gerði illt verra. Ég komst að vísu að því að sá sem ekki lifir í skáldskap lifir ekki af hér á jörðinni. Að öðru leyti var ég litlu nær.

Þegar ég klippti á naflastreng frumburðar míns rúmlega tvítugur þóttist ég í augnablik loksins hafa fundið tilganginn. En þetta er auðvitað ódýrasta skýringin á því að við skulum yfirleitt nenna að stíga þann darraðardans sem lífið er. Mannkynið er einfaldlega ekki nógu göfugt til þess að það þjóni tilgangi að viðhalda því auk þess sem framkoma okkar við náttúruna og umhverfi okkar hefur fyrir löngu tekið af öll tvímæli um að dýrum merkurinnar væri betur borgið ef við yfirgæfum sköpunarverkið.
Svarið barst mér svo loks inn um stofugluggann um daginn þegar ég heyrði í börnum að leik. Komst þá að því að ég fór býsna nærri sannleikanum á fæðingardeildinni fyrir 14 árum. Börnin eru tilgangur lífsins og ef til vill ekki síður að vera barn sem lengst. Börn kunna að leika sér og þá um leið að lifa. Þau láta í sér heyra, reyna á öll mörk og valda almennum usla og hávaða.
Tilgangur lífsins er ekki að viðhalda því heldur að lifa því, eins og barn. Vera með bægslagang, gera læti, hlæja, grenja og öskra. Hrista upp í stöðnuðu liði sem hefur gleymt uppruna sínum og vill hafa það náðugt með því að steypa alla í sitt mót. Og steypa svo yfir allt grænt. Það að lifa er að vera öðruvísi, synda gegn straumnum og hafa dramatísk áhrif á umhverfi sitt.
Lífið er pönk og það er kominn tími á byltingu.

Blaðamannafélagið hélt svo kallað Pressuball á Borginni laugardagainn. Ég mætti gegn betri vitund en eftir að hafa farið á eitt slíkt ball ætti maður að hafa vit á að halda sig víðs fjarri. Það er auðvitað algilt að þar sem fólk kemur saman í stórum stíl undir áhrifum áfengis ráða leiðindin ríkjum en það er auðvitað bilum að smala saman á einn stað
fjölmiðlafólki úr öllum áttum; sjónvarpsliði sem er haldið stórkestlegum ranghugmyndum um sjálft sig og heldur að það sé eitthvað og stendur í þeirri meiningu að það sé æðislegt og blaða- og útvarpsfólki sem er svo útlitsgallað af hálfu skaparans að það felur sig bak við hljóðnema og prentsvertu.

Þetta er sérkennilegur söfnuður en blandast þó betur saman en maður skyldi ætla enda sameinast íslenskt fjölmiðlafólk í ákveðnum plebbisma sama hvort það baðar sig í sviðsljósinu daglega eða ekki. Þetta sést best á því að Blaðamannafélagið auglýsir ballið sem "gala" dansleik en samt sá ég ekki einn einasta karlmann í kjólfötum og konur í alvöru síðkjólum voru teljandi á fingrum annarar handar. Galadansleikur hefur ákveðna merkingu úti í hinum stóra heimi en hjá íslensku fjölmiðlafólki er enginn munur á galaklæðnaði og bingókallanum sem það fer í á Ölstofuna um helgar. Burt séð frá þessu gætu þessi böll verðið skemmtileg ef íslenskir blaðamenn kynnu enn að drekka. Á árum áður var þetta drykkfelldasta stétt landsins og ef fólk hefði haft rænu á að halda uppi merkjum forvera sinna og sturta í sig viskí án íss í akkorði hefði þetta örugglega orðið samkoma ársins. Þess í stað virtust allir vera hengdir upp á þráð og báru sig eins og ljósmyndarar frá Séð/Heyrt eða DV væru í hverju horni að bíða eftir skandal. Niðurstaðan engin almeninleg rifrildi og engin slagsmál. Blaðamenn frá Fréttablaðinu og Mogganum nánast í faðmlögum þegar ættu þvert á móti að vera í blóðugum slagsmálum.
Ég gafst upp og fór og dansaði á gamla Grand Rokk (þar drukku alvöru blaðamenn) sem nú heitir Sirkus til morguns. Þetta eins og stíga upp úr Hadesarheimum til himna. Brjálað stuð, sviti og læti. Var sant feginn eftir á að hafa ekki farið í kjólfötunum þar sem skórnir mínir eru ein drulluklessa og fötin forug. Kannski er aldrei skúrað á Sirkus nema ég hafi vaðið skítinn á Hótel Borg.

Það hafa sjálfsagt runnið í það minnsta tvær grímur á einhverja sem horfðu á fréttaskýringaþáttinn Kompás á NFS og Stöð 2 í gær. Þar komu fram skuggamyndir af íslenskum djöfladýrkendum sem sögðust með brengluðum röddum vilja stofna trúfélag satanista á Íslandi.

Það er hins vegar ekkert að óttast í þessum efnum enda eru satanistar sjálfsagt meinlausasta sértrúalið sem sögur fara af. Djöfladýrkendur eru nefnilega upp til hópa vitleysingar sem halda að þeir verði voða töff með því að tengja sig Djöflinum. Mér stendur meiri stuggur af Krossinum og Veginum en satanistum enda fyrirsjáanlegt að trúfélag íslenskra satanista verði álíka beitt og skeinuhætt og Félag íslenskra þjóðernissinna.

Það sem gerir djöfladýrkendur svo fullkomlega misheppnaða er að þeir eru í raun kristnari en páfinn í Róm. Enginn hópur er jafn þétt innrammaður í kristna kenningu en einmitt þeir sem kenna sig við þann í neðra. Tilvist þeirra grundvallast á anhófi gegn kirkjunni og þess vegna gera þeir fátt annað en hvolfa krossum og blanda obláturnar sínar tíðablóði.

Grundavallarrit djöfladýrkendanna er Satansbiblían eftir Anton LaVey sem stjórnaði Satanskirkjunni í Chicago. Nú er þessi bók síður en svo galin enda grunnurinn í kenningum LaVey sá að Guð sé fjandlegur mannlegu eðli ólíkt Satan sem hann notar til að upphefja mannlega breyskleika og veikleika holdsins. Persónulega er ég mjög hlynntur því að mannlegt eðli og þá aðallega skepnan í okkur fái að blómstra með tilheyrandi hömlulausu kynlífi, áfengisneyslu og öðrum djöfulskap sem var LaVey að skapi. Okkur líður sjálfsagt illa innst inni undir oki kristinnar siðmenningar en djöfladýrkun er engin lausn enda var LaVey trúður þó það hafi verið vitglóra í skrifum hans, rétt eins og Biblían er uppspretta endalausra illvikrja þó boðskapur hennar sé góður.

Íslenskir satanistar verða væntanlega aldrei annað en lítil hjörð kjána sem eru jafnháðir kristinni kenningu og súrefni. Þeir sem vilja tilbiðja náttúruna, hið mannlega og jarðnána hljóta að snúa sér að okkar gömlu og heilbrigðu heinði frekar en halla sér að sauðum sem halda að það séu trúarbrögð að snúa krossi á hvolf.

Leikarinn Robert De Niro bregður sér í hlutverk Lúsífers í hinni frábæru hryllingsmynd Angel Heart og upplýsir þar aðalsöguhetjuna um að allur fjöldi trúarbragða í heiminum sé til þess eins fallinn að kveikja hatur í hjörtum mannanna en þau dugi ekki til að tendra ást. Ég hef ekki séð ástæðu til þess að rengja þennan eina sanna andskota okkar enda hlýtur hann stöðu sinnar vegna að vita hvað hann syngur þegar það kemur að trúmálum.

Þeir sem fylgjast með heimsfréttum hljóta líka að sjá það í hendi sér að skrattakollurinn hefur ýmislegt fyrir sér í þessu þar sem flestar illvígustu og flóknustu deilur og stríðsátök hverfast um trúarbrögð í einhverri mynd. Nýjasta og nærtækasta dæmið er auðvitað einbeittur vilji múslima til að drepa danskar bjórvambir hvar sem til þeirra næst vegna þess að Jótlandspósturinn birti skrípómyndir af Múhameð spámanni.

Ég er of latur að eðlisfari til þess að skilja þessi læti og myndi aldrei nenna að leggja það á mig að myrða einhvern fyrir það að vera með lélegan húmor.

Leti er nefnilega ekki löstur heldur mannkostur og ef allir væru jafn latir og ég væru hvergi háð stríð. Ég nenni ekki einu sinni að skjóta upp flugeldum um áramótin og því síður myndi ég nenna að ganga gargandi um götur og kveikja í fánum.

Ofsatrúarfólk skilur ekki heiminn og lífið og þess vegna er dæmigert fyrir það að hafa fordæmt letina og gert hana að höfuðsynd. Það er eins og trúarlið hafi það eina markmið að tortíma, deyða og eyðileggja og atorkan er svo mikil að það er eins og það gangi fyrir amfetamíni og ginsengi í bland við trúarhitann.

Þá er nú letin betri og er hún ekki aðeins lífvænleg heldur einnig umhverfisvæn þar sem letingjar nenna aldrei að raska umhverfi sínu. Þeir þrífa helst ekki einu sinni heima hjá sér og nota því ekki baneitruð kemísk hreinsiefni og hella ekki spilliefnum í eldhúsvaskinn. Lífið þrífst auðvitað best í skítnum. Það vitum við letingjarnir.

Lesandi á barmi taugaáfalls hafði samband við mig út af síðasta pistli mínum og virtist hafa jafnvel meiri áhyggjur af andlegu ástandi mínu en líkamlegu eftir að hafa lesið um það að ég væri tilbúinn til þess að drepast úr fuglaflensu.
Þessar áhyggjur eru þó alveg óþarfar þar sem ég er bara helvíti brattur eftir að hafa hrist af mér flensuskítinn og er eldhress miðað aldur, fyrri störf og minniháttar skakkaföll í lífinu.

Merking þrífst nefnilega á andstæðu sinni og án fullvissunnar um dauðann yrði lífið frekar óspennandi. Það er dauðinn sem gefur lífinu gildi og það að ég sé tilbúinn til þess að lifa rólegur án þess að hafa áhyggjur af fuglaflensu, alnæmi, verðtryggingu lána og hugsanlegri kjarnorkustyrjöld þarf síður en svo að þýða að ég sé tómhyggjumaður í sjálfsmorðs­hugleiðingum.
Þetta lífsviðhorf gefur mér þvert á móti tilfinningalegt svigrúm til þess að njóta lífsins á meðan ég lifi því. Þessu getur vitaskuld fylgt sú aukaverkun að maður lifi eins og hver dagur sé manns síðasti og lifi þá ef til vill full hratt en á móti kemur að manni leiðist ekki á meðan.
Þetta er auðvitað bölvuð niðursuðudósaheimspeki en hún heldur vatni og virkar vel. Vestræn tvíhyggja hefur líka gegnsýrt þankagang okkar svo harkalega að við getum ekki skilið einföldustu hluti nema að finna þeim stað í andstæðupörum. Þess vegna höfum við guð og djöfulinn, gott og illt og þó að George W. Bush noti tvíhyggjuna til þess að réttlæta stríðsbrölt sitt út um allan heim gagnast hún mér líka til þess að gera lífsviðhorf mín að heilögum sannleika. Þetta er svo einfalt að gullfiskurinn minn skilur þetta enda ræðum við þetta oft á síðkvöldum.

Hver og einn hlýtur að reka sig á það fyrr eða síðar að hann er ekki eilífur. Þessari uppgötvun fylgir vitaskuld nokkur angist enda þarf maður að gera það upp við sig á þessum krossgötum hvort maður ætli að halda áfram að lifa lífi sem mun taka enda, eða hætta bara strax.

Ég stend frammi fyrir þessu vali núna en eftir að hafa legið bjargarlaus í flensu í viku hef ég áttað mig á því að ég er líkamlegur aumingi. Það hlýtur eitthvað mikið að vera að 35 ára gömlum manni sem hristir ekki af sér flensuskít á tveimur dögum. Líkaminn hefur brugðist mér og ég get hvorki treyst á hann né sjálfan mig framar.

Það sem er svo enn verra er að þessi flensuvika veitti mér innsýn í framtíð mína og nú veit ég hvernig líf mitt verður þegar ég verð karlægt, ósjálfbjarga gamalmenni. Það verður ljóta hryggðarmyndin sem liggur uppi í sófa í náttfötum og Speedo inniskóm með hrúgu af fjarstýringum í kringum sig og horfir á sápuóperur um hábjartan dag. Nú er ég búinn að reyna þetta í viku og er farinn að þekkja persónur úr Bold and the Bautiful með nafni. Einhvers staðar í öllu löðrinu sá ég umræður um líknardráp og treysti því að þau verði orðin lögleg áður skrokkurinn minn klikkar endanlega.

Annars hef ég takmarkaðar áhyggjur af langlífi eftir þessa bitru flensulegu þó æsingafrétt um fuglaflensuna ógurlegu hafi sett mig úr jafnvægi eitt augnablik.
Taugaveiklaður fréttamaðurinn stakk upp á því að ég færi að hamstra mat og lyf en slappleikinn kom í veg fyrir að ég hlypi út í búð og keypt tonn af niðursoðnum túnfiski og pensilíni. Pestin gaf mér ráðrúm til að sjá að mér og ég sá það í hendi mér að fyrst venjuleg flensa gæti leikið mig svona grátt þá verð ég hvort eð er fyrstur til að fara þegar fuglaflensan kemur hingað. Það tekur því sem sagt heldur ekki að hætta að reykja og taka sig á líkamlega. Þetta er svo gott sem búið.

Mig hefur alltaf langað til þess að skrifa pistil sem er ekki í neinu samhengi við fyrirsögnina og mig hefur alltaf langað til þess að nota "Skilaboð til Söndru" sem fyr­irsögn án þess að hafa nokkuð sérstakt að segja við Söndru.
Veit ekki einu sinni almennilega hver hún er og enn síður hver skilaboðin ættu að vera.

Ég ætla samt ekki að láta þetta einstaka tækifæri mér úr hendi sleppa og stíla þessi orð á Söndru þar sem ég hef aldrei verið andlausari en get samt ekki komið mér undan að framleiða prent­svertu í þetta pláss.

Annars er ég þess fullviss að það eru fleiri en ég dofnir og vankaðir þessa dagana. Janúar er erfiður mánuður. Hann er hugarástand, spennufall eftir þessa sammannlegu geðveiki sem helt­ekur okkur í desember. Þá er allt að gerast og allir í stuði. Síðan eru áramótin sprengd í tætlur og eftir það er eins og ýtt sé á pásu áður en maður nær að hægja á sér. Mér líður svolítið eins og manni sem er á harðahlaupum í kyrrmynd, og þar sem allt er frosið í kringum mig enda ég með að hlaupa í hringi og eltast við afturendann á mér eins og sturlaður maður í guðlausum heimi.

Þegar Sherlock Holmes þjáðist af þessum doðaeinkennum og þrúgandi aðgerðaleysi dældi hann í sig kókaíni. Rétt svona til þess að deyfa ofvirkan heilann sem hafði ekkert að gera. Ég hef aldrei komist upp á lagið með að nota eiturlyf þannig að ég hef kosið að leggjast í gláp á höfundarverki Davids Lynch. Svei mér þá ef kókið er ekki heilbrigðara. Ég sofna út frá þessum súrrealista sem hrærir í kollinum hjá mér. Kallar fram svo súrar draumfarir að ég þori ekki að vakna og þegar ég dregst undan sænginni er hugurinn bundinn við Söndru sem veit ekki að ég er ég, frekar en að ég veit hver hún er.

Veraldlegir hlutir sem mölur og ryð fá eytt eru margir hverjir þeirri ónáttúru gæddir að þeir geta gert eigendur sína að þrælum sínum. Einkabílinn er hvimleiðasta dæmið um þetta. Það er ekki nóg með að hann gangi fyrir fokdýru eldsneyti, þarfnist sérstakra trygginga og eigi það til að bila og bregðast á ögurstundu heldur þarf líka að hlúa að honum og sinna eins og viðkvæmu gæludýri eigi hann ekki að falla óhóflega í verði.

Ég lét undan samfélags­legum þrýstingi og utanaðkomandi áreti um daginn og keypti mér bíl. Dansinn í kringum hann byrjaði strax; það þurfti að skipta yfir á vetrardekk, dæla á hann bensíni og skipta um rúðuþurrkur. Að eiga bíl er eins og að þurfa að sinna veikum einstaklingi meira og minna alla daga. Frelsisskerðingin er mikil og maður neyðist til þess að fara eftir fyrirfram lögðum brautum sem yfirleitt leiða mann í ógöngur, sérstaklega eftir nýjasta umferðarstórvirki R-listans við Hringbrautina.

Bíllaus maður er bæði frjáls og umhverfisvænn. Ég minnist enn með hlýju fimm bíllausra ára í lífi mínu þegar ég fór allra minna ferða með smábarn á bakinu fótgangandi eða í strætó. Ég hef aldrei verið í jafn nánum tengslum við mannlífið né heldur fengið annað eins tækifæri til þess að fylgjast með skrautlegu mannlífinu í strætó og við Hlemm.

Það er eins og mig minni að eini ókosturinn við bílleysið hafi verið sá að ég hafi verið býsna oft fullur enda frelsið til drykkju ótakmarkað þegar maður er ekki bundinn við blikkbeljuna, Maður gat bara fengið sér bjór hvar sem var, hvenær sem var án þess að þurfa að hafa áhyggjur af fararskjótanum og alltaf komst maður heim, gangandi eða skríðandi.

Frelsið er vandmeðfarið en ég þarf ekki að hafa áhyggjur af því enda búinn að missa það.

Það vita það allir sem vilja að í samfélagi okkar sem gengur fyrst og fremst fyrir peningum og umframeyðslu er hver næstur sjálfum sér enda færi þjóðfélagið ekki á hvolf í byrjun nóvember í brjáluðu innkaupaæði ef jólin snerust fyrst og fremst um náungakærleik og ánægjulegar samverustundir með sínum nánustu. Slíkt er nefnilega ókeypis og hefur ekkert að gera með hlaðin veisluborð og jólagjafir sem eru þyngdar sinnar virði í gulli.

Þessi tveggja mánaða geðveiki sem heltekur þjóðina hverfist öll um eina vesæla kvöldstund og einhvern veginn finnst mér nú, þegar upp er staðið á aðfangadagskvöld, geggjunin hafa verið full mikið af því góða. Langur aðdragandi með margra milljarða bruðli fyrir nokkurra klukkustunda dagskrá af áti og pakkaopnunum. Kom on? Aðfangadagskvöld er hinn fullkomni antíklæmax en flestir hafa þó geta keypt sér einhverja sálarró með því að gefa gjafir keyptar með sviðnu kreditkortinu. Síðan heldur lífið áfram í frumskóginum þar sem hver er næstur sjálfum sér.
Fólk hefur, í sönnum íslenskum jólaanda, mikið verið að barma sér yfir því hversu jólin eru stutt í ár. Auðvitað fáránlegt umkvörtunarefni. Því styttri sem jólin eru því betra og þau eru í raun aldrei lengri en þessar fáu blekkingarstundir sem settar eru á svið fyrir börnin á aðfangadagskvöld. “Lengri” jól hafa ekkert gott í för með sér en gefa fólki tækifæri til þess að halda fleiri jólaboð. Boð sem enginn kærir sig um að mæta í en allir drattast dregnir á asnaeyrum skyldurækni og ímyndaðs náungakærleika. Ef maður myndi vilja hitta þetta fólk yfirleitt þyrfti ekki fermingarveislu í dulargerfi jólaboðs til. Maður getur valið sér vini en ekki ættingja og þess vegna voru jólaboðin fundin upp sem kúgunartæki. Til hvers í ósköpunum er svo allt annar handleggur

Fyrirsögnin bendir til þess að ég ætli eina ferðina enn að skrifa um áfengi, alkóhólisma og þunglyndi sem þessu sulli fylgir. Aldrei þessu vant og í sönnum jólaanda ætla ég hins vegar að hætta að vorkenna sjálfum mér og hugsa til þeirra sem virkilega þjást. Áfengið sem fyrir einhvern ótrúlegan misskilning hefur verið kallað "vatn lífsins" er ekki málið í dag, heldur bara vatn. Hreint og tært vatn.

Vatnið er undirstaða alls lífs og því mætti ætla að mannkynið allt hefði jafn greiðan aðgang að því. Þetta er vitaskuld ekki tilfellið og okkur hér á Íslandi hættir til að gleyma því að vatn er munaður. Við drekkum það beint úr krananum fyrirhafnarlaust, syndum í því í milljóna lítra tali í sundlaugum og notum svo mikið vatn til þess að þvo lúxuxbílana okkar að með þeim gusugangi mætti vökva ófáa akra í Afríku og halda lífinu í þúsundum barna þar í landi. Þeir sulla vatninu sem eiga það á Vesturlöndum á meðan fólk annars staðar á jörðinni er að skrælna.
Hjálparstarf kirkjunnar efnir til jólasöfnunar fyrir vatni í ár og hvetur landsmenn til að „skrúfa frá krananum“ með því að greiða gíróseðla sem sendir eru inn á hvert heimili. Hjálparstarf kirkjunnar er með brunna í Mósambík og verkefni í Malaví í að styrkja lífsafkomu fólks með áveitum. Upphæðin er 2.500 krónur en ekki þarf nema fimmtíu manns til að greiða fyrir einn brunn sem getur þjónað allt að þúsund manns og enst í áratugi. Heimsendu gíróseðlunum fylgir glitrandi vatnsdropi þannig að það má segja að fólki sé bókstaflega gefinn kostur á að kaupa vatn handa þeim sem virkilega þurfa á því að halda.
Ég er ekki hrifinn af kirkjunni en þetta er virðingarvert framtak og þótt andi jólanna sé löngu horfinn í botnlausa neysluhít kreditkortanna er okkur öllum hollt að staldra aðeins við og splæsa 2.500 kalli á einhverja aðra en okkur sjálf og þá sem næst okkur standa.

Val fólks á fyrirmyndum getur haft úrslitaáhrif á það hvernig því farnast í lífinu. Ég er til dæmis fullviss um að andleg og félagsleg staða mín væri mun betri ef ég hefði ekki gert Láka jarðálf, Fúsa froskagleypi og Trölla sem stal jólunum að leiðtogum lífs míns í bernsku.

Þessir gaurar eru að vísu meinleysisgrey miðað við allar fyllibytturnar, geðsjúklingana og uppreisnarseggina sem leystu þá af hólmi þegar ég komst til ára, látum liggja milli hluta hvort ég hafi komist til vits. Ef ég hefði borið gæfu til þess að heillast af Jónatan Ljónshjarta eða einhverjum álíka hjartahreinum sveinum hefði ég örugglega ekki bundið trúss mitt við Lord Byron, Jim Morrison, Humphrey Bogart, Steve McQueen, Philip Marlowe, Andrés Önd, Mickey Rourke, Raymond Chandler og Winston Churchill.

Allir eru þeir mikilmenni á einn eða annan hátt en sem andlegir leiðtogar eru þeir hver öðrum hættulegri. Churchill var þunglyndur og af því Churchill var töffari fannst mér flott að vera þunglyndur og tók því meininu fagnandi þegar það herjaði á mig. Bogart og Chandler voru fyllibyttur og sannfærðu mig um að drykkjuskapur væri lífsstíll sem maður ætti að temja sér. Þar fyrir utan byrjaði maður auðvitað að reykja vegna þess að Bogart gerði það. Andrés er skapofsaönd sem lætur það eftir sér að tryllast í tíma og ótíma þannig að ég hlýt að mega það líka. Steve McQueen og Morrison voru, þrátt fyrir ótvíræða hæfileika, fyrst og fremst skíthælar og voru það með svo miklum stæl að það var ekki hægt annað en herma eftir þeim.

Þessir herramenn gáfu mér umboð til þess að gera eitthvað reglulega ljótt sem flytur okkur aftur á slóðir Láka. Hann var alltaf að gera eitthvað reglulega ljótt þangað til hann varð leiður á því og sneri blaðinu við. Það er kannski spurning um að jarða átrúnaðargoð unglingsáranna og reyna að læra af Láka? Fyrst honum tókst að losna við halann hlýtur maður að eiga séns.

Heilbrigðisyfirvöld hafa af því umtalsverðar áhyggjur að Íslendingar séu að drepast úr spiki. Maður þarf auðvitað ekki annað en að opna augun á almannafæri og horfa í kringum sig til þess að skilja þessar áhyggjur.

Þjóðin ekur sér í spikinu upp og niður Laugaveginn, upp í Kringlu og inn í Smáralind. Treður sig út af skyndibitum á milli þess sem hún hleypur milli verslana og fyllir ísskápinn.
Unga fólkið sem á að erfa landið tútnar út fyrir framan tölvur og sjónvarpsskjái og þeir sem ætla að kafsigla þjóðarskútunni áður en litlu fitubollurnar taka til við að drekka fljótandi brauð sem ríkið hefur einkasölurétt á.
Þetta er ekki geðsleg heimsmynd enda er mör ekki geðslegur. Þvert á móti. Ég get auðvitað staðið á kassa á Lækjartorgi og bent á fitubollurnar og híað á þær vegna þess að ég fitna ekki. Ég er ekkert ofurmenni og stunda ekki heilsurækt svo heitið geti. Ég bara borða helst ekki og þegar ég geri það er það af lífsnauðsyn. Ekki af nautn eða ánægju.

Mér er því fyrirmunað að skilja fólk sem getur dundað sér við eldamennsku tímunum saman og eytt svo enn fleiri klukkustundum í að tína herlegheitin ofan í sig. Fyrir mér er þetta jafn gáfu­legt og að leysa Sudoku-gátur. Væri ekki nær að fara mína leið. Éta þrjú Prins póló og tvær skyr.is dósir yfir daginn og drepast hægt og rólega úr hor og nota tímann til þess að láta annað fólk fara í taugarnar á sér og telja sig þess umkominn að vanda um fyrir því? Það getur auðvitað vel verið að næringarskorturinn sé að gera mig geðbilaðan og allt sé í lukkunnar velstandi hjá öllum nema sjálfum mér en ég held samt að mér líði best vel undir kjörþyngd á einhæfa skyndifæðinu mínu. Það mun í það minnsta ekki þurfa lyftara til að flytja líkkistuna mína.

Það hefur sjálfsagt ekki farið framhjá neinum að bandaríski kvikmyndaleikstjórinn Quentin Tarantino er staddur á landinu. Ég er ekki þannig að ég mígi á mig af geðshræringu og gleði í hvert sinn sem heimsfrægt hæfileikafólk sækir landið heim en ég tel samt komu Tarantinos til stórtíðinda. Þessi luralegi furðufugl lítur út eins og bensínafgreiðslumaður á frívakt og ber öll einkenni þess að hann sé ofvirkur með vélbyssukjaft og endalaust handapat. Gaurinn er skemmtilegur og bíómyndirnar hans frábærar.

Maðurinn er séní en lítur út fyrir að vera eitthvað allt annað. Ég gleymi því aldrei þegar ég gekk út úr Regnboganum eftir að hafa horft á Reservoir Dogs, frumraun Tarantinos á leikstjórastóli. Hann kom með ótrúlega ferskan gust inn í staðnað bíólandslagið og hristi heldur betur upp í glæpamyndabransanum.
Það var álíka hressandi að horfa á hryllingsmyndina Hostel, eftir Eli Roth, sem Tarantino framleiðir. Þetta er yfirgengilegasti og subbulegasti hryllingur sem ég hef lengi séð og það er óhætt að segja að Hostel sé ógeðslega skemmtileg. Með áherslu á ógeðslega. Það eru auðvitað ekki allir sammála mér og ég hef verið spurður ítrekað að því síðan á laugardaginn hvað sé að mér sem valdi því að pyntingar, blóðsúthellingar og limlestingar hressi mig svona við. Ég veit það ekki en tel samt fullvíst að ég sé heill á geðsmunum. Hryllingur er bara hressandi fyrir þá sem kunna að meta hann. Hinir eiga auðvitað bara að halda sig víðs fjarri og vera ekki að horfa.
Samkvæmt mínum mælikvörðum eru Tarantino og Eli Roth tignustu erlendu gestirnir sem heiðrað hafa landann með nærveru sinni. Afrek annarra falla algerlega í skuggann af því að annar þeirra hefur hækkað staðla í kvikmyndagerð almennt og hinn mun hefja hryllingsmyndina upp í áður óþekktar hæðir.

Ég fór í vondu skapi á tónleika í Íslensku óperunni í síðustu viku. Ég var svo sem ekkert pirraðri en aðra daga en hafði einhverra hluta vegna byrjað daginn á því að leggja drög að sjálfsmorði.

Mér leiðast yfirleitt tónleikar en kunni ekki við að afþakka boð á útgáfutónleika
Ragnheiðar Gröndal, en sá sem bauð mér lofaði því hátíðlega að ég yrði ekki samur maður eftir að hafa hlýtt á söng stúlkunnar. Það gekk eftir og ég er ekki frá því að einhverjar löngu sofnaðar stöðvar í hausnum á mér hafi vaknað til lífsins.

Það var undursamlegt að sitja í óperunni með gæsahúð yfir snilld Ragnheiðar og þar sem ég er ekki vanur því að láta hrífast var þetta stór stund fyrir mig persónulega. Dagsdaglega geng ég um í svarta leðurjakkanum mínum, með manndrápssvip og ör á enninu til þess að gera þetta nú allt enn skuggalegra þannig að það stríðir gegn sérhannaðri ímynd minni að hrífast af því sem er fallegt í umhverfi mínu.

Á þessu hefur hér með orðið stór breyting og ég tók það til mín persónulega þegar Ragnheiður sagði við salinn að við ættum aðeins eitt líf og yrðum því að nota það vel.

Ég ætla ekki að ganga svo langt að segja að ég hafi komist í snertingu við guðdóminn á tónleikunum en söngur Ragnheiðar fullvissaði mig þó um að það er eitthvað meira í lífið spunnið en það sem mætir manni þegar maður skoðar það með skynseminni.

Við þetta er svo sem engu að bæta nema að þið ættuð að gera ykkur andlegan greiða og kaupa nýja diskinn hennar Ragnheiðar. Annars er mér að mæta. (Þessi hótun er auðvitað algerlega innihaldslaus eftir að ég gerðist grátklökkur mannvinur í síðustu viku.)

Ég hef búið í myrkri undanfarið. Hef eigrað um íbúðina mína sjándi varla handa minna skil í rökkrinu. Þeir sem þekkja skammdegisþunglyndi vita að myrkur er mannsandanum ekki hollt í of stórum skömmtum. Ég var hins vegar orðinn svo samdauna myrkrinu að það tók mig nokkurn tíma að átta mig á því að heimili mitt væri orðið að myrkraveröld.

Þetta gerðist auðvitað með lækkandi sól en þá fóru allar daufu ljósaperurnar sem áttu að skapa rómantíska stemingu á heimilinu að hætta að ráða við ofurefli íslenska vetrarmyrkursins.
Um helgina ákvað ég að hleypa ljósi inn í líf mitt að nýju og birgði mig upp af 75 watta perum til þess að flóðlýsa vistarverur mínar. Myrkraöflin og sænskur húsgagngaframleiðandi snerust þá gegn mér þannig að minnstu mátti muna að peruskiptin í stofunni yrðu mitt síðasta verk.
Loftljósið mitt er frá IKEA. Ákflega virðulegur og látlaus kópull yfir þremur ljósaperum. Hefur til að bera ákveðinn smáborgaralegan virðuleika og kostaði skit og ingenting. Mér hefur samt alltaf verið í nöp við IKEA. Kannski er rótin óútskýranleg andúð mín á Svíum eða bara að ég er klaufi í höndunum og það getur vafist fyrir mér að skrúfa saman einfalda kryddhillu en eins og allir vita þarf maður að skrúfa IKEA dótið sitt saman sjálfur.
Hvað um það. Ég taldi nú víst að IKEA ljósin væru það meðfærileg og bjánaheld að ég ætti að geta leikið mér að því að kippa kúplinum niður. Hann streittist þó á móti og endaði með að brotna í höndunum á mér. Annar hlutinn, sá otthvassari, stakkst beint í ennið á mér, á meðan hin mölvaðist á gólfinu. Blindaður af stríðum blóðstraumnum mátti ég svo vaða glerbrotinn í leit að moppu til þess að stöðva blæðinguna og tel mig heppinn að hafa sloppið með eitt lítið Harry Potter ör á enninu frá þessum hildarleik. Það er sjálfsagt ásættanlegur fórnarkostnaður fyrir ljós í líf sitt.

Þegar ég var krakki átti ég stundum erfitt með svefn vegna þess að ég hafði svo miklar áhyggjur af því að Brésnjéff, sovétleiðtogi, og Reagan, Bandaríkjaforseti, myndu eyða heiminum í kjarnorkustyrjöld rétt á meðan ég svæfi.
Einhverra hluta vegna áttaði ég mig ekki á því að ég fengi engu um þetta breytt og gildi þá einu hvort ég væri vakinn eða sofinn. Sennilega er best að sofa kjarnorkustyrjöld af sér, svona ef maður pælir í því og vill komast létt í gegnum lífið.

Þessi gamli ótti minn rifjaðist upp fyrir mér þar sem ég lá veikur heima með suddalega kvefpest með tilheyrandi slímhrákum, bein- og höfuðverkjum. Þetta er ekki fuglaflensa og mun ekki drepa mig. Þetta er bara svona umgangur sem fer á nokkrum dögum. Held ég hafi fengið tvær til þrjár svona síðasta vetur. Og eitthvað álíka árið þar áður. Samt verð ég alltaf jafn hissa og vonsvikinn þegar ég legst í þessa vesöld.
Ég hef aldrei misst svefn af áhyggjum yfir því að fá flensu og því síður leitað ráða til þess að draga úr líkum á því. Til dæmis með því að gleypa lýsistvennu og gingseng á morgnana. Ég hef hins vegar alveg leitt hugann að því undanfarið hvernig ég eigi að bregðast við þegar fuglaflensan kemur til Íslands. Þá er nú eins gott að vera við öllu búinn. Eða hvað?
Er kannski málið að reyna að takast á við það sem maður getur mögulega ráðið við og láta stóru vandamálið eiga sig þar til þau skella á? Fuglaflensur og kjarnorkustríð eiga það nefnilega til að fresta sér um óákveðinn tíma. Það væri kannski nær að líta sér nær og éta vítamínin sín og láta setja vetrardekkin undir aðeins fyrr þannig að maður keyri ekki á staur í fyrsta snjónum. Það snjóar nefnilega alltaf á Íslandi en samt kemur það okkur ætíð jafn mikið á óvart.

Ódrepandi áhugi minn á skuggahliðum mann- og næturlífsins varð til þess að ég fylgdist af athygli með fréttum Stöðvar 2 um mann sem taldi að sér hefði verið byrluð ólyfjan á súlustaðnum Goldfinger. Blessaður maðurinn eyddi fleiri hundraðþúsundköllum við súluna en hann gat réttlætt fyrir eiginkonu sinni og kom því með þá snilldarafsökun að hann hefði verið rændur peningum af greiðslukorti sínu á meðan hann lá rænulaus.

Yfirgripsmikil þekking mín á film noir-kvikmyndum og harðsoðnum sakamálasögum fékk mig strax til þess að draga framburð þessa lánlausa partíljóns í efa. Karlmenn eru einfaldar og útreiknanlegar skepnur og hegðun þeirra á nektardansstöðum er vægast sagt fyrirsjáanleg. Þeir eru komnir til þess að kaupa sér áhuga og athygli fagurra kvenna og eftir því sem greddan magnast verður tangarhald þeirra á veskinu lausara. Þá spilar áfengi óhjákvæmilega inn í en það er þekkt fyrir að hafa sljóvgandi áhrif á dómgreind fólks. Hundraðþúsundkallarnir eru því fljótir að fara þegar þessir þættir fara saman við stálsúluna.

Í gömlu film noir-myndunum eru karlmenn annað hvort A- eða B-týpur. A-týpan stenst töfra tál­kvendis­ins og hikar ekki við að senda fögur glæpafljóð í gálgann, samanber Bogart í Möltufálkanum. B-týpurnar hafa engin tök á löngunum sínum og falla fyrir köngulóar­konunum, fremja fyrir þær morð, setja sig á hausinn og drepast fyrir rest.

Okkar maður á Goldfinger er greinilega hreinræktuð B-týpa sem hefur misst sig í verðlagðri gleðinni. Að láta sér detta það til hugar að það þurfi töfraseyði til að hafa pening af karlmanni sem hefur stígið af fúsum og frjálsum vilja inn á nektardansstað er handan allrar heimsku. Þessi skýring stríðir gegn mannlegu eðli og allri menningar- og bókmenntasögunni eins og hún leggur sig. Ekki þurftu sírenurnar til dæmis að byrla Ódysseifi og hans mönnum eitur þegar þær trylltu þá með söng sínum. Holdið er nefnilega veikt, ekki síst þegar það harðnar.

Ég er haldinn krónískum sjúkdómi sem ég verð að sinna daglega. Það sem verra er er að ef ég sofna á verðinum taka sjúkdómseinkennin völdin og verða til þess að ég hleyp á veggi, með höfuðið á undan mér, þangað til þeir hrynja og líf mitt stendur eftir í rústum.

Nú er það auðvitað svo yfir­máta heimskulegt að eyðileggja líf sitt með því að dúndra hausnum ítrekað í veggi að maður skyldi ætla að það væri hægur vandi að hafa hemil á sér og halda meininu niðri einfaldlega með því að breyta alltaf rétt.

Þetta er því miður ekki svona einfalt. Meinið er nefnilega að hluta til andlegt og gerir það að verkum að maður vinnur markvisst gegn sjálfum sér andlega og líkamlega. Breytir rangt án þess að fá rönd við reist. Væri þetta bráðaofnæmi fyrir hnetum myndi maður auðvitað ekki stofna lífi sínu í hættu með því að éta hnetur.

Alkóhólisminn er lúmskari og lævísari sjúkdómur en hnetu­ofnæmi þar sem hann grasserar í hausnum á sjúklingnum og fær hann til þess að vinna sjálfum sér sem flest til miska. Meinið herjar ekki aðeins á sjúklinginn heldur alla þá sem honum þykir vænt um. Á meðan alkinn lemur hausnum við steininn traðkar hann á tilfinningum þeirra sem hann elskar.

Allt er þetta helvíti hart og hljómar svo illa að maður skyldi ætla að öll barátta sé vonlaus og alkóhólismi geti ekki leitt til ­annars­ en geðveiki eða dauða. Það er hins vegar til lausn en hún birtist sjúklingnum ekki fyrr en hann hefur gefist upp. Þegar hann hefur játað sig sigraðan og tapað öllu finnur hann auðmýktina sem þarf til að takast á við meinið og það er dæmigert fyrir þversögnina sem fólgin er í þessum leiðindakvilla að það er ekki fyrr en maður ­gefst­ upp sem hægt er að fara að snúa vörn í sókn.

Ég hef aldrei verið neitt sérstaklega montinn af því að vera Íslendingur og jafnan verið manna fyrstur til að viðurkenna að við erum þjóð lúsera sem er að kafna úr mikilmennskubrjálæði og innistæðulausri þjóðrembu. Ég hef unnið töluvert með þessa skömm mína og hef náð undraverðum árangri á skömmum tíma.

Ég er orðinn alveg bærilega sáttur við að vera Íslendingur og hef reynt að horfa frekar á það sem er jákvætt og göfugt í fari þjóðarsálarinnar. Það koma að vísu stundum bakslög í þennan andlega bata minn og verst verða þau þegar ég ferðast til útlanda og horfi upp á landa mína sýna sínar verstu hliðar og sorglegustu þjóðareinkenni í útlendum flugstöðvum.
Þegar utanferðir Íslendinga voru stopular var áfengisneysla órjúfanlegur þáttur þeirra. Drykkjan hófst á Keflavíkurflugvelli og svo var djúsað í vélinni. Haldið áfram í útlandinu og drukkið alla ferðina, skvett í sig fyrir flugtak og staupað í loftinu á leiðinni heim til Íslands. Bjórinn forboðni var svo keyptur í Fríhöfninni og drykkjunni haldið áfram þegar heim var komið.
Vín- og drykkjumenning hefur aldrei þrifist á Íslandi en þó virðast Íslendingar alltaf vera að þokast aðeins nær siðuðum þjóðum í neyslu áfengis og ég hélt satt best að segja að við værum flest hætt að sukka í utanlandsflugi.
Miðað við upplifun mína í flugvellinum á Krít í síðustu viku hefur þó lítið breyst og ég var miður mín þegar ég horfði á landa mína skola niður skinkusamlokum með hvítvíni úr skrúfutappaflöskum í pappamálum. Það er enginn klassi yfir áfengisneyslu Íslendinga og meðferð þeirra á áfengi er aldrei dapurlegri en í sólarlandaferðum. Plebbisminn er alger.
Hvítvín drekkur maður ekki úr pappaglösum með samlokum. Spyrjiði bara James Bond, sem bar kennsl á svikara í From Russia With Love þegar vondi kallinn pantaði rauðvín með fiski. Svoleiðis gera bara villimenn og þess vegna tala ég ensku þegar ég er með Íslendingum í útlöndum.

Ég er svo heilaþveginn af gegndarlausum þjóðrembingsáróðri um að íslenska vatnið sé tærast, íslensku konurnar fallegastar, íslensku karlarnir sterkastir og íslenska heilbrigðiskerfið sé það besta í heimi að ég taldi víst að dagar mínir væru taldir þegar ég veiktist skyndilega í útlöndum um daginn.

Hvað um það. Ég fékk skelfilega kviðverki í Grikklandi og eftir að hafa engst um á hótelinu í tvo daga gafst ég upp og kallaði til lækni. Sá vildi umsvifalaust senda mig á spítala, hringdi á sjúkrabíl og lét bruna með mig á einkarekinn spítala sem hann var á mála hjá. Þar var útlendingnum tekið með kostum og kynjum og eftir lauslega skoðun var mér tjáð að það yrði að skera úr mér botnlangann umsvifalaust.
Þar sem ég er ótryggður vildi ég fá að vita hvað slík aðgerð kostaði áður en ég færi undir hnífinn. Listaverðið á botnlangaskurði var 6.000 evrur eða eitthvað í kringum hálfa milljón. Heimildin á Vísakortinu mínu hefði ekki einu sinni dugað fyrir þessu þannig að ég lét flytja mig (enn sárkvalinn auðvitað) á ríkisspítala.
Þar var ég skoðaður af vægast sagt afslöppuðum læknum sen önguðu af áfengi og tóbaksreyk. Yfir mér sveimuðu moskítóflugurnar og ég átti mér enga ósk heitari en að vera kominn á hinn dauðhreinsaða, alíslenska Landspítala - háskólasjúkrahús. Ég hugsaði auðvitað til þess með hryllingi að þessir slompuðu gaurar, afkomendur Hippókratesar í beinan karlegg, ættu eftir að skera mig upp og gladdist því ósegjanlega þegar þeir tjáðu mér að ég væri með nýrnastein og það væri ekkert að botnlanganum mínum.
Nú er það svo að jafnvel traustustu björg geta molnað niður, orðið að sandi og skolast burt og ég geri mér því vonir um að steinninn sé úr sögunni. Ég hef svo enn tækifæri til að tryggja botnlangann minn og mun gera það áður en íslenska heilbrigðiskerfið verður einkavætt og hann verður skorinn úr mér upp á grín til að græða peninga.

Þrátt fyrir það að mér hafi verið legið það á hálsi að vera þunglyndur, geðvondur og pirraður í þessum pistlum ætla ég að láta það eftir mér, eina ferðina enn, að vera leiðinlegur í dag.
Þetta eru fastir liðir hjá mér á haustin en þá verð ég eins og geitungur. Finn einhverja undarlega feigð læðast að mér og get ekki brugðist öðruvísi við en að sýna mínar verstu hliðar og helst stinga.

Nú er haustið ofboðslega fallegur tími og engin ástæða til annars en að brosa framan í kaldan vindinn og njóta sólarlagsins. Við geitungarnir getum það bara ekki vegna þess að við horfum bara á það neikvæða. Vitum að handan bleiks sólsetursins bíður myrkur, brunagaddur, haustútsölur, þingsetning og alls konar önnur geðveiki sem hverfur á sumrin.
Þegar mér og geitungunum líður illa langar okkur mest af öllu til þess að öðrum líði líka sem verst og þess vegna erum við viðskotaillir og látum allt fara í taugarnar á okkur. Rót vandans liggur samt ekki hjá fíflunum sem okkur langar að stinga heldur okkur sjálfum. Það eru gömul sannindi að eftir því sem fíflunum í kringum mann fjölgar þá er eithvað að hjá manni sjálfum. Það eru því eðlileg viðbrögð okkar fýlupúkanna að láta eiturstungum og fúkyrðum rigna yfir samferðarfólk okkar.
Geitungarnir eru þó bundnari af eðli sínu en ég þannig að þeir geta ekkert gert nema stungið einhvern og dottið svo niður dauðir. Þeir eru svolítið svipaðir reiða fréttabloggaranum á Suðurlandi sem dritaði ónotum og kláða yfir ríkisbubba og meint skítapakk. Nú er búið að taka broddinn úr rassinum á honum og eftir stendur fífl sem lét fíflin í kringum sig hafa sig að fífli.
Sjálfur ætla ég að byggja á reynslunni, búa mig undir veturinn með því að kaupa dúnsæng, klæða broddinn minn í bómull, og brosa við vetrinum og fíflunum því að fíflið það er ég.

Ég er nýkominn heim frá Grænlandi þar sem ég gerði meðal annars úttekt á áfengisneyslu heimamanna, aðallega vegna þess að drykkjuskapur og eymdin sem honum fylgir er sérstakt áhugamál mitt.
Grænlendingar drekka mikið. Það er að segja þeir eru oft fullir þótt magnið sem þeir innbyrði sé ekkert stórkostlegt, sérstaklega ekki á íslenskan mælikvarða. Sigurður Ísmaður segist drekka fjóra til fimm kassa af bjór þegar hann dettur í'ða og það dugi ekki til þess að hann endi hálf rænulaus, baulandi og grenjandi. Grænlendingarnir þurfi hins vegar ekki meira en tvo bjóra og þá eru þeir úr sögunni.

Ísmaðurinn sagði mér að þótt Grænlendingar væru slæmir með víni þá væru þeir gott fólk og þrátt fyrir að innri maður fólks kæmi oft í ljós undir áhrifum þá ætti það ekki við um Grænlendingana. Þeim á maður ekki að reyna að kynnast á barnum.
Það er til ákveðin þróunarkenning um áfengisþol ólíkra kynstofna en hún byggir í grunninn á kenningu Darwins um náttúruvalið.
Um þrjú prósent gyðinga eru alkóhólistar en þeir hafa gutlað í víni allra þjóða lengst, í nokkur þúsund ár, og hafa því drukkið af sér flesta alkana. Alkóhólisminn virðist nefnilega vera þess eðlis að hann útrýmir sér þannig að þeir hæfustu til að drekka komast af. Norrænir menn eru búnir að kneyfa mjöðinn í rúm 1000 ár og hafa náð, á þeim tíma, að fækka alkóhólistum niður í 25% eða svo. Frumbyggjar Ameríku og Grænlendingar eru varla búnir að djúsa nema í nokkur hundruð ár og eiga því enn svo langt í land að alkóhólismi er almennur og eitthvað um eða yfir fimmtíu prósentin. Samkvæmt þessu er því tómt mál að tala um það að berjast af einhverju viti gegn áfengisbölinu á Grænlandi fyrr en í kringum árið 3000.
Eymdin og volæðið verður að fá að taka sinn toll í þúsund ár í viðbót og koma þeim ólánssömu sálum sem enn hafa ekki fengið áfengisúthald í arf frá forfeðrum sínum í hel.
Bakkus er harður húsbóndi en ljósið í myrkrinu er sú staðreynd að hann grefur undan sér þó hann grafi.

Ég hef stundum reynt að sálgreina fólk sem hefur metnað til að stjórna húsfélögum og hef komist að þeirri niðurstöðu að hinn dæmigerði formaður húsfélags sé minnipokamanneskja sem ekki hefur fulla stjórn á eigin lífi og fær útrás með því að reyna að ráðskast með tilveru annarra.

Fyrir utan hússtjórnarpólitík held ég að stúdentapólitík hljóti að vera fánýtasta stjórnmálabrölt sem til er. Háskólafólk er það lítill hópur að hagsmunir allra ættu að fara saman þannig að það er alger óþarfi að skipa sér í andstæðar fylkingar til þess að reka réttindabaráttu þeirra sem byggja þetta litla samfélag. Það hefur hins vegar þótt líklegt til flokkspólitísks frama að ganga fram fyrir skjöldu í háskólapólitík. Þannig að það má líta á stúdentapólitíkina sem æfingu í litlum sandkassa áður en hægt er að fá gjaldgengi í stóra sandkassanum við Austurvöll.
Stjórnendur húsfélaga hafa aldrei komist að í stúdentapólitík og meðalhússfélagsstjórnandi nær því hátindinum þegar hann öðlast vald yfir örfáum samborgurum sínum og getur tuðað yfir því að nágrannar sínir spili tónlist eftir miðnætti og hendi ekki ruslinu sínu í lokuðum pokum.
Þó að hússtjórnendur séu upp til hópa leiðinlegir smáborgarar sem vilja koma reglu á líf annarra með stundartöflum, excelskjölum og tölvuprentuðum tilskipunum eru þeir samt mikilvæg tannhjól í gangverki samfélagsins. Maður verður bara að leiða hjá sér hvimleiða smámunasemina og músarholusjónamiðin og þakka fyrir að einhver sé nógu vitlaus til að nenna að standa í þessu. Þetta eru samt stórhættulegar manngerðir og það er því í raun ákaflega jákvætt að þær láti sér nægja að drottna yfir litlum míkrókosmosum og fái vilja sínum til valds svalað í fjölbýlishúsum. Stundum komast því miður einstaka húsfélagsstjórar til valda og metorða úti í hinum stóra heimi. Þá er voðinn vís eins og dæmin sanna en einn slíkur fer nú með hússtjórn í Hvíta húsinu og annar komst einu sinni til valda í Þýskalandi.

Ég skil ekki hvað fólk á við þegar það talar um að drepa tímann. Tíminn er það dýrmætasta sem við eigum og maður á ekki að líta á hann sem óvin sem þarf að útrýma.

Það versta sem við höfum gert tímanum er að setja á hann verðmiða en þegar tíminn er orðinn að gjaldmiðli í hugum okkar hikum við ekki við að selja hann hæstbjóðanda og eigum stöðugt minna af honum til eigin nota. Þversögnin í þessari viðskiptahugmynd er svo vitaskuld sú að þegar markaðslögmálin taka yfir verður frítíminn dýrmætari en vinnutíminn og við freistumst því til að selja hann líka.
Sumarfrísdagarnir eru því ómetanlegir. Þá má ekki selja og því ber manni siðferðisleg skylda til þess að nota þá vel. Ég er búinn með sumarfríið mitt og ætlaði að fara að gráta það um daginn. Ég tók fríið snemma í ár og stólaði á að það yrði rigning og vont veður í júní. Tímann ætlaði ég að nota til að lesa, skrifa og glápa á myndbönd.
Samkvæmt skilningi einhverra ætlaði ég sem sagt að myrða tímann minn með fánýtri iðju en þetta er nú einfaldlega það sem gefur mér mest þannig að mínum tíma hefði verið vel varið með þessu móti. Veðrið brást mér hins vegar algerlega og í stað þess að hanga inni í rigningu og roki er ég búinn að þeytast út um allt land, sleikja sólina, ganga í náttúrunni, gera úttekt á sveitasundlaugum, baða mig í náttúrulegri laug, liggja í mosa og taka lit.
Þegar ég horfði til baka á fyrsta vinnudegi fannst mér ég hafa sóað tímanum mínum. Ég gerði ekki það sem ég ætlaði mér, heldur eitthvað allt annað. Þá gerði ég mér grein fyrir því að þetta hafði verið frábært frí og að ég er endurnærður á sál og líkama.
Það að gera ekki neitt er listgrein og þegar maður nær tökum á henni drepur maður tímann aldrei. Tímasóun verður úrelt hugtak og allt sem maður gerir, eða gerir ekki, verður til góðs.

Það hefur mikið verið þrasað um þennan Snoop Dog og þá ekki síst hversu slæm fyrirmynd hann er. Persónulega hefur mér alltaf fundist þessi gaur frekar leiðinlegur og ég hef ekkert sérstaklega þurft að liggja yfir texum hans og ruddalgeri kvenfyrirlitningunni sem þar birtist. Hann fer bara í taugarnar á mér og hefur alltaf gert það. Það segir samt meira um mig en hann þar sem ég hef heldur aldrei þolað Brad Pitt. Þar fyrir utan er franski rithöfundurinn Michel Houllebecq í miklum metum hjá mér og hann skrifar sko enga tæpitungu. Skáldsögur hans eru bullandi klámfengnar og svo mettaðar af kven- og almennri mannfyrirlitningu að flestir textar Snoop eru eins og barnagælur í samanburðinum.

Réttur beggja þessara manna til þess að segja meiningar sínar er þó ótvíræður í mínum huga enda fæ ég ekki betur séð en málfrelsið sé með dýrmætustu mannréttindum og ef allir töluðu, syngu og skrifuðu í sama pólitískt réttþenkjandi tóninum yrði lífið litlaust og leiðinlegt.
Á sama tíma hef ég fulla samúð með málstað þeirra sem finna Snoop allt til foráttu og skil mæta vel að einhverjir vilji þagga niður í honum með því að troða úldnu sokkapari upp í kjaftinn á honum. Maðurinn er án efa slæm fyrirmynd en um leið verður að hafa í huga að góðar fyrirmyndir eru iðulega litlausar og leiðinlegar.
Sjálfur mændi ég á mótunarárum mínum upp á menn eins og Jim Morrison, Mickey Rourke, Steve McQueen og Humprey Bogart. Allir eru þeir slæmar fyrirmyndir sem gerðu það töff að sína af sér skítlegt eðli og þess vegna gerði ég það líka. Það tók rúman áratug og áfengismeðferð til að átta mig á því að allir voru þessir menn andlega bæklaðir og þunglyndir alkóhólistar og það sem verra er þeir komust upp með að gera það töff.
Þetta er gallinn við vondu fyrirmyndirnar; maður lærir af þeim en getur ekki séð í gegnum delluna í þeim fyrr en maður hefur brennt sig á þeim sjálfur. Boð og bönn fá engu um það breytt. Lífið og listin er náttúruafl sem ekki verður hamið en það breytir því ekki að það er allt í lagi að tala um það og vara við yfirvofandi hamförum en þegar upp er staðið verður hver og einn að bjarga sjálfum sér.

Ég hef alltaf verið mjög rómantískur. Ekki rómantískur í þeim skilningi að ég sé alltaf að bera blóm í konur, borða kvöldmat við kertaljós og hlusta á Michael Bolton og Richard Clyderman. Mín hugmynd um rómantík er sprottin upp úr verkum rómantísku skáldanna. Það er svo sem ekkert óeðlilegt við það þar sem allir straumar og stefnur í bókmenntum, listum og afþreyingarmenningu eru ekkert annað en gárur á hinu rómantíska meginhafi.

Ég hef samt aldrei áttað mig alveg á því upp úr hverju mitt rómantíska æði er sprottið en einhverra hluta vegna var Byron lávarður orðinn minn maður áður en ég byrjaði að lesa verk hans og rómantíkin mín hefur alla tíð verið bölsýn og jafn þunglynd og Werther hinn ungi.
Ég hef ræktað rómantíkina mína innan borgarmarkanna, vorkennt mér heil ósköp og látið það eftir mér að hegða mér eins og sturlaður maður í guðlausum heimi. Firrtur í þeirri fullvissu að steynsteypa og malbik væri mitt rétta umhverfi og tilgagngur lífsins væri að deyja í frelsisstríði í fjarlægu landi.
Ég komst svo að því þegar ég stóð á ströndinni við Breiðuvík á Vestfjörðum nýlega og horfði á sólarlagið að rómantískur lífsskilningur minn hefur verið byggður á markvissum misskilningi. Öryggið sem ég taldi mig finna í póstnúmerunum 101, 107 og 105 sem ég hef reynt að halda mig innan í rúm þrjátíu ár er falskt og gengur þvert á mitt rómantíska eðli.
Ég heyrði nefnilega ekki heróp gömlu rómantíkeranna um afturhvarf til náttúrunnar fyrir umferðarniði og látunum í sjónvarpinu en veit nú að samband okkar við náttúruna er það sem heldur okkur heilum á geði.
Ég fann tilgang lífsins í fjörunni á Vestfjörðum og veit nú að það er ekki fyrr en maður er kominn út fyrir þjónustusvæði gsm-síma, fjarri skarkala borgarinnar, sem maður fær svigrúm til þess að upplifa og vera til. Þetta er ekki flóknara og tilgangnum er náð.

Mér finnst lífið svo yndislegt. Ég er ástfanginn upp fyrir haus, ét prósakk og lýsistvennu, fer reglulega í sund og finnst hver dagur vera nýtt ævintýri. Það breytir því ekki að ég hef skoðanir á hinu og þessu og finnst margt í þessum heimi heimskulegt, ranglátt og ljótt.

Stundum misnota ég þennan dálk til þess að úttala mig um það sem fer í taugarnar á mér og á það til að vera kaldhæðinn. Ég hélt satt best að segja að þetta væri það gegnsætt að ég þyrfti ekki að gefa út eigið geðheilbrigðistvottorð hér. En þegar einn mesti nöldurseggur íslenskrar fjölmiðlasögu er farinn að lesa það út úr skrifum mínum að mér líði illa er líklega best að hugga hann og aðra, sem mögulega eru slegnir sérstakri lesblindu á allan texta sem stangast á við eigin músarholusjónarmið, með því að upplýsa að mér líður vel á sálinni þótt ég fái ekki útrás með því að pukrast við að taka upp eigin ljúfa gítartóna í kjallaranum heima hjá mér.
Föstudagur nýliðinnar viku var mér einstaklega góður. Ég vaknaði við fuglasöng, ristaði mér beyglu, át hana á svölunum, drakk eðalkaffi með og varð ölvaður af morgunkomunni. Dagurinn varð svo enn betri þegar ég frétti að einn
vænisjúkasti, staglkenndasti og pirraðasti blaðamaður sem þessi þjóð hefur alið, sjálfur Ólafur Teitur Guðnason, sæi ástæðu til að amast við "furðulegri neikvæðni" minni í þrasdálki sínum í Viðskiptablaðinu. Ég hef lengi beðið eftir þessu enda fæst ekki öruggari staðfesting á því að maður sé á réttri leið í lífinu en diss frá þessum eðalstílista sem hefur reynt að gera líf okkar allra fallegra og betra með því að berjast gegn "algerlega massívum áróðri gegn Sjálfstæðisflokknum" í fjölmiðlum, fyrst í hræinu af gamla DV og síðar með reglulegum skrifum sínum í Viðskiptablaðið. Það blað fjallar aðallega um viðskipti en á þó alltaf til smá pláss undir gremju Ólafs Teits sem hann hefur svo einnig séð ástæðu til að gefa út á bók. Ég er því algjör Laddi í samanburðinum við Ólaf Teit og gef mér bara að hann sé abbó af því að ég tel mína lesendur í tugþúsundum á meðan hann slefar upp í einhver hundruð.

Mér leiðast fáir dagar í dagatalinu jafnmikið og 17. júní. Hann er líklega sá þriðji leiðinlegasti á eftir föstudeginum langa og sumardeginum fyrsta. Það ömurlegasta við 17. júní er auðvitað að þá ryðst ein mesta smáborgaraþjóð í heimi undir lúðrablæstri og fánaþyt í skrúðgöngur og fagnar sjálfstæði sem fékkst í gegn með þrasi og tuði. Dagurinn er notaður til þess að berja sér á brjóst, hengja orður á fólk fyrir mismikil og mismerk afrek og tala um hversu æðislegt það sé að vera Íslendingur og tala íslensku sem er æðislegasta tunga í heimi, alveg meira en 1000 ára gömul og allt.

Ráðamenn þusa svo eitthvað um velmegun og hvað hér sé frábært að búa á meðan allt er á leiðinni lóðbeint til andskotans alla aðra daga ársins á meðan þjóðin étur amerískan og ítalskan fátæklingamat í öll mál og horfðir á amerískt rusl í sjónvarpinu og talar bjagaða og enskusletta hryggðarmynd af móðurmáli sínu.
17. júní og allt innantóma húllumhæið í kringum hann snertir ekki eina einustu taug innra með mér. 19. júní er orðinn að miklu merkilegri degi en sá sautjándi og ég er í tilfinningalegu uppnámi eftir að hafa verið viðstaddur hátíðarfund á Þingvöllum í gær þar sem þess var minnst að 90 ár eru liðin frá því að konur fengu kosningarétt.
Jafnréttisbaráttan er enn í fullum gangi og er mikilvægari en minningin um sjálfstæðisbaráttuna svokölluðu. Auðvitað er margt glæsilegt í fortíð okkar og sögu en þess vegna er miklu nær að minnast þess sem er rangt, ljótt og setur svarta bletti á fortíð
okkar, nútíð og framtíð. Í gær var við Drekkingarhyl minnst 18 kvenna sem þar var drekkt á sínum tíma fyrir það eitt að storka feðraveldinu. Illvirkja og ranglætis á að minnast til þess að slíkt endurtaki sig ekki og svo lengi sem við, sem byggjum þetta land, erum ekki öll jöfn er tómt mál að tala um sjálfstæði á sautjánda júní.

Ég hef allt mitt líf leitað langt yfir skammt og hef einhverra hluta vegna samt aldrei fundið neitt. Tilviljanakennt fálm mitt út um allar trissur í leit að tilgangi lífsins og fullkominn skortur á rökréttri réttlætingu fyrir jarðvist minni gerði mig vitaskuld að þunglyndum bölsýnismanni.

Ég hef samt alltaf staðið bjargfastur í þeirri trú að lífið sé flókið og verði ekki ráðið á einni morgunstund eins og sunnudagskrossgáta. Ég hef því alltaf getað huggað mig með máltækinu "sælir eru fattlausir því þeir fatta ekki hvað þeir eru vitlausir". Þunglyndi og bölsýni er því ekkert annað en sá kross sem vel upplýst og gáfað fólk verður að bera á meðan hinir einföldu njóta þess að vera sælir í notalegri fullvissunni um að þeir séu lítið en mikilvægt tannhjól í gangvirki sem er hannað af einhverju afli sem er manninum æðra.

Það er auðvitað mesta mildi að ég sé enn uppistandandi eftir að hafa bögglast með þessar ranghugmyndir í þrjá áratugi og leitað blindandi að einhverju sem skiptir engu máli. Ég hef þó sem betur fer tekið síðbúinn þroskakipp og er farinn að njóta þess einfalda og fallega í lífinu.

Þessi skyndilegi andlegi þroski minn, sem ég botna ekkert í, hefur orðið til þess að ég ætla að keyra um Ísland og sofa í tjaldi á Snæfellsnesi og Vestfjörðum. Ég hef oft heyrt að Ísland sé fallegt land en hef ekki trúað þeim tröllasögum vegna þess að það sem er innan seilingar getur aldrei verið annað en fábrotið og ómerkilegt. Ég hélt að maður yrði að leita lengra að fegurð og tilgangi en nú veit ég fyrir fram að ég mun finna eitthvað magnað á ferð minni. Veit ekki nákvæmlega hvað en eitthvað er þarna.

Það er náttúrlega varla verjandi að vera að eyða plássi og prentsvertu í að skrifa um Evróvisjónskandalinn sem skók þjóðina á fimmtudaginn en sem friðelskandi Evrópumaður tel ég mér skylt að láta nokkur varnaðarorð falla. Byrjum á heimavelli.

Sneypuför Selmu er auðvitað meira hneyksli en þegar Icy-tríóið tapaði keppninni svo eftirminnilega og eignaði Íslandi 16. sætið í Bergen. Það ætti auðvitað einhver að þurfa að svara fyrir þetta fíaskó og þó að Markús Örn Antonsson útvarpsstjóri hafi sloppið með skrekkinn í fréttastjóramálinu þá ætti hann að segja af sér núna. Hann ber pólitíska ábyrgð á því að útvaldir fulltrúar íslenska ríkisins stóðu ekki undir væntingum þjóðarinnar. Markús mun þó ekki svara fyrir þetta frekar en Selma.

Það ríkir nefnilega sérstakt réttlæti á Íslandi og rétt eins og Jóhann Hauksson var eina fórnarlamb fréttastjóradeilunnar og Róbert Marshall féll einn í valinn á Íslandsvígstöðvum Íraksstríðsins verður það Jónsi sem verður hengdur fyrir Eurovision. Hann söng okkur út úr keppninni í fyrra en það þarf enginn að efast um það að ef Selma hefði farið beint í aðalkeppnina hefði hún náð langt, líklega alla leið.

Hremmingar Íslendinga í Evróvisjón eru samt smámunir miðað við þær blóðugu alþjóðlegu afleiðingar sem þróun keppninnar gæti haft. Þjóðverjar, Bretar og Frakkar ráku lestina að þessu sinni og munu ekki una við slíkt. Fyrirkomulagi keppninnar hlýtur að verða breytt svo að herraþjóðirnar geti á ný hampað sér í lágkúrunni. Beinast liggur við að skipta keppninni í tvennt þar sem gömul Evrópulönd keppa innbyrðis en nýju Evrópulöndin, sem eru enn árhundruðum á eftir okkur hinum í vondri tónlistarsköpun, geta hamast hvort á öðru með símasvindli og flokkadráttum.

Evrópa er hins vegar viðkvæm púðurtunna þar sem háðar hafa verið tvær blóðugar styrjaldir. Evróvisjónkeppnin getur hæglega valdið klofningi sem mun enda með þriðju heimsstyrjöldinni. Nú er því lag að hætta þessu í eitt skipti fyrir öll.

Síðasta vika var í meira lagi viðburðarík hjá mér en þá rættust tveir gamlir æskudraumar mínir. Draumar sem voru svo galnir að ég lagðist næstum í þunglyndi vegna geðshræringarinnar sem þeir vöktu þegar þeir loks rættust. Þegar ég var 15 ára og tók Kópavogsstrætó niður í bæ til þess að sækja sérpöntuðu 12" plöturnar mínar með Duran Duran hvarflaði það ekki einu sinni að mér að ég ætti eftir að eiga orðastað við söngvarann Simon Le Bon. Það gerðist á fimmtudaginn og hann var alveg jafn almennilegur og ég hafði ímyndað mér.

Þetta var bara eins og að spjalla við hvern annan mann. Árin og aldurinn höfðu breytt goðinu í dauðlegan mann.

Þegar þetta er prentað er ég kominn á kvikmyndahátíðina í Cannes til þess að eltast við aðra æskuhetju: leikarann og brjálæðinginn Mickey Rourke. Hann sturtaði ferli sínum niður með eiturlyfjum og almennum aumingjaskap og þó að hann virðist vera búinn að rétta úr kútnum vona ég hálfpartinn að við förum á mis. Ég held nefnilega að það sé engum manni hollt að horfast í augu við leikara sem túlkuðu persónur sem höfðu mótandi áhrif á mann sem ungling.

Mickey Rourke var líka vond fyrirmynd. Hömlulaus fyllibytta sem lét alkóhólíska gremju eitra líf sitt og starfsumhverfi. Fyrir mína parta lít ég á það sem mikla blessun að þurfa ekki lengur að drekka brennivín og get því verið með hausinn í lagi innan um ólympsguði samtímans á Cannes. Það er stemningin sem maður á að drekka í sig, ekki franskt rauðvínið. Það er samt spurning hvort ég taki ekki AA bókina með mér. Aldrei að vita nema ég geti hjálpað Rourke með því að lesa fyrir hann vel valda kafla. Hann hefur alltaf verið efnilegur en edrú gæti hann rutt Tom Cruise úr vegi og orðið súperstjarna. Það verða áreiðanlega tekin 12 spor í Cannes.

Af öllum þeim bókum sem ég hef lesið og kvikmyndum sem ég hef séð hefur ekkert verk haft meiri og djúpstæðari áhrif á mig en fyrsta Stjörnustríðsmyndin sem George Lucas gerði árið 1977. Hún er ekki merkilegur kvikmyndakveðskapur; byggir á hundgamalli ævinýraformúlu, er frekar illa leikin og samtölin sem Lucas skrifar eru, á köflum, með því versta sem sögur fara af. Samt býr þessi mynd yfir einhverjum galdri og áhrifamáttur hennar fer síður en svo dvínandi þó það séu 28 ár síðan hún flutti heilu kynslóðirnar langt aftur í tíma til vetrarbrautar sem er langt, langt í burtu.

Ég gleymi því aldrei hversu mikið sjokk ég fékk í myrkrinu í Nýja bíói þegar Svarthöfði sagði Loga Geimgengli að hann væri faðir hans í framhaldsmyndinni Keisaraveldið snýr aftur. Ég þurfti að láta segja mér þetta þrisvar enda of ungur til þess að skilja hversu risavaxinn og stórfenglegan fjölskylduharmleik Lucas var með í huga þegar hann lagði drögin að sex þátta geimóperunni sinni sem hann lýkur loks með glæsibrag í The Revenge of the Sith sem kemur í bíó fyrir mánaðarmót.
19. maí verður lengi í minnum hafður og haldinn hátíðlegur hjá nördum og börnum á öllum aldri þegar meistarinn bætir fyrir tvær slappar Stjörnustríðsmyndir í röð með mögnuðum lokakafla sem fjallar um stærsta fall kvikmyndasögunnar en dramatíkin í kringum viðsnúnig hetjunnar Anakins sem gefur sig hinu illa á vald og verður Svarthöfði er með ólíkindum.
Eins og öll mörnuð listaverk vekur Stjörnustríð upp ólíkar kenndir og hugsanir hjá hverjum og einum. Sjálfur hef ég skipt um túlkunarleiðir á sögunni oft og mörgum sinnum í gegnum árin og þess stundina skoða ég myndirnar sem alkadrama. Oflæti, gremja og hatur sem kraumar í Anakin verður til þess að hann gefur sig illa Keisaranum (Bakkusi) á vald. Áfengi lætur gott fólk gera vonda hluti og Svarthöfði vinnur hroðaleg illvikri í illskuvímu þar til meðvirkur sonur hans, Logi Geimgengill, brýtur upp sjúkt fjölskyldumynstrið og bjargar föður sínum.
Anakin fellur með látum í sumar og hans bíður 12 spora þrautaganga aftur á bak þar til hann rís upp sem ábyrgur fjölskyldufaðir í The Return of the Jedi.
Mátturinn er mikill og megi hann vera með okkur öllum.

Það er eitthvað óendanlega skondið við það að þrír prúðir drengir sem fíflast í sjónvarpi skuli vera orðnir að stórkostlegu samfélagsmeini en foreldrar sem ekki nenna að ala börnin sín upp ruku upp til handa og fóta nýlega og kröfðust þess að þátturinn Strákarnir á Stöð 2 verði færður aftur fyrir háttatíma á dagskrá Stöðvar 2.

Strákarnir fara á kostum með alls konar uppátækjum og blessuð börnin apa auðvitað eftir þeim vitleysuna og eru samkvæmt kvörtunum foreldra að drekka ógeðsdrykki allan liðlangan daginn, pissa á sig eða vini sína í svokölluðum áskorunum og jafnvel troða sér inn í þvottavélar.
Þegar ég var krakki léku börn sér úti frá morgni til kvölds, brutu rúður, slógust, átu pöddur, drukku drullupolla, óðu skítalæki, brenndu sinu, stofnuðu sér í lífshættu í nýbyggingum og háðu heilu hverfastyrjaldirnar sem margar hverjar enduðu á Slysó. Strákarnir á Stöð 2 voru í bleyju þegar þessi ósköp dundu yfir en þá amaðist fólk við Tomma og Jenna og öðru stórskaðlegu sjónvarpsefni sem ýtti undir andfélagslega hegðun.
Ég stóð í þeirri meiningu að íslenskir krakkar væru orðnir svo feitir af slímusetum fyrir framan leikjatölvur og sjónvarp að þau hvorki kynnu né nenntu að leika sér þannig að ég sá gleðitíðindi í fréttum af stóra Strákamálinu.
Krakkar eiga að vera ódælir, hlaupa á girðingar, sjá hversu langt þau komast og finna mörkin sem foreldrarnir eiga að draga. Þeir foreldrar sem hafa ekki betri tök á börnum sínum en svo að þeir geta ekki stýrt fjölmiðlaneyslu þeirra sjálfir og koma ábyrgðinni yfir á sjónvarpsstöðvarnar eru ekki til stórræðanna í uppeldinu. Enda nenna þeir ekki að ala ormana upp og væri nær að þrýsta á að Strákarnir verði gerðir að Play Station-leik en þá geta börnin tekið áskorunum og pissað á sig í sýndarveruleikanum og haldið áfram að safna spiki frekar en að valda foreldrum sínum áhyggjum með því að leika sér eins og barna var siður.

Fólk gerir allt of mikið af því að skilgreina sig, draga sjálft sig í dilka, skipa sér í flokka og lifa svo lífi sínu á sjálfstýringu í takt við takmarkað svigrúm frumskilgreiningarinnar. Algengustu grunnflokkarnir, sem eru báðir álíka galnir, eru kenndir við hægri og vinstri og í báðum tilfellum er stutt í öfgarnar.
Meðal hægrimaður er ekki nema hársbreidd frá því að verða að frelsuðum ofsatrúarmanni sem tilbiður George W. Bush og kvittar undir skoðanir nýja páfans, sem er víst Rottweilerhundur úreltra gilda og afturhalds.

Meðal vinstrimanninum er jafn hætt við að verða að skriffinnskubrjálæðingi sem vill koma böndum á mannlífið og allt sem gerir það skemmtilegt og takmarka persónufrelsi með tilskipunum, reglugerðum og lögum. Sem fyrr er það meðalhófið sem er farsælast og hægrimaður sem sækir lítillega til vinstri getur verið jafn gæfulegt eintak og vinstrimaður sem gengst undir einhver markaðslögmál.
Á milli þessara tveggja póla leynist samt hættulegasta fólkið; miðjumoðararnir sem kenna sig við framsókn og stela því versta frá báðum hliðum. Meðal framsóknarmaðurinn er hættuleg samsetning sem er til alls vís og notar helst meðul sem eru helguð tilganginum.
Sjálfur hef ég reynt að fóta mig í þessu skilgreiningavíti sem byggir á vestrænni tvíhyggju um gott og illt. Hef reytt hár mitt eins og sturlaður maður í guðlausum heimi og reynt að vera hvorki til hægri né vinstri og alls ekki á miðjunni. Þetta brölt gerði mig auðvitað svo þunglyndan að ég hef hef gengið í svörtum sorgarklæðum árum saman sem hafa mengað mig og lífsviðhorf mín.
Nú er ég hins vegar búinn að brjóta af mér hlekki skilgreiniganna, geng í pastellitum bolum, bláum buxum og rauðum skóm. Stekk frá vinstri til hægri með viðkomu á miðjunni og skipti um skoðun eins oft og mér sýnist.
Það er vor í lofti og ég er ungur aftur. Rauðu skórnir gerðu útslagið.

Samskiptabylting síðustu ára hefur haft þá merkilegu breytingu í för með sér að fólk er meira og minna hætt að tala saman. Samtöl eru orðin stafræn og fara fram á MSN spjallkerfum í tölvum, með tölvupósti og SMS skeytum í gsm símum. Persónulega finnst mér þetta bara fínt enda er hægt að telja þær manneskjur á fingrum annarar handar sem ég nenni yfirleitt að tala við. Það er ágætt að senda hinum bara SMS og tölvupóst.

Þessar skeytasendingar eru þó áskrift á alls konar árekstra sem spretta upp af hreinum misskilningi þar sem stafrænu samskiptin eru gersneydd allri tilfinningu. Einföld spurning eða svar, "já" eða "nei" hafa breytilega merkingu sem ræðst af svipbrigðum og raddblæ.
Einhverjir tölvuspekingar, sjálfsagt flestir ribbaldar á mála hjá Bill Gates, hönnuðu svokallða broskalla til þess að gæða geld rafskeyti mannlegum tilfinningum. Þessi gulu andlit á tölvuskjánum líta til dæmis svona :) (sígildur broskall) út í gsm símanum eða svona ;) (blikkandi broskall). Þessi blikkandi er mjög óræður en á að gefa til kynna að sendandinn sem notar hann sé með húmorinn í góðu lagi, eða eitthvað. Ég veit það ekki. Mér líður oftast svona :( (fúll broskall með skeifu) þegar ég fæ senda broskalla.
Það er nefnilega eitthvað svo óendanlega tilgerðarlegt við þessi broskallakvikindi eins og sést best á sorglega leiðinelgum spjallrásum á netinu þar sem grunnhyggnir kjölfræðingar úttala sig um landsins gagn og nauðsynjar og daðra við bullið hvor í öðrum með því að kvitta fyrir með hjörtum, brosköllum, brosköllum með sólgleraugum, blikkandi brosköllum og jafnvel heilu broskalla hljómsveitunum. Ojbarasta.
Af tvennu illu í mannlegum samskiptum kýs ég þá að ræða við fólk í síma eða augliti til auglitis. Allt frekar en þessa bölvuðu broskalla.

Blaðamenn eru alltaf að hitta fólk og tala við fólk. Þetta er stærsti bónusinn við djobbið og það sem gerir það að fíkn. Viðmælendurnir eru auðvitað jafn misjafnir og þeir eru margir og suma vildi maður gjarnan losna við að tala við en inn á milli leynast kynlegu kvistirnir sem gefa þessu öllu saman tilgang. Bæði starfinu og mannlífinu öllu.

Ég hitti einn slíkan í síðustu viku. Kengruglaðan kvikmyndaframleiðanda frá Ameríku sem heitir Lloyd Kaufman. Hann er gamall hippi sem enn siglir gegn meginstraumnum og býr til súrar, skrýtnar og klikkaðar þjóðfélagsádeilur fyrir lítinn pening. Þessi öðlingur bjargaði fyrir mér þeim degi, ef ekki allri vikunni og jafnvel næstu mánuðum. Það er ekki oft sem maður tekur viðtal þar sem bæði blaðamaður og ljósmyndari kútveltast af hlátri yfir viðmælandanum en Kaufman náði þessum áhrifum fram, fyrirhafnarlaust, bara með því að vera til.

Samtalið hélt áfram og varð skemmtilegra eftir að slökkt var á bandinu og viðfangsefnið hefði hæglega geta farið úr litlu viðtali með einni mynd yfir í ríkulega myndskreytta bók, slíkur var vaðallinn, æðibunugangurinn og látbragðið á þessum æringja. Hann var að dútla við handritið að næstu mynd sinni í flugvélinni á leið til Íslands en í henni ætlar hann að deila á skyndibitamenninguna. Sögusviðið verður kjúklingastaður sem er reistur á fornum indíánagrafreit. Andar hinna framliðnu taka sér bólfestu í hráefninu og menga kjúklingabitana þannig að mikið fjaðrafok byrjar þegar neytendur breytast í undarlega uppvakninga.

Þetta er alveg dásamleg della sem á greiniega brýnt erindi við samtímann. Við þurfum fleira fólk eins og Kaufman á þessum litlausu tímum markaðs - og peningahyggju þar sem öll neyslustýring beinist að því að gera alla eins.

Það er fátt sem mér finnst jafn viðbjóðslegt og fjöldasamkomur og þegar hátíðarhöld í miðborg Reykjavíkur eru frátalin leiðast mér engar samkomur meir en tónleikar.
Það er aðeins ein hljómsveit í heiminum sem ég hef raunverulegan áhuga á að sjá á sviði og það er "eitís" hljómsveitin Duran Duran. Ég var nú löngu búinn að gefa upp alla von um að sá draumur yrði að veruleika en nú er allt útlit fyrir að sveitin sé að koma hingað í sumar. Þetta er að vísu 20 árum of seint en ég mæti samt enda verður þetta æði.

Illar tungur hafa í gegnum árin reynt að gera það hallærislegt að fíla Duran Duran en ég lýsi yfir fullum stuðningi við fimmmenningana frá Birmingham eins og gamla fólkið gerir við Presley , Rolling Stones og Bítlana. Ég er meðlimur í félaginu Bandalag snáksins, samtök fólks sem þorir að gangast við Duran Duran en það gerum við ekki síst vegna þess að framlag þeirra er nefnilega merkilegra en margir gera sér grein fyrir og þeir báru höfuð og herðar yfir alla aðra í lagasmíðum, textagerð og tónlistarmyndböndum á níunda áratug síðustu aldar sem er stórlega vanmetið tímabil í tísku- og tónlistarsögunni.

Á þessum árum átti maður daglega von á dauða sínum í kjarnorkustyrjöld. Ronald Reagan var forseti Bandaríkjanna og leit á Rambo sem uppskrift að lausn milliríkjadeilna og heimurinn var allur almennt á heljarþröm. Alnæmið skaut upp kollinum og það var allt að fara til andskotans en á meðan kraumaði lífsgleði í bland við rómantískan trega í tónlistinni.

Lífið gengur í hringi og nú er allt aftur að fara til andskotans og þá koma þessar hetjur mínar loksins til landsins. Þetta er karma og í sumar fer ég á popptónleika og get sungið með vegna þess að ég kann alla textana. Þetta er nefnilega þegar upp er staðið yndislegt líf þó Bush hafi tekið við af Reagan, Osama bin Laden gangi laus og Kárahnjúkar séu að sökkva.

Ég eyddi hluta af sumarfríinu mína í fyrra í baráttu Íslendinga fyrir því að fá Bobby Fischer leystan úr varðhaldi í Japan. Fischer á inni hjá Íslendinum. Það er engin spurning og mér fannst ekkert sjálfsagðara en að þjóðin legði þessum andlega vanheila manni lið í baráttunni við ranglætið. Þá ber ég mikla virðingu fyrir snilligáfu Fischers og afrekum hans við skákborðið. Ég ber einnig óendanlega virðingu fyrir einlægni hins hjartahreina Sæma rokk, sem er sannkallaður vinur í raun. Mér finnst Davíð Oddsson þar að auki ferlega svalur en í þessu máli hefur hann sýnt að enginn íslenskur stjórnmálamaður stendur honum jafnfætis þegar kemur að töffaraskap.

Mig óraði satt best að segja ekki fyrir því í upphafi að Fischer myndi fá frelsi, og því síður að hann kæmi til Íslands, og ég kæri mig mátulega um að hann sé kominn hingað. Það breytir því ekki að við eigum að vera góð við geðsjúka og umvefja þá hlýju frekar en að loka þá af í þröngum fangaklefum. Ég hélt líka að baráttan snerist einmitt um það en ekki að flytja manninn til Íslands og gera hann að hirðfífli í fjölmiðlasirkusi.

Frá því að Fischer steig um borð í þotuna á leið til Íslands hefur atburðarásin verið fáránleg og ég vil ekki vita meira. Ég hélt að vísu þegar vélin lenti að Páll Magnússon hefði rænt rangri vél og Fídel Kastró væri mættur til landsins með CIA á hælunum. Þegar betur var að gáð var þetta þó Fischer og bjánagangurinn í kringum komu hans minnti mest á það þegar Keikó kom til landsins. Þeir Keikó og Fischer eiga líka margt sameiginlegt og munu væntanlega hljóta svipuð örlög á Íslandi. Það var endalaust vesen í kringum Keikó, sem gerði fátt annað en að riðlast á gúmmídekkjum, og Fischer mun sjálfsagt fyrst og fremst verða okkur til skammar með álíka bægslagangi og munnsöfnuði. Eini munurinn er sá að Fischer verður líklega að deyja á Íslandi þar sem Norðmenn munu aldrei losa okkur við hann.

Stuð milli stríða

Ég óttast fátt meira en að verða smáborgari og hef verið allt að því smáborgaralegur í endalausum tilraunum mínum til að binda bagga mína ekki sömu hnútum og samferðarmenn mínir. Þetta er erfiðara en margan grunar þar sem markaðsmenningin hefur það eitt að leiðarljósi að gera okkur öll eins.

Sléttuúlfurinn eftir Hermann Hesse hefur mér mikilvægt leiðbeiningarrit um það hvernig maður á að hegða sér til að vera ekki smáborgari og á milli þess sem ég lita mikilvægar málsgreinar með áherslutússi og merki lykilsíður síður með gulum miðum horfi ég ekki á fótbolta í sjónvarpi, forðast Smáralind eins og heitan eldinn, horfi ekki á Spaugstofuna og Laugardagskvöld með Gísla Marteini, hlusta ekki á Júróvisjónlög og kýs ekki Framsóknarflokkinn.
Ég er sem sagt mjög svalur; drekk kaffið mitt í 101, kaupi í matinn í Melabúðinni og fer út fyrir borgarmörkin þegar ég þarf að kaupa salernispappír og annað plebbalegt dót sem er ekki töff að láta sjá sig með. Það var mér því mjög þungbært þegar ég þurfti að versla mér eitt stykki þvottavél.

Það að eiga þvottavél er nefnilega einhver gleggsta staðfestingin á því að maður hafi bundið sig á klafa borgaralífsins þar sem allt snýst um að sortera í vélar eftir lit og hitastigi, hengja upp hreina þvottinn, taka hann niður og brjóta saman. Það er ekki mikill tími aflögu til að vera djúhygginn níhilisti þegar líf manns fer að hverfast um maskínu sem er full af froðu og malar allan daginn. Og þó?

Ég hélt töffinu með því að kaupa nýjustu og dýrustu AEG vélina. Hún er með alls konar ljósum, rauðum og grænum, helling af tökkum, alls konar stillingum og svona stafrænum glugga sem sýnir hversu langan tíma hvert þvottakerfi tekur. Og svo telur hún mínúturnar niður. Nú stend ég andaktugur í þvottahúsinu á síðkvöldum, slekk ljósin og dáist að ljósadýrð þvottavélarinnar minnar sem er eins og mælaborð í geimskipi. Hún er töff og ég líka.

Ég er frekar langt niðri þessa dagana og óhress með stöðu mína í lífinu. Ég missti nefnilega af feitu djobbi um daginn einungis vegna þess að ég er svifaseinn, utan við mig og hef aldrei kunnað að spila vel úr þeim spilum sem ég er með á hendi

Ég ætti núna, með réttu, að sitja á nýju skrifstofunni minni í Efstaleitinu með bókina Vinsældir og áhrif eftir Dale Carnegie opna á borðinu, brjótandi heilann um hvernig best sé að fá heilan haug gramra undirmanna til þess að líka vel við mig og vinna brosandi undir minni stjórn.
Ég væri nefnilega fréttastjóri Fréttastofu Ríkisútvarpsins ef ég hefði bara haft rænu á því að sækja um starfið. Ég áttaði mig bara of seint á því að staðan væri eyrnamerkt mér, auk þess sem ég ber svo mikla virðingu fyrir því þrautreynda og veðraða fagfólki sem sótti um að það hvarflaði ekki að mér að keppa við það um stöðuna.
Ég sé það núna að ég hefði burstað þetta enda stend ég klár á því að ég bjóði upp á enn sterkari genablöndu en nýi fréttastjórinn. Séra Sigurður Einarsson, langafi minn, gegndi þessu starfi fyrstur manna og Þórarinn Þórarinsson, afi minn, sat í Útvarpsráði í rúma tvo áratugi og var innsti koppur í framsóknarbúrinu þannig að ég hef verið stimplaður framsóknarmaður frá fæðingu.
Mér finnst því (framsóknar)menn hafa leitað langt yfir skammt að fréttastjóra sem væri þeim þóknanlegur. Ég verð að segja það. Og þó mér hafi láðst að sækja um hefði nú verið allt í lagi að slá á þráðinn og benda mér á að starfið biði eftir mér. Það er þó alls ekki öll nótt úti enn og ég geri ráð fyrir að taka við af Jóhanni Haukssyni á Rás 2 innan tíðar. Nú sæki ég í það minnsta um. Ég klikkaði síðast á því að ganga að því sem gefnu að framsóknarmenn væru hættir að hlutast til um mannaráðningar eftir að SÍS fór á hausinn yfirfullt af vanhæfum pabbastrákum í flestum stjórnunarstöðum.

Ég hef gert mörg mistök í gegnum tíðina, tekið fleiri rangar ákvarðanir en ég kæri mig um að muna og oft verið ofboðslega vitur eftir á. Afglöp mín eru þó ekki alvarlegri en svo að ég geri fastlega ráð fyrir að ég myndi endurtaka þau flest enda eru það fyrst og fremst feilsporin og dómgreindarbrestirnir sem hafa gert líf mitt þess virði að lifa því.

Það er aðeins eitt sem ég vildi að ég hefði aldrei gert og ef ég fengi annað tækifæri myndi ég ekki ferma mig. Ég þáði á sínum tíma lífsins kórónu af umboðsmanni guðs þó ég væri fullviss um að það væri enginn guð á himnum og að ekkert nema dauðinn myndi taka við af lífinu.
Sannfæring mín þegar ég var 13 ára var þó ekki sterkari en svo að ég seldi hana fyrir eingreiðslu í peningum og veraldlegu drasli. Mér var sagt að með þessu væri ég að staðfesta skírnina en eftir á að hyggja fæ ég ekki betur séð en að ég hafi ekki staðfest neitt annað en eigið ístöðuleysi með því að fara á hnén og játa trú sem ég hafði á barnsaldri snúið baki við.
Enn þann dag í dag líður mér eins og saklausum manni sem hefur skrifað undir falska játningu þegar ég leiði hugann að fermingardeginum. Smánarbletti á ævisögu minni. Það sannar svo enn og aftur ístöðuleysi mitt að ég hef engu skyri slett vegna þessa en hef reynt að gera yfirbót með því að skrá mig í Ásatrúarfélagið og láta þannig sóknargjöld mín renna til félags sem stendur vörð um trú sem er miklu fallegri en kristnin.
Draslið sem ég keypti fyrir fermingarsilfurpeningana mína er löngu orðið að dufti og ég á ekkert eftir nema nagandi samviskubitið en fel mig á bak við það að ég var vélaður og reyni að koma skömminni yfir á þá sem láta börn svara grundvallarspurningum um mannlega tilveru og kreysta játninguna fram með mútum, hópþrýstingi og auglýsingaskrumi.

Ég hef lengi reynt hafa uppi á þeim sem bera ábyrgð á bágri stöðu minni í lífinu, þunglyndinu, akóhólismanum, skuldahalanum og eignaleysinu. Lengi vel hélt ég að Davíð Oddsson væri upphaf og endir ógæfu minnar en drykkjusaga mín var nánast jafnlöng forsætisráðherratíð hans upp á dag.

Ég var hins vegar í andlegum henglum áður en hann fór úr ráðhúsinu í stjórnarráðið svo ég sýknaði hann því um daginn og datt í hug að ákæra Nietzche og Dostojefskí en bækur þeirra hafa verið sagðar hættulegar ungum mönnum og ættu eiginlega að vera bannaðar innan 25 ára.
Ég treysti mér, þegar upp var staðið, þó ekki til að kalla þessa andans jöfra til ábyrgðar í mínum persónulegu málum eins og sturlaður maður í guðlausum heimi en var samt kominn á sporið.
Andlega meinið liggur nefnilega í bókum. Að vísu bókum sem ég las þegar ég var óharðnaður unglingur og rithöfundarnir sem skemmdu mig standa þeim Fjodor og Friedrich aðeins að baki. Það eru Eðvarð Ingólfsson og Andrés Indriðason sem tældu mig og jafnaldra mína inn í sykursætan og kengbrenglaðan hugarheim unglina sem hvergi var til annars staðar en í bókum þeirra.
Hjá Andrési var til dæmis töff af vera í íþróttum en í raunheimum er fátt hallærsilegra og hjá Eðvarð var minnsta mál í heimi að eignast barn og hefja sambúð 16 ára. Foreldrar og aðrir góðir samferðarmenn hlupu undir bagga þannig að allt gekk upp.
Þegar maður kom á hólminn í alvörunni þurfti maður að gera þetta með yfirdráttarlánum og þrælavinnu og varð harmi sleginn þegar blekkingin hrundi og blákaldur veruleikinn tók við. Það eru til týndar kynslóðir, X-kynslóðir og allur fjárinn annar en ég er af blekktu kynslóðinni. Mín kynslóð á samt enn séns en allir heilagir hjálpi þeirri næstu sem ólst upp á verkum Þorgríms Þráinssonar og er nú að kynnast 100 % lánum.

Mikið finn ég til með þeim ræfilskörlum sem eru ofurseldir bjánalegum hefðum og þurfa að færa eiginkonum sínum og kærustum blóm, súkkulaði eða einhvern annan álíka fjára á konudaginn. Væri ekki nær að gera alla daga að konudögum, eða bara konu- og karladögum, frekar en að skikka fólk með auglýsingum og hópþrýstingi til að taka þátt í árvissum skrípaleik?

Dagar af þessu tagi eiga það líka flestir sameiginlegt að snúast upp í andhverfu sína. Fólk er til dæmis alltaf að keyra í bílunum sínum á bíllausa deginum og á þeim reyklausa púar skríllinn, rétt eins og alla aðra daga, sígarettur á veitingastöðum þannig að sómakærir góðborgarar geta ekki snætt flatböku með alls kyns offitandi og kransæðastíflandi óþverra í ró og næði.
Konudagurinn og allur gróðurinn og glingrið sem fylgir honum hefur þannig sáralítið með ást og hlýju í garð makans að gera. Umstangið í kringum hann er kvöð, samfélagslegt ok, sem verður til þess að þeir sem ekki taka þátt eiga það á hættu að þurfa að sofa á sófanum í nokkra daga.
Þessir konu-, karla-, bónda-, mæðra- og Valentínusardagar eru því rétt eins til þess fallnir að ala á óeiningu og fölskum tilfinningum. Þyki fólki virkilega vænt hvoru um annað ætti það að einbeita sér að því að sýna kærleik og hlýju á hverjum degi og fara sátt að sofa á hverju kvöldi frekar en að bera ást sína á falskt tilfinningatorg þessara innihaldslausu daga.
Hér er ókeypis ástarráð frá manni sem gefur konum ekki blóm í tilefni þess að hjá honum er annar í konudegi í dag. Notið aðeins eina sæng. Það hlýtur að vera eitthvað á bak við það þegar talað er um að fólk gangi í eina sæng. Tvær sængur eru eitur í sambandinu þar sem það gefur ykkur kost á að rúlla ykkur upp og út í horn og sofna í fýlu. Það að deila einni og sömu sænginni allar nætur gerir hverja tvo einstaklinga nánari en allur heimsins arfi og rósir með þyrnum.

Það er einn staður hér á landi sem er fallegri og betri en allir aðrir blettir á jarðkringlunni. Þetta er Vesturbærinn í Reykjavík. Landfræðileg lega þessa rokrassgats við sjávarsíðuna gerir það af verkum að loftið þar er hreinna en annars staðar og glæpir eru svo fátíðir að það er hending að þar sjáist lögreglubíll á ferli og þá sjaldan að afbrot eru framin í þessum bæjarhluta eru iðulega aðkomumenn að verki.

Þegar Vesturbæingar taka sig til sýna þeir jafnan yfirburði, hvort sem það er á andlegu eða líkamlegu sviði. Fótboltafélagið KR er gott dæmi um þetta en saga liðsins er svo glæsileg og umfang þess svo mikið að það er lífsstíll hjá þeim sem búa ekki í Vesturbænum að hatast við liðið.
Hin og þessi úthverfi eru dugleg við að hampa einhverjum skáldum og rithöfundum sem hafa sest þar að. Vesturbærinn á nóg af slíkum en þar nægir að nefna Þórberg Þórðarson sem taldi skrefin í göngutúrum sínum um Vesturbæinn. Annan eins stílista hefur landið enn ekki alið og hann gæti skrifað hvaða úthverfahöfund sundur og saman.
Melabúðin er ein skrautfjöður bæjarhlutans en hún er fyrir löngu orðin hin mesta sælkerabúð og er gott dæmi um hvernig kaupmaðurinn á horninu á að hegða sér til að lifa af í breyttu samkeppnisumhverfi. Í Vesturbænum eru líka besta sundlaug landsins, bókabúð, apótek ( í það minnsta þrjú) og skothelt innra menntakerfi (Melaskóli, Hagaskóli, MR, Háskólinn)
Það mætti því hæglega reisa borgarmúra umhverfis Vesturbæinn og innan þeirra gætu Vesturbæingar unað glaðir við sitt óáreittir af hræringunum fyrir utan. Innan borgarmúranna væri allt til alls og ekkert því til fyrirstöðu að þarna risi Aþena norðursins. Brottfluttir Vesturbæingar, eins og ég sjálfur, þyrftu svo ekki að hafa neinar áhyggjur þó við stæðum utan múranna. Það gildir nefnilega hið fornkveðna; einu sinni Vesturbæingur, ávallt Vesturbæingur og dætur og synir bæjarins eiga alltaf afturkvæmt.

Ég hef ítrekað lent í því á síðari árum að þurfa að endurmeta ýmsar hugmyndir og fastmótuð gildi sem ég taldi vera staðfastari og traustari en gangstéttina meðfram Bankastræti.
Þannig stóð ég lengi klár á því að áfengi veitti fólki innblástur, skerpti hugsunina og gerði fólk almennt skemmtilegra. Það reyndist rangt.

Ég hélt líka að það væri ferlega töff að reykja og eftir að ég ánetjaðist tóbakinu var ég fljótur að gangast við því að það væri ekki hætt að hætta að reykja. Ég komst nýlega að því að það er ekkert mál. Ef maður vill hætta þá hættir maður bara. Tóbaksframleiðendurnir sjálfir hljóta að hafa búið til goðsögnina um að það sé erfitt að hætta.
Þessar mögnuðu uppgötvanir mínar fölna samt í samanburði við kynni mín af sirkuskettinum Hrappi. Ég hafði lengi staðið í þeirri meiningu að kettir væru leiðinda skepnur; sjálfselskir, undirförlir og ekki líklegir til þess að gefa mikið af sér. Ég hef talið mig meiri hundamann þó að ég hafi aldrei átt hund eða kött og vissi því ekkert í minn haus.
Hundar eru eyrnamerktir bestu vinir mannsins og þykja tryggir og húsbóndahollir. Þessir traustu eðlisþættir gera það auðvitað að verkum að þeir eru ekkert sérstaklega skemmtilegir og varla með frjálsari vilja en meðal framsóknarmaður.
Kettir eru allt annað mál og þessi nýi vinur minn er fullur af lífi, fjöri og hlýju. Það er enginn hundur í Hrappi sem ég reyndi að nálgast með opnum hug þegar ég féll fyrir eiganda hans. Kisi byrjaði á að klóra mig, bíta og míga á fótinn á mér. Hefði verið um hund að ræða hefði ég sjálfsagt þurft að berja hann til að taka mig í sátt. Kötturinn lætur hins vegar ekki kúga sig og því urðum við að mætast á miðri leið á jafningja grundvelli og á hálfu ári höfum við myndað traust vináttubönd og erum ófeimnir við að vera góðir hvor við annan. Ég hef sem sagt lært það að það er kúl að eiga kött.

Ég lendi í því af og til að þurfa að efast um geðheilsu mína. Þetta gerist aðallega í kringum búferlaflutninga eða tiltekt í geymslum. Ég hef nefnilega bæði séð það í bíómyndum og lesið það í bókum að safnarar séu geðbilaðir og jafnvel oft efni í fyrirtaks raðmorðingja.

Sjálfum finnst mér allt í lagi að eiga öll íslensk frímerki frá stofnun lýðveldisins í möppu, úrklippur úr dagblöðum síðustu áratuga límdar inn í þar til gerðar bækur, kókflöskur frá öllum heimshornum og að maður tali nú ekki um heilu ritsöfnin, vínylplötustaflana og helstu hornsteina kvikmyndasögunnar og ýmislegt rusl í bland á DVD.
Ég treysti mér ekki til að farga þessu dóti og verð því að gangast við því að ég er þræll þessara veraldlegu og í mörgum tilfellum innantómu hluta. Ég er hins vegar meðvitaður um hversu sjúklegt þetta er og öfunda góðan vin minn sem gaf allar bækurnar sínar og stefnir að því að allar hans eigur rúmist í einum fólksbíl.
Hann er frjáls en ég er í ánauð og enn verr settur en ég hafði áður gert mér grein fyrir. Ég var nefnilega að flytja um daginn og stóð mig að því að pakka vandlega niður haug af herðatrjám, þremur pörum af gúmmíhönskum, gömlum vaðstígvélum, útjöskuðum borðtuskum, hálfu tonni af stílabókum og glósum sem ég nóteraði hjá mér í Háskólanum fyrir mörgum árum og mun aldrei skoða aftur.
Á barmi taugaáfalls í miðjum ruslahaugnum mínum gerði ég mér grein fyrir að ég yrði að skera niður. Ég gæti ekki átt þetta allt og þyrfti að velja og hafna. Ég fargaði vírherðatrjám, fjórum kústsköftum og ljótri klukku. Þetta var samt enginn léttir og ég veit að ég á eftir að sjá eftir þessu þegar sá dagur kemur að ég þarf á þessu dóti að halda.

Ég hef ekki enn öðlast fulla trú á mannkyninu eftir að hafa unnið fyrir mér sem bensínafgreiðslumaður á síðari hluta nýliðinnar aldar. Meintir "viðskiptavinir" (annað orð yfir manneskjur) hafa einkennilega ríka tilhneigingu til þess að sýna sínar verstu hliðar þegar þeir standa andspænis fólki í þjónustustörfum, fólki sem er uppálagt, af vinnuveitendum sínum, að láta allt yfir sig ganga og þar með hefur hinn almenni, vansæli og illa fullnægði fýlupúki fengið skotleyfi á það.

Á bensínstöðinni fékk maður yfir sig gusurnar frá stjórnmálafólki, sjónvarpsstjörnum og alls konar öðru liði sem grundvallar tilveru sína á því að smjaðra fyrir almenningi þegar því hentar og brosa þess á milli til þeirra sauðsvörtu af forsíðum Séð og heyrt þar sem allir eru svo svakalega ánægðir með sig og glaðir yfir því að vera til.
Meðaljóninn var svo sem litlu skárri en fræga fólkið en einhvern veginn fannst manni honum frekar stætt á því að kasta grímu siðmenntaðrar manneskju á almannafæri og breytast í óargadýr sem er að kafna úr frekju og sérgæsku.
Það eru markaðsöflin sem hafa grafið svona heiftarlega undan mennsku okkar með því að skapa fólki svigrúm til að níðast á sjálfsvirðingu náungans í skjóli svokallaðrar "þjónustu" en síðan þjónustan varð að markaðstæki hefur mannkynið færst stöðugt nær því að verða hjörð ofdekraðra og sérhlífinna aumingja.
Halli gamli sem vann með mér hafði lagt vegi og brýr yfir landið þvert og endilangt og byrjað að draga afla að landi á barnsaldri til þess eins að sitja, á efri árum, undir fúkyrðaflaumi flottræfla á Glitnisbílum sem fengu ekki nógu góða þjónustu. Það er eitthvað sorglegt við þetta en Halli brást við yfirganginum með því að bjóðast til að koma heim með fólki og vaska upp og ryksuga fyrir það en tautaði svo í hálfum hljóðum að lífið hefði verið betra í den þegar þjónustan var bara veitt í kirkjum og hjá vændiskonum.

Það þótti heimsfrétt þegar leikarahjónin Brad Pitt og Jennifer Aniston tilkynntu það á dögunum að þau væru skilin að borði og sæng.
21. öldin er varla byrjuð en þó mætti halda að skilnaður aldarinnar væri þegar orðinn að veruleika en þegar haft er í huga að skilnaðir hjóna eru daglegt brauð og í raun eina heilbrigða lausnin á þeirri hugsunarvillu sem hjónabönd eru er taugaveiklunin í kringum þennan tiltekna skilnað auðvitað galin.

Rót vandans er sú að við viljum elska bæði Pitt og Aniston en vestræn tvíhyggja krefst þess í svona tilfellum að annar aðilinn sé góður og hinn vondur. Við viljum hins vegar ekki trúa neinu illu upp á þetta sómafólk og höfum því sameinast um að kenna kynþokkafyllstu konu allra tíma, Angelinu Jolie, um ósköpin.
Angelina hefur yfirbragð tálkvendisins, hjónadjöfulsins sem í svart/hvítum reyfurum getur fengið menn til að fremja morð og önnur heimskupör með loðnum loforðum um kynlíf á heimsmælikvarða. Daðurmáttur Angelinu er orðinn slíkur að nú mega ekki spyrjast út brestir í stjörnuhjónaböndum í Hollywood án þess að reynt sé að blanda henni í málið og gera hana seka um villuráf frægra eiginmanna. Þetta er auðvitað í meira lagi ósanngjarnt og til þess eins fallið að firra karlana ábyrgð gerða sinna. Þetta eru svo sem engin ný vísindi og voru markaðssett snilldarlega í karlremburitinu Biblíunni þar sem öll ógæfa mannkyns er skrifuð á konuna eftir að Eva vélar einfeldninginn Adam til að bíta í eplið. Mergurinn málsins er sá að Adam hefði getað afþakkað og ef Pitt er svo blindaður af fegurð Angelinu að hann getur ekki haldið trú við eiginkonu sína þá er það vandamál þeirra hjóna. Bitinn stendur þá í Pitt en ekki Angelinu sem er bara Angelina og getur ekkert gert að því.

Ég þoli ekki íslenska veturinn, kuldann og myrkrið. Það er auðvitað með ólíkindum að maður sé ekki búinn að aðlagast þessum ósköpum í gegnum erfðir samkvæmt kokkabókum Darwins en það eitt að 21. aldar maður eins og ég sem getur rakið ættir sínar beint til Egils Skallagrímssonar skuli ekki halda veturinn út segir auðvitað allt sem segja þarf um þetta guðsvolaða land; það er á mörkum hins byggilega heims og þeir landnemar sem völdu þann kostinn að setjast hér að hljóta að hafa verið annað hvort pöddufullir eða orðnir geggjaðir af leiðindunum í Noregi.

Hvernig fólk dró fram lífið hérna í upphafi, án allra nútímaþæginda og geðdeyfðarlyfja, er mér hulin ráðgáta enda gengur maður fyrir tvöföldum skammti af prósakki í skammdeginu, botnkyndir allt og vefur sig æðardúni áður en maður leggst til hvílu sem maður gæti haldið að væri sín síðasta miðað við harmagrátinn og feigðarspangólið í vindinum.
Það sem mér svíður þó mest í kuldanum er hversu vonlaust það er að bera sig vel við þessar geggjuðu aðstæður. Það er ekki hægt að vera töff, kúl eða svalur í heimskautakulda. Það er skelfing til þess að hugsa að karlkynsafkomandi víkinga skuli þurfa að ganga um útbíaður í varasalva og rakakremum, í síðum nærbuxum, lopasokkum, flíspeysu og Kanaúlpu. Með trefil, sultardropa í nefinu, rýnandi eins og sjónskert moldvarpa út um um móðug gleraugun.
Íslenski veturinn sviptir lífið og tilveruna öllum sjarma þannig að eftir stendur manneskjan í sinni sorglegustu mynd í hvítri auðninni. Það er ekki einu sinni töff að reykja á þessu landi en jafnvel sjálfur Marlon Brando í sínu besta formi, spengilegur í leðurjakka, yrði eins og taðskegglingur ef hann þyrfti að húka uppi undir húsvegg í skafrenningi með rettuna sína. Hnattstaða þessa lands gerir þjóðina sjálfkrafa að leppalúðum.

Gerræðisleg tóbakslög sem sjálfsagt standast ekki stjórnarskrána í núverandi mynd meina mér að skrifa fallega um tóbak. Ég ætla samt að taka sénsinn og kveðja þennan óþverra hér enda er ekki beinlínis hægt að tala um að hér á eftir fari lofrulla þó um hálfgerða minningargrein sé að ræða.

Mér fannst of plebbalegt að hætta að reykja þann fyrsta janúar og hef því ákveðið að hætta ekki á morgun, heldur hinn og þá lýkur 15 ára erótísku sambandi mínu við sígaretturnar sem ég taldi mig löngum vera að sjúga úr kosmíska krafta. Ávinningurinn af öllu stubbatottinu hefur hins vegar aðallega verið fólginn í æðaþrengslum, síþreytu og slímstífluðum öndunarvegi.
Það er samt ekki laust við að mér finnist það frekar aumingjalegt að hætta að drepa mig hægt og rólega á miðri leið enda hefur reykingafasisminn í þjóðfélaginu nánast gert það að þegnskyldu að sýna heilbrigt andóf og standa vörð um persónufrelsi með reykingum.
Ástæðan fyrir því að ég hætti getur samt aldrei orðið aulalegri en ástæðan fyrir því að ég byrjaði. Humphrey Bogart reykti og mér fannst og finnst hann töff. Það þurfti ekki meira til. Hann tærðist upp af lungnakrabba og dó 57 ára. Ég reyndi einu sinni að telja mér trú um að það væri líka töff.
Það er samt ekkert smámál að hemja tóbaksfíknina og ég er núna í miðju sorgarferli. Þetta er eins og að missa náin vin sem hefur fylgt manni í gegnum súrt og sætt. Ég upplifði þetta einnig þegar ég gerði mér grein fyrir því að ég yrði að segja skilið við áfengi það sem ég ætti eftir ólifað. Tómleikatilfinning heltók mig og ég var tvær vikur að sigrast á sorginni en þá tóku við miklu betri tímar.
Þetta varður eins með retturnar; djúp sorg en síðan ærslafull og súrefnisrík gleði.

Tímamót eru leiðinleg og virðast hafa þann tilgang einan að afmarka þjáningar og leiðindi á lífsleiðinni og auðvelda lánadrottnum að halda utan um skuldir vorar, reikna vexti ofan á þær og innheimta eftirstöðvar fortíðarsukks, sem væri auðvitað bara nútíðarsukk ef það þyrfti ekki alltaf að vera að rjúfa þá sögulegu samfellu sem fábreytileg tilveran er, með endalausum mótum mánuða og ára.

Árið skiptist í 52 vikur og innan þess eru vikumótin einna meinlausust og einkennast aðallega af landlægri sunnudagsþynnku og angistinni sem fylgir því að byrja nýja vinnuviku á mánudögum. Mánaðamótin eru öllu verri en þá skiptast á augnabliki skin og skúr í lífinu; launin detta inn á bankareikninginn og út aftur augnabliki síðar.
Mánaðamótin eru þó hátíð samanborið við bölvuð áramótin, en þá rennur upp einhver svona skelfileg "stund sannleikans" þar sem farið er yfir hörmungar ársins; fjölmiðlarnir rifja upp sameiginlegar martraðir okkar á meðan banka- og lánastofnanir troðfylla póstkassana af yfirlitum yfir einkahrylling liðins árs, þannig að maður getur meira að segja gerst völva og spáð fyrir um hversu morkið sultarlífið verði í afborgunarhelvítinu næstu árin. Blindfullur og aðframkominn af þunglyndi, angist og sorg gónir svo hinn íslenski meðljón ofan í vodkablönduna sína á gamlárskvöld og ákveður að bæta ráð sitt með rausið í Markúsi Erni í bakgrunninum; hætta að reykja, drekka minna, klippa kreditkortið, skokka í það minnsta þrisvar á árinu, drekka meira vatn og hvað eina annað sem getur lyft tilverunni á æðra plan.
Þessi heit ætti auðvitað frekar að strengja í mars, ágúst eða október enda heldur það sem lofað er í örvæntingu á uppgjörsstund á milli tveggja ára í mesta lagi í viku. Síðan tekur sami gamli hrunadansinn við í vikur, mánuði og ár með reglulegum málamyndauppgjörum.

Það besta við jólabókaflóðin eru safaríku og opinskáu ævisögurnar sem gefa forvitnum lesendum innsýn í líf fólks (aðallega kvenna) sem hefur verið að meika'ða en þurft um leið að takast á við innri djöfla og ytri hrylling.

Það var offramboð á svona bókum í fyrra og það var því hægur vandi að fróa kjaftakerlingunni innra með sér og slúðra um til dæmis líf fegurðardrottningar og barnastjörnu. Það er hins vegar kreppa í þessum bransa í ár þar sem mest fer fyrir ævisögum roskinna góðborgara. Gott og blessað auðvitað en höfðar ekki mikið til lágkúrulegustu gægjuþarfar minnar. Ég varð því að leita út fyrir landið og miðin eftir jólabókinni minni í ár sem er ævisaga Jennu Jameson, frægustu klámmyndastjörnu allra tíma.
Bókin How to Make Love Like a Porn Star er dúndurlesning enda dregur stúlkan ekkert undan frekar en í kvikmyndum sínum. Og maður hefur ekki komist í gegnum marga kafla áður en það kemur að morði, nauðgun, dópneyslu og skepnuskap.
Engin íslensk ævisaga stenst samanburð við geggjað lífshlaup klámdrottningarinnar, en þessi bók sýnir svart á hvítu hversu fábreytilegt líf frægu Íslendinganna er í raun. Ævisögur okkar fólks eru bara venjulegar hvunndagssögur kryddaðar með smá dramatík.
Það sem er þó merkilegast við ævisögu klámdrottningarinnar er að með þessari naflaskoðun sinni grefur hún undan þeirri glansmynd sem klámbransinn hefur búið til af sjálfum sér. Jennu hefur verið teflt fram sem sjálfstæðri og frjálsri konu sem nýtur vinnunnar sinnar í botn vegna þess að kynlíf er svo skemmtilegt. Þessi galna goðsögn kolfellur þegar drottningin opnar sig, enda fer hún ekki leynt með það að tilveran í klámbransanum er viðbjóður. Meira að segja á toppum - að maður tali ekki um leiðina þangað.

Það er erfitt að vera fíkill í desember. Fíklum finnst fátt betra en að fá utanaðkomandi samþykki fyrir neyslu sinni og hegðun og í jólageðveiki þessa mánaðar sendir samfélagið okkur skýr skilaboð um að allt sé leyfilegt.
Áfengisneysla er aldrei jafn sjálfsögð og glöggið flæðir út um allt þannig að jafnvel afturkreistar og löghlýðnar skrifstofublækur telja sér allt í einu heimilt að aka undir áhrifum. Um ofátið þarf ekki að hafa mörg orð en mánuðurinn gengur út á að raða í sig gumsi af hlaðborðum og byrgja sig upp af sælgæti.

Allri geggjuninni fylgir svo innkaupaæði ársins þar sem verslunarfíklar geta grímulaust tapað sér í fíkn sinni og þurfa ekki að skammast sín fyrir neitt enda innkaupin öll framin í anda náungakærleikans sem réttlætir einnig ofátið og ölvunaraksturinn. Fíklar hugsa ekki um neitt nema sjálfa sig í ellefu mánuði á ári en fá svo að tapa sér gjörsamlega í neyslunni í desember þegar draumaréttlætingin verður að lögmáli og allir eru að gera allt fyrir aðra. Eða þannig sko.
Ég er ekkert efnaðari en í síðasta mánuði en nú finnst mér alveg sjálfsagt að ég fjárfesti í nýrri þvottavél, tölvu, bókastöflum, DVD-diskum og alls konar drasli. Það sem bjargar mér í þessu ati er hliðarfíkn sem ég kom mér upp þegar ég hætti að drekka. Piparkökur eru mitt dóp í desember. Mig langar ekkert í piparkökur í júlí en um leið og þær fylla hillur stórmarkaðanna í nóvember byrja ég að éta, og ég ét og ét og ét. Ég fylli jólatómarúmið innra með mér með piparkökum og losna því við að ausa dóti, mat og brennivíni ofan í ginnungagapið.
Jamm, fíklar góðir, svona eru jólin og þar sem það er í anda jólanna að miðla af reynslu sinni minni ég á að það þarf ekki nema eina rauðvín með matnum á aðfangadag til að eyðileggja jólin. Piparkökur gera hins vegar engum illt.

Íslendingar eru sorgleg þjóð og það er í raun með mestu ólíkindum að við skulum enn vera, á öndverðri 21. öld, jafn miklir sveitalubbar og raun ber vitni.
Halldór Laxness talaði fyrir raflýsingu íslenskra heimila á fyrri hluta 20. aldarinnar og vildi um leið kenna Íslendingum að bursta í sér tennurnar en móttökurnar sem stórtenórinn Kristján Jóhannsson fékk á dögunum benda samt ekki til annars en að við séum rétt skriðin úr moldarkofunum.

Menningarverðmæti Kristjáns eru að vísu mest í kjaftinum á honum frekar en gullbarkanum og á þessum óþolandi tímum pólitískrar rétthugsunar og geðlægðar er þessi maður þyngdar sinnar virði í gulli.
Íslendingar eru almennt orðnir svo miklar lyddur að það þorir enginn að opna kjaftinn lengur af ótta við að móðga einhverjar sjálfskipaðar siðgæðislöggur sem vilja að orðræða sé tómt froðusnakk. Utanríkisráðherra vor hefur að vísu sýnt gott fordæmi og kann blessunarlega enn að tvinna saman fúkyrðum og rífa kjaft.
Kristján er enn betri en Davíð og með nokkrum vel völdum setningum setti hann þjóðfélagið á hvolf í síðustu viku. Sem betur fer, nógu andskoti er þjóðmálaumræðan geld og leiðinleg dagsdaglega.
Það var enn meiri sláttur á Kristjáni fyrir nokkrum árum og hann stuðaði rislitla sauðahjörðina reglulega með yfirlýsingum sínum um menn og málefni um leið og hann sprengdi hugtakið sjálfstraust út í nýjar áður óþekktar víddir. Þá sáum við samt ekki ástæðu til að gera hann útlægan eins og nú.
Ástþór Magnússon og Ingvi Hrafn Jónsson hafa verið sporgöngumenn þessa andans jöfurs en standa ekki undir nafni enda fellur allt dautt og ómerkt sem þeir segja. Ég held að Jónas Sen hafi einu sinni kallað Kristján "þokulúður" í plötudómi og það er einmitt það sem Kristján er og þegar hann blæs verður allt vitlaust.
Við þurfum fleiri þokulúðra hérna og ættum því ekki að telja krónur og aura þegar menn eins og Kristján eiga í hlut.

Þeir sem standa mér næst hafa þungar áhyggjur af því að ég sé að leggjast í jólakvíðakast þar sem það þurfi ekki að fjölyrða um það að jólin hjá einbúanum í kjallaranum í Vesturbænum verði dapurleg og innantóm. Það eru auðvitað alþekkt sannindi að það er vont að vera einn og aldrei jafn vont og í kringum jól og áramót þegar alþjóð sameinast um að láta vel að náunganum, sé hann til staðar.

Þetta er reginmisskilningur og sjaldan hef ég hlakkað jafn mikið til jólanna og einmitt nú þegar ég sé fram á að eyða þeim að miklu leyti einn í kjallaraholunni minni. Með hjónaskilnaði sagði ég nefnilega skilið við flest það sem fer í taugarnar á mér við jólin og mun til dæmis ekki senda út jólakort en sú smáborgaralega skylda hefur alltaf farið í taugarnar á mér. Þá verð ég ekki með neitt jólatré þar sem ég er búinn að sannfæra börnin mín um að það sé nóg að þau skreyti eitt slíkt í höfuðstöðvum sínum en sem málamiðlun ætla ég að kveikja af og til á kertum og búa til músarstiga úr gömlum Fréttablöðum.
Ég er búinn að sálgreina mig með tilliti til þessa jólaæðruleysis og hef komist að þeirri niðurstöðu að það er æskuhetjan mín, hann Trölli sem stal jólunum, sem er að hjálpa mér að komast í gegnum þetta. Mér fannst það á sínum tíma góð hugmynd hjá ódóinu að stela öllu þessu prjáli sem gerir jólin óþolandi með tilheyrandi flóðlýsingum, sköllum og falsgleði. Málið er nefnilega að þegar búið er að skafa allt glingrið utan af jólunum stendur það eitt eftir sem skiptir máli og þess vegna verða alveg jafn mikil jól í kjallaranum mínum og annars staðar þó piparkökurnar mínar verði keyptar í Bónus en ekki heimabakaðar.
Ekkert stress, ekkert bögg. Bara friður og ró og annað óveraldlegt sem var einu sinni kjarninn í jólunum. Það ætti líka enginn að þurfa að fylla tómarúm innra með sér með jólatrjám og dóti á meðan hann á börn. hvort sem þau eru hjá manni alla daga eður ei.

Það er margt í lífinu sem fer í taugarnar á mér en fátt jafn mikið og umgangspest sú sem við flensu er kennd. Mér vitanlega eru til fáar varnir við þessum árlega vágesti að austan og fátt hægt að gera annað en leggjast niður og láta ósköpin yfir sig ganga.

Ég er hræddur við sprautur og nálar og þorði ekki í bólusetningu enda hef ég heyrt um fólk sem hefur farið í sprautu og samt orðið fárveikt. Gleypti bara mína lýsistvennu og vonaði það besta. Ég slapp samt ekki en þar sem fátt er vinnualkanum verra en svona pest ranglaði ég um í hálfgerðu móki með dúndrandi hausverk í nokkra daga áður en ég gafst ég upp og lagðist fyrir.
Það kórónar svo þessi ömurlegheit og vinnutap að það er ekki séns að nota tímann sem maður liggur í veikindunum á uppbyggilegan hátt. Maður er svo vankaður að maður getur ekki lesið neitt þyngra en Morgan Kane og heldur varla þræðinum í Leiðarljósi þegar maður reynir að gleyma þjáningunni fyrir framan sjónvarpið. Það er óþolandi klemma að vera of veikur til að geta tekið þátt í daglegu lífi en um leið ekki nógu veikur til að leggjast inn á spítala og láta dæla sig fullan af morfíni.
Flensan getur bugað sterka andans menn og þannig þekki ég góðan mann, andlegan risa sem kom einu sinni til meðvitundar, með sótthita, þar sem hann kraup fyrir fram sjónvarpið og leitaði eftir styrk á Ómega.
Það slær samt ekkert á þetta enda er flensa ekki hugarástand eins og timburmenn og almenn tilvistarkreppa sem hægt er að hugsa sig út úr. Fróðir menn segja mér að eina leiðin til að uppræta flensuna sé að bæta hreinlæti í Kína og kynna salernispappír til sögunnar en þá hyrfu regnskógarnir með öllu og þá yrðum við fyrst í djúpum skít. Ég reyni því að taka pestinni af karlmennsku í nafni umhverfisverndar.

Nýfallin mjöll er falleg, það verður ekki af henni tekið, en stærsti kosturinn við hana er þó sá að hún breiðir yfir allan subbuskapinn og viðbjóðinn sem við skiljum eftir okkur á okkar daglega brölti.

Sígarettustubbar, tyggjóklessur og annað neyslurusl hverfur undir snjóhvíta slæðu þannig að þegar maður horfir út um gluggann eftir snjóanótt finnst manni í eitt augnablik að maður sé að horfa á heimsins fyrsta morgun. Síðan fer maður út og hversdagsleikinn og kuldinn tekur við. Snjórinn er bara rómó á meðan maður er inni í vel kynntum húsi. Annars er hann bölvað bögg.
Snjórinn var auðvitað funheitur þegar maður var krakki en sjarminn fór endanlega af honum þegar ég fékk bílpróf en þá varð þetta fargan ávísun á vandræði og þunglyndi. Það er nefnilega eitthvað svo óendanlega hallærislegt og ótöff við að spóla fastur í skafli og þurfa að treysta á miskunnsemi meðborgaranna til að komast leiðar sinnar.
Ég tryggði sjálfstæði mitt gagnvart miskunnsömum samverjum, sem eru hvort eð er í útrýmingarhættu, með því að setja skriðdrekakeðjur undir fyrsta bílinn minn. Það gekk vel þar til það hlánaði en það er meira að segja það að taka svona græjur undan bílum þannig að ég ók á keðjunum á malbikinu þar til þær slitnuðu og skófu brettin af bílnum.
Það hefur því þyrmt yfir mig síðustu áratugina þegar fyrstu snjókornin falla og strákarnir á dekkjaverkstæðunum fá dollaramerki í augun en hjá þeim heita snjókornin gullkorn. Snjókoma helgarinnar stuðaði mig þó óvenjulítið, aðallega vegna þess að ég er hættur að eiga bíl og heiminn má því fenna í kaf mín vegna. Hræðslan er farin en ég hef samt ekki tekið þetta kalda náttúrufyrirbæri endanlega í sátt og treysti á að gróðurhúsaáhrifin verði búin að útrýma öllum snjó áður en ég verð gömul kuldaskræfa með beinþynningu.

Kaffihúsaheimspekingur gaf sig á tal við mig um daginn og hafði nokkrar áhyggjur af andlegu ástandi mínu. Sagðist ekkert skilja í því hvernig ég endist til þess að barma mér út í eitt alla daga og benti mér á að svartsýni, bölmóður og þunglyndi væru hugarástand og það væri undir mér einum komið hvernig mér liði.

Ég ákvað að láta reyna á þetta en það hitti þó svo óheppilega á að fyrsti dagurinn sem ég ætlaði sjálfur að gera að góðum degi var dagurinn eftir að Bandaríkjamenn kusu sér forseta. Ég frétti það áður en ég fór fram úr að allt útlit væri fyrir að Bush litli héldi forsetastólnum.
Fín ástæða til að breiða sængina yfir haus og tilkynna sig veikan, jafnvel góð og gild ástæða til að detta íða. Það eru engir smámunir þegar allt mannkynið tapar fjórum árum á einni nóttu.
Þarna kom eðlislæg svartsýnin sér að vísu vel þar sem ég gerði mér aldrei vonir um önnur úrslit. Sá því í hendi mér að þetta ólán mætti ekki skemma fyrir mér frábæran dag. Spratt fram úr gleypti prósakk, ginseng og lýsistvennu og lofaði sjálfum mér að þetta yrði góður dagur. Og sjá! Það gekk eftir.
Óvirkir alkóhólistar eru sagðir geta mælt bata sinn eftir því hversu mörg fífl eru í kringum þá. Fari fíflunum fækkandi er maður í góðum gír en byrji þeim að fjölga er ljóst að gremjan er að hlaðast upp og fallið ekki langt undan. Ég tók mig því til þennan dag og taldi fífl. Fann fá. Gat talið þau á fingrum annarrar handar.
Á þessari talningaferð minni rak ég augun í par sem gekk hönd í hönd niður Laugaveginn. Einu sinni varð mér alltaf óglatt þegar ég sá fólk auglýsa hamingju sína en nú finnst mér þetta bara sætt. Ástin er auðvitað svarið við stærstu tilvistarspurningu þessa heims og lífið er allt of yndislegt til þess að ég fari að láta eitt stórt fífl í Ameríku eyðileggja það fyrir mér.

Mér leiðist daglegt amstur og finnst þess vegna allir dagar í dagatalinu jafn leiðinlegir. Laugardagar eru mér til jafn mikillar mæðu og mánudagar. Það gildir nefnilega einu hvað dagurinn heitir, hann rúmar jafn margar leiðinlegar klukkustundir og allir hinir. Kannski er lífið svona eintóna af því að ég er hættur að drekka brennivín, kannski vegna þess að þvottavélin mín er biluð. Veit það ekki.

Síðasta vika var jafnvel leiðinlegri en allar hinar vikurnar á undan og ég lofaði mér því á miðvikudegi að ef ég lifði föstudaginn af skyldi ég slæpast alla helgina, gera ekki neitt.
Það er mikil kúnst að gera ekki neitt án þess að láta sér leiðast og það er sérstaklega erfitt ef maður þarf ekki að gera neitt. Það er nefnilega ekkert varið í það að slæpast nema maður sé að koma sér undan einhverju öðru. Stolnar stundir eru bestar.
Ég var sem sagt búinn að búa þannig um hnútana að ég þyrfti ekkert að gera um helgina en í stað þess að sofa til tvö var ég sprotttinn upp fyrir klukkan 10 að morgni laugardagsins og fann enga eirð í mér til að slæpast.
Ákvað því að það væri best að fara út í bakarí, rölta svo niður Laugaveginn og sá í hendi mér að það væri mjög mikilvægt að ég færi í Kolaportið að kaupa gamlar og illa lyktandi bækur. Það var svo eins og við manninn mælt að um leið og ég var búinn að þaulskipuleggja daginn féllust mér hendur og ró færðist yfir mig.
Ákvað að leggja mig í 5 mínútur áður ég legði upp í leiðangurinn og svaf til sex. Góndi út í loftið um kvöldið og ákvað að vinna allt þetta tímatap upp á sunnudeginum. Verkkvíðinn helltist yfir mig áður en ég komst fram úr þannig að ég svaf þann daginn líka.
Þegar upp var staðið, síðdegis á sunnudegi, var ég sannfærður um að þetta væri besta helgi sem ég hefði upplifað í háa herrans tíð. Samt er ég með smá samviskubit og finnst eins og ég hafi verið að stela tíma frá sjálfum mér.

Ég hef ríghaldið mér í þá klisju að aldur sé afstæður og því aldrei óttast það að verða gamall. Gott ef mér hefur bara ekki fundist það svolítið sjarmerandi að eldast og ég er ekki frá því að ég hafi frá því ég var unglingur horft löngunaraugum til elliáranna. Þá ætlaði ég heldur betur að hafa það gott á eftirlaununum, sofa frameftir, raða frímerkjum, horfa á Leiðarljós og Ómega, lesa blöðin og fá mér sérrístaup fyrir svefninn strax eftir kvöldfréttir.

Ég ætlaði sem sagt að verða þetta meinlausa gamalmenni sem silaðist sælt og glatt, fullsatt lífdaga að grafarbakkanum vitandi það að dauðinn væri ekkert annað en langur svefn og endalaus hvíld. Þessi rómantíska tálsýn gufaði upp um helgina þegar ég varð skyndilega gamalmenni.
Þunglyndið helltist yfir mig strax á föstudaginn þegar ég fékk lífeyrisyfirlit í hendurnar en þar kemur fram að með því að greiða sömu iðgjöld í nokkra áratugi til viðbótar mun ég hafa rúmar tíu þúsund krónur til ráðstöfunnar á mánuði í ellinni. Sjokkið kom svo á laugardeginum þegar ég horfði á Stjörnustríðsmyndirnar sem hafa haldið barninu í mér lifandi í tæp 30 ár. Mér fannst þær hallærislegar og barnalegar.
Skýrari merki um elli hef ég aldrei fundið en þetta átti enn eftir að versna þegar ég horfðist í augu við sjálfan mig í spegli áður en ég fór uppgefinn í háttinn klukkan 22 á laugardeginum. Augnabrýrnar eru orðnar að villtu stríi, það er byrjaður hárvöxtur í nefinu, magavöðvarnir eru að breytast í ýstru og sundbrjóstkassinn er að fletjast út.
Á sunnudeginum fór ég í apótekið og keypti fyrsta plokkarann minn og snyrti augnabrúnir og nef á meðan ég horfði á kollvikin hækka. Ég er 33 ára, gamall, þreyttur og bitur og þegar ég verð enn eldri ætla ég að hefna mín á æskunni með því að þykjast vera heyrnarlaus, setja upp hatt og keyra löturhægt.

Lífið er bæði flókið og erfitt og því fylgja ýmsar hvimleðar aukaverkanir. Þær sem mér dettur helst í hug eru þunglyndi, blankheit, umferðarhnútar, alkóhólismi, barnameðlög, kuldi, trúarbrögð, hátt bensínverð, mannleg samskipti, brauðstrit, markaðs- og sölufólk, verkföll, virkjanir, handrukkarar, stjórnmálamenn, krabbamein, minnimáttarkennd, gróðurhúsaáhrif, mikilmennskubrjálæði, yfirdráttarheimildir, geðveiki, bakverkir, George W. Bush, offita, stríðsbrölt, þjóðhagsspá, óöryggi, hagtölur, vöruskiptajöfnuður, verðbólga, fjárlög, ást og kynlíf.

Það er ekki auðvelt að vera manneskja og í raun mesta furða að maður nenni yfirleitt að fara fram úr rúminu á morgnanna og yfirleitt að draga andann. Það sem gerir svo tilveru nútímamannsins með öllu óbærilega er að lausnirnar á vandamálunum og fylgikvillum þess að vera til eru framleiddar á færibandi en eru allar svo meingallaðar að þær fjölga vandamálunum og kalla fram enn fleiri aukaverkanir.
Ég held að það megi fullyrða að þunglyndi sé nokkurs konar regnhlífarhugtak yfir alla þá angist sem fylgir því að vera skikkaður til að vera tannhjól í hinu margbrotna og háskalega gangvirki sem jarðvist okkar er. Það mætti því ætla að þunglyndislyf séu patent lausnin á tilvistarkreppunni, eða hvað. Þeim fylgja líka aukaverkanir sem samkvæmt upplýsingumn á lyfjaglasinu mínu eru helst þessar:
ógleði, taugaóstyrkur, svefnleysi, höfðuðverkur, minnkuð kynhvöt eða kyngeta, munnþurrkur, vöðvaskjálfti, svitamyndun og niðurgangur, hægðatregða, minnkuð eða aukin matarlyst, truflanir á bragðskyni, vindgangur, syfja, svimi, sljóleiki, martraðir, útbrot á húð, kláði, aukinn hraði hjartsláttar, hjartsláttar ónot, hitakóf, tíðatruflanir og tíð þvaglát.
Úff, hversu illa þarf manni að líða til þess að þetta sé ásættanlegur fórnarkostnaður? Og eru þessi einkenni ekki fyrst og fremst ávísun á þunglyndi? Það er náttúrlega bilun þetta líf.

Það var munur að alast upp á síðari hluta 20. aldarinnar þegar Rússar voru vondir, Kanar góðir og eina afstaðan sem maður þurfti að taka til kapítalismans var hvort maður ætlaði að drekka Kók eða Pepsí. Kaffið var bara frá Braga eða Kaaber og tannkremið frá Colgate. Menn voru annað hvort vondir eða góðir, kommar eða íhald og þeir ístöðulausu hringsnerust á miðjunni undir merkjum Framsóknarflokksins. Lífið var einfalt.

Endalaust áreiti og upplýsingaflæði samtímans hefur gert það að verkum að athyglisgáfa nútímamannsins er mæld í sekúndubrotum. Sérstök starfstétt, svokallaðir PR-menn eða spunameistarar, hafa sprottið upp úr þessu andlega tómarúmi en þeir hjálpa okkur að hugsa og mynda skoðanir. Rétt og rangt eru því hugtök sem eru gufuð upp og sannfæring einsaklingsins er fyrirbæri í útrýmingarhættu í þessum nýja heimi handan góðs og ills.
Það er helst að gömlu gildin þrífist í dásamlegri óreiðu undirheimanna en glæpamenn eru með sanni utangarðsmenn og því oft seinir að tileinka sér tískustrauma borgarasamfélagsins. Þar eru verkin látin tala, oftast án þess að gefa afleiðingum nokkurn gaum. Það undarlega uppátæki meints handrukkara að hafa í hótunum við blaðamenn vegna umfjöllunar DV um skrautlegan feril hans er gott dæmi um það sem kallað er vont PR. Hvaða miðlungs PR-maður hefði getað útskýrt það fyrir handrukkaranum að það að ætla sér að berja blaðamenn fyrir fréttaflutning væri fyrst og fremst til þess fallið að vekja enn frekari athygli á meintum myrkraverkum. Það eina rétta í stöðunni hefði verið að halda sig til hlés og leyfa athyglisbresti almenings að kæfa málið.
Það er því greinilega kominn tími til þess að íslenskir krimmar fái sér PR-menn. Allir helstu hryðjuverkahópar eru komnir á kaf í almannatengslin. Ribbaldarnir sem réðust á barnaskólann í Beslan voru með sinn eigin fjölmiðlafulltrúa og nú er röðin komin að íslenskum skúrkum.

Einhverra hluta vegna er ég mikið að pæla í honum Jesú þessa dagana. Þar sem ég er heiðingi hef ég ekki séð ástæðu til að vera mikið að spá í hann og var fastur í þeirri hugsanavillu að Kristur og kirkjan væru eitt.
Ég hef svo sem ekkert efast um að Jesús hafi verið góður gæi þótt Biblían sé full af bulli og hefði í upphafi átt að vera markaðssett sem skáldskapur en ekki leiðbeiningarrit um hvernig lifa eigi lífinu.

Fyrst leit ég á Jesú sem hippa sem kom með nýja strauma inn í brenglað samfélag og síðar taldi ég hann til töffara þar sem hann var óumdeilanlega uppreisnarmaður og slíkir hafa alltaf verið mér að skapi. Nú er mikið í tísku að tala um Krist sem femínista og ég kaupi það alveg enda fer það ekkert á milli mála að Jesús var jafnréttissinni þó karlrembur fyrri tíma hafi lagt sig fram um að skrifa konur út úr sögu hans. Það segir hins vegar allt sem segja þarf að það voru konur sem aldrei brugðust honum og voru hjá honum við krossinn á meðan karlarnir kepptust við að afneita honum í kappi við hanann.
Það er sem sagt ekkert að Kristi, sem var femínisti, uppreisnarmaður og hippi, en það er eitthvað mikið að kirkjunni sem hefur tútnað út í gegnum aldirnar á rembu og fordæmingu á flestu því sem gerir lífið skemmtilegt. Þetta hefur aðallega verið að velkjast fyrir mér þar sem mér hefur verið uppálagt að finna einhvern mátt mér æðri. Þann mátt hef ég ekki fundið og geri sjálfsagt aldrei og vil kenna skipulögðum trúarbrögðum um.
Það er ekki fallega gert að taka boðskap góðra manna, spinna út frá honum blekkingarvefi og breyta í kúgunartæki. Bitur reynslan hefur kennt okkur að kristin kirkja hefur ekki bætt heiminn svo heitið geti þannig að það hlýtur að vera tímabært að hrista rembuhlekkina af boðskap Jesú og vinna út frá grasrótarhugmyndum hans um náungakærleik og jafnrétti. Takist okkur það fer maður kannski að gefa því séns að það sé einhver æðri máttur þarna úti.

Íslensk bjartsýni felst aðallega í því að loka augunum fyrir óþægilegum staðreyndum, láta eins og kaldur veruleikinn sé ekki til og sigla staurblindur og skælbrosandi að feigðarósi.

Framsóknarmenn kunna þetta vel eins og sést best á því að þeir eru að reyna
að gera Kristinn H. Gunnarsson að óþægilegri hugmynd. Einhverju sem hægt er að loka augunum fyrir og vonandi gleyma.
Þessi alíslenska bjartsýni okkar kristallast fullkomlega í þeim merkimiðum sem við höfum sett á þau heimsstríð sem hafa geisað. Heimsstyrjaldirnar tvær eru einfaldlega "sú fyrri" og "sú síðari" og þær verða því varla fleiri. Aðrar þjóðir hafa líklega lengri reynslu af eigin grimmd og skepnuskap og hafa einfalt númerakerfi á stríðunum, það sama og Hollywood er með á framhaldsmyndunum sínum. Heimsstríð númer I og II eru búin en það má endalaust bæta við og því mál til komið að viðurkenna að númer III er í fullum gangi.
Eða geisar ekki heimsstríð þegar þjóðir, þjóðarbrot og trúarhópar berast á banaspjótum út um allan heim og saklaust fólk er sallað niður ýmist eftir eða áður en því hefur verið nauðgað og það limlest?
Það er kominn tími til að gefa íslenska raunsæinu frí og horfast í augu við þá sorglegu staðreynd að við lifum á stríðstímum þó milljónir Breta, Frakka og Þjóðverja hírist ekki ofan í skotgröfum og bíði eftir útkalli dauðans.
Trúarbragðastríð eru sérstaklega hvimleið þar sem þau sanna að trúin kyndir oft frekar undir hatur en ást. Það er fúlt þar sem Kristur var með þetta allt á hreinu á sínum tíma og veðjaði á kærleikann en tæknilegt þvaður um himnadrauga, upprisur og kraftaverk hefur kæft það sem máli skiptir í boðskap hans.
Bítlarnir áréttuðu þetta samt með All You Need Is Love en samt höldum við áfram að drepa. Þetta er ekkert flókið og það getur ekki verið
að Kristur og Bítlarnir hafi rangt fyrir sér í þessu máli.

Þegar það fer að skyggja og kólna á þessu guðsvolaða landi hugsa ég alltaf þessum norsku hálfbjánum sem settust hér að í landnáminu þegjandi þörfina. Hverjum öðrum en þunglyndum Norðmönnum á flótta undan húmorsleysinu heima fyrir hefði dottið í hug að hefja búskap á ísmola á mörkum hins byggilega heims?

Skammdegisþunglyndið mitt er þeim að kenna en ekki mér en það er ekki ofsögum sagt þetta með syndir feðranna og þess vegna fellur það mér í skaut að greiða úr sálarflækjunni sem hinn rangnefndi Leifur heppni (Ingólfur Arnarson, obviously) af mér.
Hefði manngarmurinn haft rænu á því að láta öndvegissúlurnar eiga sig og sigla áfram lægi ég sjálfsagt núna á sólarströnd að lepja margarítur í stað þess að horfa út um gluggann með kvíðahnút í maganum.
Áratugalagt andlegt skammdegi hefur þó kennt mér ýmislegt og ég er næstum hættur að vera hræddur við kuldann, myrkrið og depurðina. Ég er til dæmis hættur að spila "Aldrei fór ég suður" með Bubba á "repeat" frá september til maí. "Langa dimma vetur vindurinn smaug í gegn um allt./ Kannski var öllum öðrum hlýtt en mér var allavegana kalt./ Þar biðu allir eftir sumrinu en biðin var löng og ströng./"
Ég er líka hættur að sjá feita loftbita og hengingarólar í hillingum í desember þegar fjöldinn reynir að gleyma vetrarhryllingnum í yfirkeyrðu jólaljósasjói. Lausnin er einföld; tvöfaldur skammtur. Tvöfaldur skammtur af geðlyfjum (fyrir þá sem þau taka), brennivíni (fyrir það sem það nota), kynlífi (fyrir þá sem það stunda), sjónvarpi (fyrir þá sem á það glápa), eróbikk (fyrir þá sem það stunda) og svona mætti lengi telja. Í stað þess að bíða eftir sumrinu er best að tapa sér í neyslu og með 40 mg af prósakki, kanaúlpuna mína og grænlensku selskinnshúfuna getur ekkert stöðvað mig.
Maður verður að tækla íslenska veturinn (sem er að vísu orðinn að löngu, leiðinlegu hausti) að hætti víkinga og þeirra vitleysinga sem komu okkur hingað.

Hitti skemmtilegan mann á Ölstofunni um daginn en líkurnar á því að það gerist eru álíka miklar og að fá eldingu í hausinn á góðviðrisdegi. Það sem gerði okkur svona skemmtilega var líklega fyrst og fremst það að við vorum hvorugur ofurölvi og á sama aldri.

Þessi ágæti maður var nýbúinn að öðlast kynslóðarvitund. Þetta fólst aðallega í því að framvegis ætlaði hann að gefa skít í þetta Bítla og Rolling Stones pakk og krefjast þess hástöfum í öllum partíum að fá að spila lög með Duran Duran. Þetta gerði okkur samstundis að blóðbræðrum þar sem ég hef alltaf verið mjög kynslóðameðvitaður og tekið Djúranið fram yfir Bítla og Stóns.
Þessar gamalmennagrúppur voru upp á sitt besta þegar það var í tísku að vera hálviti. Ekkert að því svo sem og rétt eins og týndi hlekkurinn var ómissandi í þróunarsögu mannskepnunnar þurftu að koma kynslóðir útúrreyktra bjána til þess að hrista teprulega kredduhlekkina af lífinu. Það liggur til dæmis í augum uppi að Jim Morrison ruddi brautina fyrir Sex Pistols og Madonnu.
Duran Duran ber höfuð og herðar yfir þær hljómsveitir sem kenndar eru við nýrómantík og færðu kæruleysilega gleði og ástarvellu inn í áratug kjarnorkuóttans þar sem maður átti von á heimsendi alla daga.
Á þessum árum var aðalmálið að lifa lífinu lifandi þar sem dauðinn var á næsta leyti. Mánaðarlangt kennaraverkfall var því himnasending og ég minnist þess ekki að það hafi truflað heimilislíf mikið enda voru skólar ekki dagheimili þá og krakkarnir fóru bara út að leika. Maður hafði auðvitað ekki neina samúð með bítlamussuskrílnum í verkfallinu og óskaði þess að það stæði sem lengst.
Mér skilst að skólakrakkar dagsins í dag standi með kennurum sínum og vilji að verkfallinu ljúki sem fyrst. Göfugt og heilbrigt sjónarmið en það er ekki vitrænt samræmi í því að nemendur styðji kennara. Á hvaða tónlist er þetta unga fólk nú til dags eiginlega að hlusta á?

Ég álpaðist á fund hjá Femínistafélaginu um daginn og komst að því, mér til nokkurrar furðu, að ég væri staðnaður. Hélt nefnilega að það væri allt í stakasta lagi í jafnréttismálum.

Ég fékk femínískt uppeldi þar sem mamma missti sig í kringum stofnun Kvennalistans og Kvennaathvarfisins þegar ég var á viðkvæmum aldri. Þessum áhugamálum mömmu fylgdu endalausir fundir þannig að unglingurinn ég gekk sjálfala og bar ábyrgð á tveimur yngri systkinum. Femíníska uppeldið hennar mömmu fólst líka aðallega í því að herða mig upp þannig að ég "dræpist ekki úr hungri fyrir framan ísskápinn" ef kona væri ekki á heimilinu.
Þegar mamma sleppti af mér takinu lenti ég í klónum á konu sem sá sér leik á borði og í krafti jafnréttishugsjónna móður minnar hlekkjaði hún mig við eldhúsvaskinn. Keðjan var ekki lengri en svo að ég rétt komst að þvottavélinni. Tólf ára dóttir mín kom einu sinni að máli við mig þar sem ég var að flokka sokka og brjóta saman nærbuxur og vildi ræða jafnréttisbaráttuna og kvenréttindakonurnar sem henni fannst klikk. Skildi svo sem að barnið áttaði sig ekki á gildi baráttunnar með pabba á kafi í uppvaski og ekki komin á þann aldur að þurfa að kynnast launamismun á eigin skinni. Útskýrði fyrir henni að hún mætti alls ekki vanmeta það sem áunnist hefði í jafnréttisbaráttunni og hún mætti þakka kvenskörungum liðinna tíma fyrir það að hún stæði jafnfætis strákunum í skólanum.
Áttaði mig svo á því um daginn, laus úr hlekkjunum, að það er lengra í land en mig grunaði og ég fæ ekki betur séð en við séum í blússandi bakkgír og séum á nákvæmlega sama stað og þegar mamma yfirgaf heimilið og fór í stríðið fyrir tuttugu árum eða svo. Það er því greinilega tímabært að stofna nýjan Kvennalista strax í dag.

Ég vaknaði upp við vondan draum í gærmorgun og leið einna helst eins og aumingja Gregor Samsa í þekktri skáldsögu eftir Kafka. Samsa vaknaði einn morguninn og uppgötvaði að hann hafði breyst í pöddu. Ástand mitt í gær var svipað þegar ég reis upp við dogg og komst að því að ég væri orðinn hægrimaður.

Ég hef ræktað andúð mína á íhaldinu af mikilli alúð í gegnum árin og hef jafnan talið mig kommúnista og viljað leysa allt ranglæti heimsins meðblóðugri byltingu fullviss um að ofbeldi leysi allan vanda og að einn vinstrimaður í gallabuxum og leðurjakka geti lagt að velli 10 hægritindáta í jakkafötum, hvort sem er í orði eða æði.
Tilvistarkreppan sem fylgir því að verða skyndilega sjálfstæðismaður er því að vonum djúpstæð og alvarleg en eftir því sem ég hugsa meira um þetta sannfærist ég enn frekar. Ég er orðinn íhald. Fyrirhuguð kaup Símans á Skjá einum opuðu augu mín en mér varð hreint út sagt flökurt við tilhugsunina um að rótgróið einokunarfyrirtæki í eign ríkisins teldi sér stætt á því að demba sér út í sjónvarpsrekstur.
Þetta mál eitt og sér vegur þó ekki nógu þungt til þess að breyta mér í íhald. Það er bara svo margt, margt fleira sem kemur til. Ég er til dæmis fullviss um að íslensk tunga og menningararfur muni hverfa á ljóshraða ef við göngum Evrópubákninu á hönd. Minnipokafólk hefur aldrei getað gert sérsamninga og Brussel mun því útrýma öllu því sem er íslenskt á mettíma.
Þegar sverfur til stáls í þessum málum mun Sjálfstæðisflokkurinn verða útvörður íslenskrar menningar. Það er samt sárt að þurfa að kyngja því 33 ára gamall að maður sé orðinn padda. Öðruvísi mér áður brá. Tíminn verður svo að leiða það í ljós hvort ég sé að þroskast eða bara að verða forpokað gamalmenni fyrir aldur fram.

Skemmtilegt hvað fólk getur orðið vitlaust með víni. Einu sinni drakk ég til þess að skerpa á hugsuninni og auðga andann. Það virkaði ekkert sérstaklega þegar upp var staðið og ég hef ekki enn hitt þann mann sem verður gáfaðri við það að drekka. Leitaði samt að þessum manni í miðborg Reykjavíkur um helgina. Hann lét ekki sjá sig en það var aftur á móti offramboð á fólki sem verður vitlaust með víni.

Ég skemmti mér því konunglega þar sem það gleður mig fátt jafn mikið og að fá að fylgjast með öðrum verða sér til skammar. Þar fyrir utan er ágætt að láta minna sig á það með grafískum hætti hvað varð til þess að maður hætti að drekka.
Góður kunningi minn hefur þróað sérstakt 12 spora kerfi til að halda mönnum þurrum en það gengur út á að ganga í gegnum Kaffi Austurstræti í 12 sporum og virða fyrir sér eymdina hjá hirð Bakkusar.
"Þú mátt alls ekki stoppa því þá er stutt í að þú byrjir að drekka með þeim," segir þessi sjálfskipaði áfengisráðgjafi. Ég tek þó sénsinn af og til og sit tímunum saman á ölkrám. Finn mér gott stúkusæti og fæ mér kaffi. Um helgina fékk ég að sjá tvo alíslenska fituhlunka upplifa sig sem kyntröll með þeim afleiðingum að þeir tættu sig úr að ofan og leyfðu viðstöddum að skoða mörina sem þeir hafa safnað utan á sig. Hjón rifust og menn hótuðu slagsmálum á báða bóga og undir þessu sjónarspili var leikin angurvær sinfónía hinna brotnandi glasa.
Nóttin náði hápunkti þegar dagfarsprúður komplexabolti hvolfdi borði með leikrænum tilþrifum þannig að nokkrir lítrar af bjór fóru til spillis. Sem gömul fyllibytta gat ég ekki varist þeirri hugsun að þarna hefði verið farið illa með góðan bjór. Sá samt ekki eftir miðinum í gólfið.

Þetta er yndislegt líf, sérstaklega þegar aðrir eiga bömmerana.

Fátt vekur hjá mér jafn mikinn óhug og fjöldasamkomur og því eru 17. júní og menningarnótt verstu dagar ársins í mínum huga. Þessa daga ryðjast allir sem vettlingi geta valdið niður í miðbæ og því stóraukast líkurnar á því að maður rekist á einhvern sem telur sig þekkja mann eða eiga tilkall til þess að tala við mann.

Ég treysti mér því ekki að vera á ferli þessa daga. Ég hef það fyrir hefð á 17. júní að byrgja mig upp af hryllingsmyndum, draga fyrir alla glugga og horfa á blóðsúthellingar og splattera á meðan hinir hópast í bæinn rígmontnir yfir því að eiga frelsishetjur sem brugðu aldrei brandi, hleyptu ekki af einu skoti og þrösuðu sig til sjálfstæðis.
Þó undirtónar Menningarnætur séu ekki jafn hallærislegir get ég samt engan veginn tekið þátt í gleðinni og hef það fyrir sið að sitja heima, einn og bitur, og horfa á myndir með Sylvester Stallone í vídeóinu. Í fyrra fór ég í gegnum menningarstórvirkið Cobra og hugsaði mér gott til glóðarinnar í ár og ætlaði að horfa á allar Rambómyndirnar þrjár.
Menningaróttinn, angistin og fólksfælnin heltók mig þó svo heiftarlega aðfararnótt menningarnætur að ég saknaði þess heitt að vera ekki enn drykkjumaður. Það var nefnilega stundum kostur við drykkjuna að maður gat látið leiðinlega daga, leiðinlegt fólk og fúlar minningar hverfa í óminnishyldýpi það sem kennt er við blakkát.
Lausnin var því að fara út á lífið og horfa á aðra velta sér upp úr minnisleysinu. Sat á fáförnum bar, að sjálfsögðu, og drakk svart kaffi þar til menningarnæturdagur reis og var svo búinn á því að ég svaf alla Menningarnóttina af mér. Heyrði hvorki í flugeldum né útitónleikum og einu heimildirnar sem ég hef fyrir því að hálf þjóðin hafi verið á Lækjartorgi á laugardaginn eru á síðum dagblaðanna.
Það er góð tilfinning.

Alveg frá því að ég var barn hefur mig dreymt um stað þar sem engin dagatöl, klukkur og stundatöflur stjórna lífinu. Í þessari útópíu minni gæti ég vaknað þegar mér sýndist, farið að sofa þegar mér sýndist og dólað mér í gegnum lífið án þess að þurfa nokkurn tíma að standast tímamörk, axla ábyrgð eða hafa yfirleitt nokkra skoðun á nokkrum sköpuðum hlut.

Ég fann þennan stað á Grænlandi fyrir skömmu og komst eina ferðina enn harkalega að því að maður skyldi fara varlega með að óska sér þar sem óskin gæti ræst með tilheyrandi skelfingu.
Í Tasiilaq á austurströnd Grænlands skiptir tíminn engu máli. Þau fáu þjónustufyrirtæki sem starfa í bænum hafa að vísu auglýsta opnunartíma en þeir eru staðlausir stafir þar sem hending ein virtist ráða því hvort kaffihúsið og sjoppan væru opin á uppgefnum tímum.
Eymdin er allsráðandi í þessu klukkulausa þorpi sem ég hefði talið að ætti að vera paradís á jörð. Moldarvegirnir eru á kafi í rusli, sígarettustubbum og bjórdósum og íbúarnir mæla þá fram og til baka og reyna að drepa tímann sem er samt ekki til. Láta daginn líða á rölti í subbuskapnum og bíða eftir að næsti dagur, sem verður nákvæmlega eins, rísi upp.
Verðmætasköpun á staðnum er engin og allt framtak hefur verið drepið niður. Það vantar tímann, klukkuna, dagatalið. Þessa miskunnarlausu herra sem keyra mannskepnuna áfram og virkja bæði til góðra verka og slæmra.
Kaupfélagið á staðnum sýnir þessa heimsmynd í hnotskurn en þar má kaupa brennivín, haglabyssur og útfararkransa. Það er nefnilega ekkert hægt að gera í tímaleysi annað en drekka sig fullan og skjóta sig í hausinn.

Ég er búinn að vera kaffihúsaheimspekingur í afleysingum í sumarfríinu. Sit á kaffihúsum og ölkrám meira og minna allan sólarhringinn, drekk kaffi, hugsa og ræði við fólk sem nennir að hlusta á nýjustu niðurstöður mannlífsrannsókna minna.

Helstu niðurstöður helgarinnar eru að á Langa bar heldur til fólk sem hefur dýpri skilning á lífinu en slektið sem troðfyllir Ölstofuna.
Á Langa bar kemur saman skipbrotsfólk úr ólgusjó lífsins, djúpviturt, ofurölvi og svolítið þreytt. Þetta fólk hefur samt pláss í hjarta sínu fyrir náungann, hefur raunverulegar áhyggjur af líðan Bobby Fischers í fangabúðunum í Japan og hefur enn meiri áhyggjur af andlegri líðan félaga sinna sem dvelja í fásinninu á Litla-Hrauni.
Á hinum staðnum er fólk öllu uppteknara af sjálfu sér og talar helst ekki um annað. Allir eru auðvitað á uppleið og ætla að verða eitthvað æðislegt. Einhverjir munu þó auðvitað detta í lukkupottinn og enda á Langa bar. Reynslunni ríkari og bæði betri og skemmtilegri manneskjur en þeir eru þessa stundina.
Annars tala ég og hugsa mest um ástina þegar ég er ekki að ræða hinstu rök tilverunnar við atvinnufyllibyttur eða bjarta framtíð atvinnuupa sem sjá fram á bjartari tíma og haug af gervipeningum. Það er meira að segja búið að opna Rex aftur!
Rannsóknir mínar á ástinni hafa leitt mig að þeirri niðurstöðu að hún er blekking, ekki til. Þeta hef ég reynt á eigin skinni og fæ nú mikið út úr því að rífa niður ungt og ástfangið fólk. Þeir sem eru um tvítugt liggja best við höggi og bölspámaðurinn fullyrðir glottandi að lífið þurfi ekki nema nokkur ár til viðbótar til að mola þau niður og drepa ástina.
Var um daginn spurður hvort það væri hægt að finna ástina á nektardansstað. Svarið er "já". Þar sem ástin er blekking er hægt að finna hana alls staðar og það er auðvitað hægt að kaupa hana eins og allt annað um þessar mundir. Ástin endist þó ef til vill skemur á Goldfinger en í kjallaríbúð í Grafarvoginum. Hún blómstar á meðan fjármagnið er fyrir hendi en þegar synjunin kemur á greipslukortið gufar hún upp. Þetta getur gerst á nokkrum klukkustundum við súluna en tekur stundum ár og jafnvel áratugi annars staðar.
Lokaniðurstaðan verður þó hin sama: "Ekki reyndist innistæða fyrir ástinni".

Helvíti eins og það birtist í Vítisljóðum Dantes er sniðugur staður. Það gengur niður á við í spíral og á botninum situr Djöfullinn sjálfur en syndugar sálirnar kveljast í vítishringjunum fyrir ofan hinn illa.
Þetta Víti minnir helst á opinbert apparat í deildarskiptingu sinni þar sem syndararnir eru flokkaðir eftir því hvað þeir gerðu af sér í lifanda lífi og er síðan fundinn staður í tilteknum hring þar sem þeir taka út píslir sem ríma við afbrot þeirra í jarðlífinu.

Hefði Dante gert ráð fyrir sérstökum hring fyrir vinnualka héti hann eflaust sumarfrí. Þegar vinnualkinn fer í frí er stoðunum kippt undan tilveru hans. Hann verður eins og segir í ljóðinu, líkastur hundi sem á ekki bein eða leikara sem finnur sig ekki í rulluni. Göturnar eru mældar fram og aftur, sígaretturnar fuðra upp og kaffið flæðir í lítratali á hverjum degi.
Jörðin heldur áfram að snúast á fullri ferð. Lífið gengur sinn vanagang en vinnualkinn stendur í stað. Frosinn, útlægur vegna þess að hann kann ekki að slappa af. Fíklar eru býsna lunknir við að redda sér því sem þeir þarfnast og þannig er fræg sagan af hassausnum sem átti aldrei fyrir strætó en gat alltaf skrapað saman fyrir köggli. Vinnualkanum eru hins vegar allar bjargir bannaðar og honum líður eins kynóðum geldingi í kvennabúri soldánsins.
Það þarf ekki að hafa mörg orð um það hvað læknadópari gerir ef hann fær lykla að lyfjabúri eða fyllibytta með fulla vasa fjár gerir á barnum. Það þarf svo sem heldur ekki að fjölyrða um hvað vinnualkinn gerir í sumarfríinu. Hann bíður, telur dagana, engist um í fullkomnu tilgangsleysi og berst við að halda sönsum. Held að það sem hann era ð glíma við sé kallað fráhvörf.

Ég vann fyrir mér sem bensínafgreiðslumáður á myrkustu árum lífs míns. Að sínöldrandi viðskiptavinunum frátöldum voru markaðsspekingarnir á aðalskrifstofunni helstu óvinir okkar Dagsbrúnarmannanna.
Uppskrúfaðir dindlar með amerískt háskólapróf í markaðs- og þjónustufræðum, pinnstífir í jakkafötum með bindi reyrt upp í háls, eru versta martröð verkamannsins.

Þeir sitja á kontórunum sínum úr öllum tengslum við umhverfi sitt og geta ekki gert minnsta greinarmun á íslensku samfélagi og amerísku og hafa meira að segja komið því til leiðar að sá munur hefur nánast þurrkast út. Og í hvert skipti sem þessir spekingar fengu hugmynd bitnaði það á okkur.
Ég man til dæmis eftir tilskipun um það að símanum á bensínstöðinni yrði að svara fyrir fjórðu hringingu, annað væri léleg þjónusta. Þetta var niðurstaða ítarlegrar rannsóknar. Þá er ekki verra fyrir viðskiptavini ónefnds olíufélags að geta fengið að kasta af sér vatni í nýskrúbbað postulín. Geri fólk slíkar kröfur ætti það að pissa laust eftir klukkan 14, 18 og 22. Þá eru klósettin nýþrifin og því til staðfestingar hangir skilti á salernisveggnum. Minnisvarði um einn farsælasta markaðsmann landsins sem nú stýrir heilli borg eins og ekkert sé.
Gamli kallinn sem ég vann með átti bágt með að trúa því að framtíð fyrirtækisins stæði og félli með því hversu oft á dag við þrifum salernið. Hann hafði lagt vegi og brýr við vondar aðstæður út um allt land og smurt trukka fyrir Varnarliðið. Hann var líka til sjós og át þá skrínukost. Hann trúði mér fyrir því að lífið hefði verið miklu einfaldara í gamla daga þegar fólk var vant því að þurfa að bjarga sér sjálft. Nú væri þjónustan búin að gera meirihluta þjóðarinnar að ósjálfbjarga aumingjum.
Gamaldags bensínkallar eins og þessi góði vinur minn eru að deyja út og nú er meðal bensínafgreiðslumaður ekki fær um að skipta um parkljósaperu í Toyotu en hann getur sett ís í brauðform og reytt fram pylsu með öllu. Framfarir öllum til hagsbóta?

Fólk hefur verið að áreita mig töluvert í sumarblíðunni fyrir það hvernig ég klæði mig en ég geng alltaf og eingöngu í svörtum fötum frá toppi til táar hvernig sem viðrar.
Þessar sjálfskipuðu tískulöggur hafa flestar fallist á þau rök mín, með semingi þó, að ég klæði mig í samræmi við andlega líðan mína og lífsviðhorf almennt og því sé svart eini kosturinn þar sem ég sjái aldrei til sólar.

Þetta er auðvitað bölvuð lygi og fyrirsláttur þar sem ég hef ekki yfir neinu að kvarta á meðan ég ét prósakkið mitt reglulega. Svörtu fötin hafa því ekkert með geðheilsu mína að gera en þau eru þó fyrir löngu orðin lífsstíll sem ég hef ekki einu sinni getað brotið upp þó einhver lummuleg íslensk hljómsveit hafi tekið mikinn sjarma af klæðaburði mínum með því að kenna sig við svört föt.
Ástæðan fyrir því að ég festist í svörtu fötunum er nefnilega fyrst og fremst hégómleg og ber viðleitni minni til þess að vera óháður óþolandi dyntum tískunnar kolsvart vitni. Svart fer nefnilega aldrei úr tísku og á alltaf við. Tíminn hefur ekki sigrast á svörtu og mun ekki gera það.
Ég brest iðulega í grát þegar ég sé ljósmyndir af mér sem barn en þá var þetta hippadót ekki alveg útdautt og því eru allir eins og fífl, börn og fullorðnir. Svörtu fötin mín eru því lærdómur dreginn af litskrúðugri og ljótri fortíð og ég veit að ég get alltaf borið hausinn hátt þegar ég sé myndir af mér fullorðnum eftir 20-30 ár. Þær gætu hafa verið teknar í gær - vegna þess að ég er í svörtu.
Talandi um hippa þá er auðvitað helsta framlag þeirra til framara í heiminum að ryðja ljótum en þægilegum fötum braut og festa joggingallann í sessi sem er í sjálfu sér glæpur gegn mannkyninu
Blómabörnin ætluðu að bæta heiminn en visnuðu hratt og skilja ekkert eftir sig nema hroðalegan fatastíl og kynslóð ungs fólk sem skilur ekki gömlu hugsjónirnar og nauðgar þeim nú í borgaralegum söngleik leikstýrðum af ungum sjálfstæðismanni.
Ha, ha, gott á hippana.

Poppstjörnur, kvikmyndaleikarar og annað frægt fólk úti í hinum stóra heimi er ódauðlegt. Það neyðist auðvitað til þess að geispa golunni fyrr eða síðar eins og við hin en ólíkt okkur hinum dauðlegu lifa þau áfram í minningu allrar heimsbyggðarinnar.

Það þarf sterk bein til að lifa í kastljósi fjölmiðla og hafa það hangandi yfir sér að sjálfur dauðinn mun ekki einu sinni slökkva þau ljós og því verða stjörnurnar í raun að lifa lífi sínu öllu þannig að það geti staðið undir eilífiðinni.
James Dean, Elvis Presley, Marilyn Monroe, Humphrey Bogart, John F. Kennedy , Winston Churchill og Jónas Hallgrímsson. Það væri alveg galið að halda því farm að þetta fólk sé dautt.
Skrautlegt lífshlaup þeirra, afrek í poppmenningunni og á stundum tragískir dauðdagar hafa tryggt þeim eilíft líf. Sama má segja um snillingana Jimi Hendrix, Janis Joplin, Kurt Cobain og Jim Morrison. Öll höfðu þau vit á því að deyja 27 ára og tryggja sér þannig eilíft líf. Þau væru öll örugglega ömurleg og sorgleg gamalmenni hefðu þau ekki dáið á toppnum. Sjáiði bara Paul McCartney.
Annars fór ég að pæla í eilífðarmálum stjarnanna eftir að spikfeitt, biturt, geðstirt gamalmenni og jafnvel líka illmenni, Marlon Brando, kvaddi þennan heim á dögunum. Hann var á sínum yngri árum kyntákn, ofurtöffari og frábær leikari en það er hætt við að ferskari minningar um pirruðu fitubolluna skyggi á eilífðarmynd Brandos. Það var mikill afleikur hjá þessum stórleikara að lifa svona lengi. Það hefði verið öllum fyrir bestu ef hann hefði dáið áður en hann lék í Eyju dr. Moreaus. Það nennir enginn að muna til lengdar eftir feitum kalli sem var frábær leikari á milli þess sem hann lék í drasli fyrir peninga.

Sá ágæti ameríski sófaheimspekingur Hómer Simpson var einhvern tíma skipað að vera edrú í mánuð. Helsta uppgötvunin sem hann gerði á því tímabili var að hornabolti væri hundleiðinleg íþrótt. Eitthvað sem maður áttar sig ekki á þegar maður situr ofurölvi á áhorfendapöllunum.

Ég hef verið í þessum sporum Hómers undanfarið ár og er enn engu nær um hafnarbolta en þeim mun fróðari um hversu hundhelvíti leiðinlegt og tilgangslaust þetta svokallaða "djamm" er.
Þetta brölt gengur helst út á að berja mann og annan, eða öfugt, gera sig að fífli, og rekja raunir sínar og andlegar hremmingar fyrir daufum eyrum og ljúka þessu svo öllu með því að eðla sig í snarhasti til þess að geta vaknað tímanlega til þess að horfa á fótbolta, eða eitthvað álíka gáfulegt í sjónvarpinu, í þynnkunni. Sé þetta tilgangurinn eru áfengi eða aðrir vímugjafar vitaskuld meðalið. Án þess er þetta helgarsport með öllu óbærilegt.
Sjálfum fannst mér þetta allt æðislegt og með öllu ómissandi þar til ég kláraði drykkjukvótann en eftir að ég fór að stunda þetta með óskerta athyglisgáfu hlýt ég að spyrja mig hvað í veröldinni ég hafi verið að eltast við og er skapi næst að stefna ÁTVR fyrir dómstóla og fara fram á skaðabætur fyrir þau 12 ár í lífi mínu sem fóru í sollinn og súginn. Ég meina, ekki getur þetta verið sjálfum mér að kenna?
Gömlu klisjurnar um að maður sé manns gaman og brennivín sé vatn lífsins hrökkva skammt eftir að maður hefur setið að spjalli við allt "hressa" fólkið á djamminu og hlusta á það rekja raunir sínar og velta sér upp úr komplexum og minnimáttarkennd sinni tímunum saman á milli þess sem það ælir á gólfið og sullar á mann rauðvíni. Það hlýtur að vera hægt að drepa tímann með uppbyggilegri hætti. Er ekki Derrick ennþá í Sjónvarpinu á föstudagskvöldum?

Stuð milli stríða

Það komst í heimsfréttirnar í síðustu viku að Shakespeare hafi verið kona og í kjölfar Hollywood-myndar um Trójustríðið hafa spekingar dustað rykið af þrasi um hvort Hómer hafi verið einn maður eða margir, hvort hann hafi bara þulið kviður sínar eða skrifað þær niður sjálfur og þá hvernig hann fór að því þar sem sagan segir að hann hafi verið blindur.

Það er fánýt iðja að kyngreina Shakespeare enda verða verk hans jafn öflug og góð hvort sem hann pissaði sitjandi eða standandi. Áhrif Hómers á vestræna menningu verða heldur engu minni þó það sannist að Trjóustríðið hafi aldrei verið háð, Akkiles hugsanlega aldrei verið til og ekki verið neitt líkur Brad Pitt.
Sannleikurinn er afstæður í þessum málum eins og öðrum og sama hvað öllum vangaveltum líður eru Hamlet, Bjartur í Sumarhúsum, Akkiles og Egill Skallagrímsson til í alvörunni þó þeir hafi kannski aldrei verið til í raunveruleikanum. Sagan hefur hlaðið á þá holdi og blóði og gert þá ódauðlega um leið en eins og allir sæmilega vel lesnir Íslendingar vita lifir maður ekki af á jörðinni ef maður lifir ekki í skáldskap. Vísindalegar mælistikur fanga ekki sannleikann í lífinu.
Önnur lögmál gilda um fréttir en því miður hefur þessi hugsanavilla fest sig í sessi í pólitísku dægurþrasi um atburði líðandi stundar og þegar leki trúnaðarupplýsinga verður að frétt í fjölmiðlum snýst framhaldið ekki um það sem máli skiptir í fréttinni heldur hvaðan lekinn kom og hvernig koma beri í veg fyrir að fólk kjafti frá.
Kjarni málsins týnist í tilganglausu blaðri sem skiptir engu máli. Það er að vísu sauðmeinlaust að festa sig í pælingum um hvort Shakespeare hafi verið karl eða kerling en það er beinlínis hættulegt að leyfa þessum þankagangi að grassera í umræðum um atburði líðandi stundar. Það má að vísu hugga sig við það að sagan mun malbika yfir þetta allt saman og þegar fram líða stundir mun það skipta jafn miklu máli hver kom stóra bolludagsmálinu af stað og hvort Billy Shake samdi Macbeth í fyrirtíðarspennu.

Eftir að ég hætti að eiga bíl hef ég farið allra minna ferða fótgangandi eða í stætó sem er hið besta mál. Einn af mínum skárri kunningjum benti mér svo á það um daginn að ferðageislaspilari væri ómissandi öllum þeim sem ætla að fara gangandi í gegnum lífið. Það er víst svo gott að tapa sér í tónlistinni og hugsa í friði fyrir umhverfishljóðum og háværu áreiti hins daglega lífs.
Ég kýldi á þetta en get ekki beinlínis sagt að ég hafi eignast athvarf frá umhverfinu með því að setja á mig heyrnartólin en ég stíg þó inn í nýjan heim í hvert skipti sem ég ýti á "play".
Tónlistina vel ég auðvitað út frá andlegri líðan og þegar Morrison byrjað að kyrja "Strange days have found us/And through their strange hours/We linger alone/Bodies confused/Memories misused/As we run from the day/To a strange night of stone" breytist ég í leikstjóra og aðalpersónu minnar eigin bíómyndar.
Allt sem fyrir augu ber lýtur lögmálum frásagnarinnar sem stjórnast af tónlistinni. Vegfarendur verða handbendi hins alvitra sögumenns sem ferðast úr einu hugarfylgsni til annars og gerir fólki upp meiningar og langanir: "People are strange when you're a stranger/Faces look ugly when you're alone/Women seem wicked when you're unwanted/Streets are uneven when you're down."
Stundum æsist leikurinn og ekki síst seint á föstudagskvöldum í miðborginni þegar stjórnleysið tekur völdin og leikendur hætta að hlíða stjóranum: "Welcome to the jungle/It gets worse here evryday/Ya learn ta live like an animal/In the jungle where we play."
Það er alltaf hægt að finna einhver lög sem fara vel við hvert einasta myndskeið í lífinu og tónlistarvalið getur gefið mikilvægar vísbendingar um andlegt ástand þess sem velur og þegar The Doors, Guns N´Roses og aðrir brjálæðingar drottna yfir lagalistanum veit maður að það er kominn tími til að skipta um takt og reyna aftur hvort sem leiðin liggur yfir Esjuna eða til tunglsins.

Stuð milli stríða

Ég hef aldrei verið neitt átakanlega stoltur yfir því að vera Íslendingur og yfirleitt leiðst þjóðernisbelgingurinn í okkur sem gengur aðallega út á það að við séum, klárust, sterkust, sætust og best í öllu miðað við höfðatölu.
Höfuðborgin okkar hefur alltaf verið mér þyrnir í augum enda varla smábær á heimsmælikvarða og ég hef alltaf staðið fastur á þeirri skoðun að Reykjavík sé ljót borg og illa skipulögð. Mér skilst svo á kunningjum mínum sem kjósa Sjálfstæðisflokkinn í öll mál að borgin sé orðin enn ljótari en hún var eftir að R- listinn tók þar öll völd.
Þessi neikvæðu viðhorf mín sem sjálfsagt hafa grundvallast á alíslenskri minnimáttarkennd gufuðu upp eins og dögg fyrir sólu eftir að ég engdist í tilgangsleysi á Mallorca í hálfan mánuð. Þar þvælast lummulegir Bretar, Þjóðverjar og vitaskuld Íslendingar um ljótar borgir sem bjóða ekki upp á neitt annað en verslanir sem selja ódýrt áfengi, glingur, skran og hallærisleg föt.
Þarna áttaði ég mig loksins á því hversu mikil forréttindi það eru að vera Reykvíkingur og það hefur ekki liðið sá dagur síðan ég kom aftur heim að ég hafi ekki gengið um götur borgarinnar og dáðst að öllum fínu hátískubúðunum og fallegustu stelpum í heimi sem líða niður Laugaveginn og gætu rétt eins verið að spóka sig í Beverly Hills.
Reykjavík er lítil heimsborg þar sem allra þjóða kvikindi blandast saman í dásamlegan mannlífshrærigraut þannig að meira að segja aflitaðir FM hnakkarnir á sportbílunum sínum verða krúttlegur þáttur litskrúðugrar tilverunnar.
Hér höfum við allt til alls nema sólina en það er einfaldlega ekki þess virði að eltast við hana með flugi. Það er út í hött að leita að lífsgleði og mannlífsfegurð í útlöndum þegar maður býr í Reykjavík.

Stuð milli stríða

Bandaríski kvikmyndagerðarmaðurinn Michael Moore er funheitur þessa dagana. Hann stendur fastur á því að George W. Bush hafi komist í Hvíta húsið árið 2000 með því að gera lýðræðislegar forsetakosningar að valdaráni. Síðast hjólaði hann í forsetann í heimildarmyndinni Farenheit 9/11 sem hlaut Gullpálmann í Cannes á dögunum.

Moore fer svo sem ekkert leynt með það að tilgangur verka hans sé að koma Bush frá völdum og þannig hljóta annarra þjóða kvikindi sem ekki fá að kjósa í Bandaríkjunum í nóvember og telja heiminn á leið til helvítis með Bush við stjórnvölinn að snúast á sveif með honum.
Það sem vefst samt fyrir góðum gæja eins og mér er tilhneiging Moores til að fara frjálslega með staðreyndir og laga alla framsetningu efnis að yfirlýstum tilgangi sínum. Sjálfur ver Moore sig með þeim rökum að í kómedíu sé ekki hægt að vera ónákvæmur. Moore er vissulega fyndinn og beitir háðinu grimmt á andstæðinga sína en hefur hann efni á að kalla Farenheit 9/11 "heimildarmynd" ef glensið gefur honum frelsi frá staðreyndum?
Þessi aðferð virkar vel en verður seint kennd við vandaða blaðamennsku og Moore var nýlega sakaður um það í The Times að afhjúpa með vinnubrögðum sínum ákveðnar brotalamir í nútímablaðamennsku. Þar var gengið svo langt að líkja Farenheit 9/11 við gamanþættina The Office sem eru teknir í heimildarmyndastíl.
Moore hafur, þrátt fyrir þetta, margt til síns máls og mér finnst hann alveg mega vera fyndinn en þarf um leið að spyrja mig ítrekað að því hvort sannleikurinn og ekkert nema sannleikurinn sé samt ekki alltaf sterkasta vopnið í heilögu stríði við ofsatrúarmann á þurrafylliríi?

Þegar Halldór Laxness lýsti morgunkomunni í íslenskri sveit í einum eftirminnilegasta kafla Sjálfstæðs fólks byrjaði hann á orðunum "hægan hægan" en í kjölfarið tók við lýsing sem gerði morguninn í augum lítils drengs á Íslandi að öllum heimsins morgnum og Sjálfstætt fólk að verki sem höfðar til allra, alltaf.
Svona eiga morgnar líka að vera. Byrja hægt þannig að hverjum og einum gefist ráðrúm til að búa sig andlega undir geðveiki hversdagsins sem bíður handan við fyrsta kaffibollann.

Morgnarnir mínir byrja allir á Ægissíðunni klukkan rétt rúmlega átta og þeir eru alltaf fallegir, hvernig sem viðrar á himinhvolfinu eða í huga mér. Sjórinn er á sínum stað, sami maðurinn með sama hundinn gengur eftir sama göngustígnum. Sömu bílarnir með sama fólkinu innanborðs keyra fram hjá í sömu áttir. Morgun eftir morgun. Sömu börnin koma hlaupandi út úr sömu húsunum, með sömu húfurnar, sama glampann í augunum, sömu skólatöskurnar og væntanlega sömu bækurnar.
Á þessu augnabliki er allt eins og það á að vera. Síðan kemur strætó og allt breytist og ekkert verður eins. Þessir morgnar mínir minna mig alltaf, á hverjum morgni, á bíómyndina Groundhog Day þar sem Bill Murray var fastur í sama deginum þar til hann lærði að elska, kasta hrokanum og lifa í sátt við sjálfa sig og umhverfi sitt. Og þegar maður er byrjaður að leiða hugann að því einfalda í lífinu og þeim lærdómi sem má draga af því notalega við eilífa endurtekningu hins sama getur maður ekki stillt sig um að láta sig dreyma um að æðstu valdhafar á Íslandi og í Bandaríkjunum gæfu sér tíma til að bíða eftir leið 6 með manni eina morgunstund þar sem það eru fyrst og fremst þeir sem ráða því hvaða hörmungar bíða manns þegar maður stígur út úr vagninum.

Stuð milli stríða