Úrklippusöfnun er ekkert brenglaðra hobbý en t.d. að safna frímerkjum eða æfa knattspyrnu. Og þar sem fjölmiðlar eru áhugamál mitt # 1 hef ég árum saman legið yfir öllum prentmiðlum og klippt allt skemmtilegt og skondið út og límt í risastórar bækur. Ég birti hér þrjá "best of " kafla sem ég tók saman fyrir Pressuna á Strikinu og hér til hliðar gefur svo að líta dýrmætustu gullmolana, eða þannig sko...

Maðurinn sem gekk of langt

Í úrklippubókum áranna 1993-1994 ber einna hæst "leikþátt" Ólafs Ragnars Grímssonar á Alþingi, sem varð til þess að Davíð Oddsson, forsætisráðherra, ætlaði "aldrei, aldrei" að sitja í ríkisstjórn í skjóli Ólafs. Ólafur hefði einfaldlega gengið of langt og mælirinn væri fullur. Ólafur gekk svo enn lengra og rúmum tveimur árum seinna var hann orðin forseti lýðveldisins. Þórarinn Þórarinsson tínir hér til brot úr þessu máli og öðru góðgæti áranna 1993-1994..

Magnús H. Skarphéðinsson var í miklu stuði á þessum árum og lét ófá gullkornin falla í fjölmiðlum:

"Heimska og blinda vísindamanna gagnvart tilvist fljúgandi furðuhluta er eitt gleggsta dæmið um hroka og steingelda tilfinningu raunvísindanna á flestu því sem til er í náttúrunni og ekki hefur verið viðurkennt af "réttum" yfirvöldum."

Vísindastóðið fékk að heyra það hjá Magnúsi í DV 1993, en því miður hefur þessi frækni geimveruvinur haft hægt um sig undanfarið og ekki laust við að tilveran sé örlítið grárri fyrir vikið, a.m.k. taldi Eintak Magnús vera fyrirmyndar ausn á depurð og leiðindum:

FYRIR DAPRA

Þeir sem hafa engan að tala við ættu að hringja í Magnús Skarphéðinsson og segjast hafa séð fljúgandi furðuhlut. Hann mætir ábyggilega strax á staðinn eða einhver á hans vegum. Ef fólk vill langt samtal getur það sagst hafa verið numið á brott um tíma af geimverum, verið rannsakað um borð í geimfarinu og verið skilað til baka. (Eintak 1993).

Þrátt fyrir að vera frekar lítil og vesæl þjóð hefur Íslendingum tekist að afla sér nokkurra óvina á alþjóðavetvangi. Eintak tók saman lista yfir þá helsu árið 1993 og þar tróndi á toppnum að öllum öðrum ólöstuðum rússneski þjóðernissinninn Vladímír Zhírínovskíj, en eftir að Jón Baldvin Hannibalsson, þáverandi utanríkisráðherra, var að gera sig breiðan í Eystrasaltsríkjunum var Zhírínovskíj skapi næst að breyta eyjunni okkar í fanganýlendu. Almenn skelfing greip um sig á Íslandi og varð hennar ekki síst vart á bensínstöðvum og annars staðar þar sem sauðsvartur almúginn spókar sig og höfðu menn á orði að Jón Baldvin myndi með töffarastælum steypa okkur öllum í glötun:

"Já, þetta er það eina sem Ísland hefur unnið gegn Rússlandi og þið eigið eftir að sjá eftir því. Eystrasaltslýðveldin eru og verða hluti af Rússlandi. Og við látum engar smáþjóðir skipta sér af okkar innanlandsmálum. Þið eruð smáþjóð og þið eigið að vera hlutlausir og eiga góð samskipti við Rússland. Það er ykkar framtíðarvon. Hvers vegna eruð þið í Nató, án þess að eiga svo mikið sem einn skriðdreka eða kafbát? (Hlátur) Til hvers að vera í Nató? (Meiri hlátur) Nató bjargar ykkur aldrei. Með nokkrum tundurskeytum og loftárás er eyjan ykkar búin að vera."
(Vladímír Zhírínovskíj í Eintaki).

Hvalaterroristinn Paul Watson er eitt óbermið sem íslensk þjóðarsál mun seint fyrirgefa:

"Íslendingar urðu æfir. Bæði var á þá ráðist með spellvirkjum og eins fannst þeim einhver niðurlæging í því að botnlokurnar skyldu vera skrúfaðar úr. Hryðjuverkamenn sýndu öðrum þjóðum þann sóma að sprengja þó eitthvað. Það var eins og verið væri að gera grín að sofandahætti og varnarleysi Íslendinga." Watson tók þessu öllu, hins vegar, með stóískri ró og lét þetta síst af öllu snerta sig persónulega: "Ég tek ekki óvild Íslendinga vegna baráttu minnar persónulega." (Eintak 1993).

Vinsældir gyðinga hér á skerinu hafa verið upp og ofan en þegar Efraim Zuroff frá Stofnun Símons Wiesenthal kom til landsins til að hirða meintan stríðsglæpamann var þjóðinni ekki skemmt. Zuroff botnaði ekkert í uppistandinu: "Það eina sem ég gerði var að reyna að hjálpa Íslendingum við að hreinsa sig af ljótum sökum. Mig langar mikið til að heimsækja aftur land og þjóð og þá vonandi undir öðrum kringumstæðum en síðast." (Eintak 1993).

Uppgjafarhermaðurinn og fyrrum leyniþjónustumaðurinn Donald Feeney bakaði sér óvild Íslendinga þegar hann kom til landsins undir því yfirskyni að hann ætlaði að filma hér bíómynd með engum öðrum en Sylvester Stallone. Hann var svo bara e.k. Sophia Hansen í dulargerfi og ætlaði að ræna brottnumdum börnum frá landinu og endaði á Hrauninu fyrir vikið. Hann sannaði svo samviskuleysi sitt þegar "hann labbaði út af Litla Hrauni og gerði þannig gys að fangavörðunum sem áttu að passa hann. Síðan klykkti hann út með því að kvarta yfir matnum í fangelsinu þegar hann kom til Bandaríkjanna og sagðist hafa verið orðinn leiður á geitarkjötinu. Það var móðgun við sjálfa sauðkindina." (Eintak 1993). Réttarkerfið kom Feeney einnig spánskt fyrir sjónir sérstaklega samband dóms- og löggjafarvalds:

"Mér finnst aftur á móti einkennilegt að dómskerfið er ekki samstíga lögjafanum. Erna hafði ekki sótt um forræði yfir börnunum á Íslandi og bar því engan rétt til þeirra."
Honum ætti þó að fara að vera óhætt að snúa aftur þar sem ríkisstjórnin hefur samræmt þessa þætti þannig að þeir tilheyra nú sama pakkanum.

Andúð okkar á þessum erlendu gestum er sjálfsagt að einhverju leyti sprottin upp úr kynþáttafordómum. Magnús Skarphéðinsson lýsir þeim á þessa leið:

"Kynþáttafordómar á Íslandi birtast fyrst og fremst í gífurlegum þjóðrembuhugsunarhætti, að Íslendingar séu bestir í heimi. Í öðru lagi sem ímyndin um að gulir séu hugsunarlausir og svartir menn latir og reyndar heimskir líka. Við erum haldin ofurþjóðrembuhugsunarhætti sem boðar að norræni kynstofninn, einkum og sér í lagi Íslendingar í sveitum landsins, séu langbestir."

Ólafs þáttur víðförla

Árið 1994 gekk Ólafur Ragnar Grímsson, þáverandi formaður Alþýðubandalagsins svo heiftarlega fram af Davíð Oddssyni að það má ótrúlegt heita ef um heilt er gróið. Bægslagangurinn og "leikaraskapurinn" í Ólafi í ræðustóli Alþingis varð til þess að Davíð vildi "aldrei, aldrei" framar vinna með ÓRG. Til þess að hugur Davíðs færi ekki milli mála skýrði Morgunblaðið orð hans gaumgæfilega þann 9. fenrúar 1994:

"Davíð Oddsson forsætisráðherra segir að skilja beri ummæli sín á Alþingi, um að hann myndi aldrei sitja sem forsætisráðherra í skjóli Ólafs Ragnars Grímssonar, formanns Alþýðubandalagsins, eins og þau voru sögð. Mælirinn sé einfaldlega fullur gagnvart málatilbúnaði Ólafs Ragnars sem eigi að biðjast
afsökunar á framgöngu sinni á Alþingi á mánudag." "Málatilbúnaður þessa manns og framganga er með slíkum ólíkindum að mann furðar á að þar fari formaður stjórnmálaflokks. Mælirinn er hreinlega fullur gagnvart þessum manni," sagði Davíð Oddsson." (Morgunblaðið 1994).

Dagfari, hinn naski stjórnmálaskýrandi og þjóðmálarýnir DV setti meiningar forsætisráðherra fram á þann hátt að kjarninn ætti ekki að hafa farið fram hjá nokkrum manni:

"Einhvern veginn hefur Ólafur Ragnar komist á snoðir um þetta bréf og veit hvað stendur í því án þess að segja frá því hvað stendur í því og þegar Davíð heyrði að Ólafur vissi um bréfið varð hann rosalega reiður. Hann var svo reiður að hann mátti vart mæla í ræðustól á þinginu en kom því þó frá sér að Ólafur Ragnar væri ómerkilegur maður, ómerkilegasti maður sem Davíð hefur hitt og Davíð ætlar aldrei, aldrei að tala við Óalf Ragnar framar.

Og ekki nóg með það. Davíð ætlar aldrei, aldrei að setjast í skjól með Ólafi Ragnari sem þýðir á stjórnmálamáli að Davíð ætlar aldrei, aldrei að setjast í ríkisstjórn með Ólafi Ragnari.

Þetta er auðvitað mikið áfall fyrir Ólaf Ragnar sem hefur bundið vonir við að komast í ríkisstjórn með íhaldinu og hefur meira að segja viðurkennt Nató og er hættur að vera kommi, til þess eins að þóknast íhaldinu og vera samstarfshæfur. Svo fer Ólafur að asnast til að segja frá því að honum hafi verið sagt frá því að Davíð skrifaði Heimi Steinssyni bréf vegna Hrafnsmálsins og bingó. Þar með er allt búið fyrir Ólaf. Davíð ætlar aldrei, aldrei að tala við hann aftur." (DV 1994).

Það skal svo ósagt látið hvort þessi lyndiseinkunn um Davíð sem birtist í einhverju "sorpritanna" er tilkomin út af þessu æðiskasti eða einhverju öðru:

"Fullur af valdasýki og yfirboðsmennsku tekst honum að fá fólkið í landinu til þess að kjósa sig aftur og aftur. Þrátt fyrir síendurtekin hneykslismál sem japanskur ráðherra væri löngu búin að fremja harakíri út af heldur Davíð andliti, þykist koma af fjöllum og ræðir um veðrið. Afar athyglisverð persóna."

Tálbeita, týnt fólk og dauður svanur

Árið 1991 heimsóttu geimverur Sovétríkin, fóru í göngutúr og settu lítð þorp í uppnám. Fréttin barst eins og eldur í sinu um heimsbyggðina og komst meira að segja á síður Morgunblaðsins. Fjörið hélt svo áfram næstu tvö árin í íslenskum prentmiðlum. Stór orð og misgáfuleg voru látin falla, svanur var hengdur í mótmælaskyni við meiningar Magnúsar Skarphéðinssonar og fleiri furðuverk voru framin. Þórarinn Þórarinsson fór á hundavaði í gegnum úrklippubækur þessara ára og tínir hér til smá sýnishorn af því sem þá var í gangi.

Morgunblaðið greindi frá því árið 1991 að geimverur hefðu heimsótt Sovétríkin sálugu:

"Sovéskir vísindamenn hafa komist að þeirri niðurstöðu að risastórar verur með agnarlítil höfuð og þrjú augu, sem stigu út úr fljúgandi furðuhlut og fengu sér miðnæturgöngu í borginni Voronezh í Mið-Rússlandi fyrir skemmstu, hafi verið geimverur. Tass-fréttastofan sovéska skýrði frá þessu í gær."
Þessi frétt lognaðist út af á nokkrum dögum og ekkert hefur spurst til geimveranna síðan, en eitthvert sannleikskorn hlýtur að hafa leynst í þessu þar sem "alvöru vestrænni fjölmiðillinn DV staðfesti frétt Moggans:

" "Einn pilturinn öskraði af skelfingu. Geimveran leit á hann og pilturinn þagnaði samstundis og gat sig hvergi hreyft. Augu verunnar voru glóandi," segir í fréttinni. Þá er því lýst hvernig geimverurnar fengu sér göngutúr með vélmennni sér við hlið.
"Geimveran bar stóra skammbyssu sér við hlið. Hún beindi byssunni að 16 ára dreng sem hreinlega hvarf. Hann kom aftur í ljós þegar geimverurnar héldu á brott" segir í sovéska dagblaðinu."

Verslunarmannahelgin er jafnan árshátíð þeirra sem eru á bandi andskotans og fylkist skríllinn út úr bænum útúrdrukkin og dópaður til að "stunda illt". Gunnar í Krossinum er ekki í þessum dæmda hópi og gerði Pressunni, sálugu, grein fyrir athöfnum sínum verslunarmannahelgina 1992:

"Á laugardeginum naut ég kyrrðar í bænum á meðan þeir sem illt stunda fóru út úr bænum að svala fýsnum sínum. Um kvöldið fór ég á samkomu hjá Krossinum."

Svona á að gera þetta. Lögreglan reyndi auðvitað,eftir fremsta megni, að halda aftur af fýsnabelgjunum og gekk Björn Halldórsson, þáverandi yfirmaður fíknó, fram af mikilli hörku og var um tíma e.k. Eliot Ness okkar Íslendinga, þar til hann beitti fyrir sig tálbeitunni Steini Ármanni og tókst um leið næstum að eyðileggja mannorð ágæts leikara. Málið var gert upp í gömlu Pressunni:

"Kanski verður Birni hugsað til þess í hremmingum sínum að síðast þegar lögreglan reyndi að nota tálbeitu til að koma lögum yfir meintan sakamann þá slapp glæponinn en löggan missti vinnuna."

Svo mörg voru þau orð og ekki stýrir Björn fíknó í dag.

Fólk sem er áberandi í fjölmiðlum og þjóðlífinu árum saman hverfur sem betur fer af og til af sjónarsviðinu og hleypir öðrum athyglissjúklingum að. Pressan tók í árslok 1992 saman lista yfir þá sem hurfu það árið og voru þessir þar á meðal:

"Velgjörðarmaður ótýnds almúgans, Jóhannes í Bónus, hvarf líka á árinu, en menn vita þó hvert hann hvarf. Hann hvarf inn í aðalkeppinautinn, Hagkaup."

"Sverrir Hermannsson hvarf endanlega inn í Landsbankann á árinu og virðist sem langri yfirlýsingagleði hans sé loks að linna."

"Sjálfsánægði háskólarektorinn fyrrverandi, Sigmundur Guðbjarnarson tók upp fyrri iðju, sumsé að leita ensíma dag og nótt. Hins vegar hefur enginn leitað hans eða álits hans, nema kannski Steingrímur Hermannsson sem hvarf mörgum sinnum á árinu.

Þarna hljóp Pressan svolítið á sig og var fullfljót að dæma Denna og Sverri úr leik, en karlarnir hafa sjaldan verið ferskari Sverrir hefur undanfarin ár rifið kjaft sem aldrei fyrr og Steingrímur gerði "major comeback" með ævisöguþríleik sínum.

Lesendabréf DV eru endalaus uppspretta skemmtilegheita, enda að margra mati besta síða þessa harðsnúna alvörufjölmiðils. Hér lýsir Sigrún Einarsdóttir draumförum sínum eftir að hafa farið í bíó að sjá eina ferskustu bófamynd síðustu ára:

"Í Regnboganum er nú verið að sýna myndina Svikráð (Reservoir Dogs) og vil ég eindregið ráða fólki frá því að sjá þessa kvikmynd. Þarna er svo mikið ofbeldi að ég hef aldrei séð annað eins og er þó búin að sækja kvikmyndahúsin í Reykjavík í áratugi. Myndin tilheyrir einhverri kvikmyndahátíð sem þarna
stóð yfir en Svikráð er ógeðslegasta mynd sem ég hef séð og í kjölfar sýningarinnar fékk ég martröð."

Allir Íslendingar sem meika það í útlöndum eru risar á sínu sviði, líka Kristján Jóhannsson, þó ÁS hafi leyft sér að draga það í efa á síðum Pressunnar 1993. Hann var hins vegar bara að ráða í umhverfi stórtenórsins og flaskaði á að sækja ekki álitið til meistarans sjálfs:

"Það fékk líka efahyggjumann eins og mig til að efast um allt húllumhæið í kringum Kristján þegar ég sá hverjir héngu fyrir utan búningsklefann hjá honum á Metropolitan. Ég sá ekki betur en þar væri Hörður Sigurgestsson meðal annarra. Miðað við allt tilstandið hefði maður búist við einhverju af
Getty- eða Onassis-stærðargráðu, - að minnsta kosti var sá síðarnefndi
þekktur fyrir ást sína á óperusöngvurum. Brjóstvit mitt segir mér að ef forstjórar lítilla skipafélaga hanga fyrir utan einhverjar dyr þá eru smástirni þar fyrir innan."

Magnús Skarphéðinsson hefur löngum fengið að líða fyrir skoðanir sínar, verið keyrður niður á hjólinu sínu á Laugaveginum og hæddur og spottaður hvar sem hann drepur niður fæti. Andúðin á Magnúsi birtist hins vegar í sinni sorglegustu mynd þegar dauður svanur var hengdur á útidyrahurð Magnúsar. Magnús taldi í fyrstu að hér væri hinn mannelski svanur Kári á ferðinni og á meðan menn trúðu því harmaði öll þjóðin illvirkið, en þegar í ljós kom að um óbreyttan svan var að ræða varð öllum sama, nema Magnúsi.

"DAUÐUR svanur var hengdur við útidyr heima hjá Magnúsi H. Skarphéðinssyni, baráttumanni fyrir dýrafriðun og náttúruvernd, í fyrrinótt og festur við hræið miði með hótunum í garð Magnúsar. "Þetta er það óþverralegasta sem ég hef séð. Svanurinn er alfriðaður fugl og það er óþarfi að láta hann gjalda
þess ef menn hafa eitthvað út á mig að setja," sagði Magnús í samtali við Morgunblaðið. Rannsóknarlögregla ríkisins hefur málið til meðferðar en ekki er vitað hver var að verki."

Fylgirit Pressunnar til skamms tíma, Gula Pressan, var yndislegt fyrirbæri sem skrumskældi atburði líðandi stundar og setti þá fram í spaugilegu ljósi. Þó "fréttirnar" væru oftast svo ýktar að ekki nokkrum heilvita manni datt í hug að trúa þeim læddust stundum með frásagnir sem gætu hafa átt sér stoð í raunveruleikanum:

"Samkvæmt heimildum Gulu Pressunnar reyndi Davíð Oddsson forsætisráðherra að
fá Jón Sigurðsson viðskiptaráðherra til að beita áhrifum sínum til að fá lottótölum frá síðasta laugardegi breytt. Samkvæmt heimildum blaðsins kannaði Jón málið en hætti síðan við það.
Ástæðan mun vera sú að málið var talið hafa of mikið fordæmisgildi. GP hefur heimildir fyrir því að Davíð hafi lagt mikla áherslu á að Jón yrði við þessari beiðni, þar sem félagi hans og vinur Hrafn Gunnlaugsson var aðeins með þrjár tölur réttar á laugardaginn. Það hefði því nægt Hrafni ef
Jón hefði látið breyta tveimur tölum.

Íslenskir útvarpsmen eiga það til að brenna út hraðar en gæðabensín. Jón og Gulli þóttu einu sinni fyndnir en álitsgjafar Pressunnar höfðu þetta um þá félaga að segja 1993:

" "Hrútleiðinlegir, sjálfumglaðir monthanar." "Vond útvarpsmennska sem virkaði kannski einhvern tímann er löngu orðin klisja." "Dæmi um það sem útvarpsmenn eiga ekki að vera. Samband við hlustendur situr ekki í fyrirrúmi heldur þeir sjálfir og ætlast er til að hlustendur fylgist með því spenntir sem þeir hafast að, hvort sem það er að kitla hvor annan í klofinu, sitja uppi í Eifelturni eða þeir eru staddir í Los Angeles að gera sig merkilega." "

Hið beitta fréttablað DV hefur jafnan gefið fréttum af mannlífinu gaum og rækt þá skyldu sína af stakri prýði. Þessi frétt gæti verið beint úr smiðju Eiríks Jónssonar en þó ótrúlegt megi virðast þurfti ekki yfirheyrsluséníið Eirík til að fá húsmóður í Grafarvoginum til að segja frá undarlegri sjónmengun sem hún og níu ára dóttir hennar urðu fyrir þegar þær brugðu sér út í búð snemma morguns.

"Við vorum að koma út úr búðinni þegar við rákumst á drenginn þar sem hann stóð og var að fróa sér eins og ekkert væri. Mér brá við að sjá þetta og kallaði til hans en hann hélt bara áfram og virtist fá ánægju út úr því hvað við vorum sjokkeraðar. Maður á síst von á svona eldsnemma á morgnanna þegar
maður röltir, nývaknaður út í búð."

og svo fleyg ummæli Ástríðar Guðbrandsdóttur um Morgunblaðið í hinni mögnuðu Gulu Pressu:

"Morgunblaðið er öruggt og þægilegt og veitir mér fullkomið frelsi," sagði Ástríður Guðbrandsdóttir yngismær. "Mogginn er stundum aðeins of þykkur, en hann er aldrei óþægilegur. Ég vei að ég get verið fullkomlega örugg með Morgunblaðinu."

Þjóðarsál á barmi taugaáfalls
Á Íslandi búa u.þ.b. 270 þúsund rithöfundar, kverúlantar og fjölfræðingar sem vita allt betur en aðrir og eru alltaf tilbúnir að láta ljós sitt skína og leiðbeina náunganum. Þetta þjóðareinkenni hefur endurspeglast einna best í Þjóðarsálinni á Rás 2, auk þess sem DV hefur verið kjörinn vettvangur fyrir þessar týpur árum saman, einna helst á lesendasíðum og í leiðurum. Kíkjum á nokkrar yfirlýsingar og undarlegar meiningar sem birst hafa á prenti síðustu árin:

"Jæja, pabbi nú stend ég einn", þessi ódauðlegu orð mælti Haraldur pólfari í símann við pabba sinn, í fyrra, þegar hann horfði á eftir ferðafélaga sínum Ingþóri yfirgefa sig á leið þeirra á Norðurpólinn. Haraldur hélt göngunni áfram einn og komst á áfangastað og hélt m.a. sönsum í einverunni með því að spjalla við sjálfan sig og ímyndaða samferðarmenn.

Halldór Vigfússon, sendibílstjóri, átti fastan sess bæði í Reykjavík síðdegis á Bylgjunni og í Þjóðarsál Rásar 2. Þegar landsmálin voru ekki tekin fyrir reyndi hann að miðla okkur hinum af nánum kynnum sínum af verum á öðrum hnöttum: "Ég var að spjalla við frænku mína á mánudaginn sem dó ung. Hún á heima á björtum hnetti og gróðurfarið er frábært og ilmur af blómum í loftinu. Hún var stödd á risastórri stjörnusambandsstöð þar sem tugþúsundir einstaklinga voru samankomnir." (Pressan. 1995).

Allir vildu Lilju kveðið hafa og Djöflaeyjunna skrifað. Einar Kárason ku að vísu hafa fært hana í letur en Þórarinn Óskar Þórarinsson, hirðljósmyndari Stuðmanna með meiru segist hafa talað hana inná segulband: "Einar Kárason situr í Berlín og hagar sér eins og Nixon: neitar að láta segulbandsspólurnar af hendi. (DV. 1999). Einar vildi hins vegar ekkert kannast við það að vera skúrkur í viðtali við DV: " Ég hef aldrei heyrt aðra eins vitleysu. Þetta getur ekki verið satt."

Valdimar kvótabani missti sig í helgarviðtali við DV og setti Ingibjörgu Sólrúnu og Davíð Oddsson á stall með stærstu nöfnum mannkynssögunnar á 20. öld: "Davíð og Ingibjörg Sólrún eru ekki hótinu betri en Hitler, Stalín, Mussolini og Idi Amin. Þetta er allt sama manngerðin en þau hafa ekki forsendur til að haga sér eins sem betur fer." Oflofið átti víst að vera háð, en misskildist eitthvað og Valdimar sá að sér og baðst afsökunar á öllu saman.

Gunnar í Krossinum hefur hins vegar aldrei þurft að taka neitt aftur, enda í beinu sambandi við máttarvöld æðri bæði Davíð og Ingibjörgu. Hann er jafn róttækur og beittustu rithöfundar gyðinga fyrir 4000 árum. Gunnar kom árið 1995 í Pressunni með þessa þörfu ábendingu um hvernig siðmenntað fólk á að umgangast hvort annað, auga fyrir auga og allt það: "Þá ætti tvímælalaust að taka upp dauðarefsingu og lögleiða í okkar dómskerfi vegna þess að í dag er engin hæfileg refsing til fyrir glæpi af þessu tagi (kynferðisglæpi). Það þarf að aga þjóðfélagið, svo stemma megi stigu við ofbeldinu og kenna fólki að vera siðmenntað í umgengni hvað við annað."

Annar innblásinn leiðtogi, Össur Skarphéðinsson reyndi að rannsaka vegi guðs í DV árið 1995: "Framsókn lofaði kjósendum næstum öllu milli himins og jarðar og sennilega ekki á færi annarra en Jesú Krists að efna það allt saman." Bróðir hans Magnús er líka með munninn fyrir neðan nefið og sendi MR-ingum þessa skemmtilegu pillu í DV árið 1995 þegar til stóð að mála Latínuskólann við Lækjargötu: "Ég er þeirrar skoðunar að ekki eigi að mála hina gömlu aðalbyggingu MR við Lækjargötu. Í fyrsta lagi vegna þess að ég tel að þessi krumpaði og aldni viður lýsi best uppeldis- og kennsluaðferðum sem viðhafðar eru í þessu helsta musteri borgarastéttarinnar á Íslandi."

Nóg af fagmönnum í nöldrinu í bili. Við skulum gefa lesendum DV lausan tauminn og líta á rjómann af skoðunum þeirra árið 1995: S.K.S. var mikið niðri fyrir eftir að hafa farið í erfidrykkju: "Erfidrykkjur, a.m.k. hér í Reykjavík, eru að verða hvimleiðar og hinn mesti ósiður að auki, þrátt fyrir góðan hug aðstandnenda með þessum boðum. Og brauðterturnar. Það er grátlegt að sjá akfeitar kellingar hrúga þessu á disk og kökum og rjómatertum þar á ofan og rogast með þetta í sætin."

Árni Guðmundsson sá líkt og flestir Íslendingar í gegnum samsæri pólskra súkkulaðibruggara: "Ég hef keypt og etið Prins póló síðan ég var barn og það í miklum mæli. Nú er komið nýtt á markaðinn en það er bara ekki sama Prins pólóið og áður, að mínu mati. Þetta nýja er þynnra og þéttara og mér sýnist það bara vera eins og hvert annað "súkkulaðikex" og fellur inn í þann fjölda tegunda sem er á markaðnum. Það gamla gerði það ekki. - Auk þess sem varla er möguleiki að opna þetta nýja."

Kynsvall hinna ríku og frægu hefur oftar en ekki gengið fram af okkur hinum og þegar Hugh Grant nældi sér í vændiskonu var Geirþrúði allri lokið: "Ég get ekki orða bundist eftri þessa uppákomu vestur í Hollywood þar sem heimsfrægur breskur leikari, Hugh Grant að nafni, fékk sér vændiskonu til liðs við sig. Hugh þessi er greinilega stórbilaður að haga sér svona. Enginn fullkomlega heilbrigður maður myndi láta sér detta í hug að kaupa sér blíðu hjá vændiskonu. Þetta framferði leikarans er með öllu óskiljanlegt og sérstaklega í ljósi þess að hann á gullfallega unnustu." Aðrir gátu hins vegar ekki fengið nóg af ævintýrum hins dagfarsprúða Breta og "blaðalesandi" skrifaði: "Nú virðist fjölmiðlafárinu vegna ástarlífstilburða Hugh Grants og Divine Brown á hinum frjálsa markaði verða lokið. Sjálfur tel ég aldrei of mikið fjallað um slíka hluti og vil síður sætta mig við að snúa mér aftur að lestri um Pamleu Anderson og Sharon Stone. Skrifið meira og komið með nýjustu fréttir af þessu hitamáli."

Tónskáldið Sverrir Stormsker skrifaði skarpar kjallaragreinar í DV árið 1995 og komst þar m.a. að því að kvennaráðstefna SÞ væri með öllu tilgangslaus: "Ofbeldisfullir hlýranærbolaharðjaxlar úti um allan heim hætta ekki að boxa eiginkonur þó að kjaftaklúbbur á vegum sameinuðu þjóðanna hafi komist að þeirri niðurstöðu að slíkt athæfi nái bara ekki nokkurri átt."

Ámundi Ámundason, altmuligmaður sá í gegnum lygavef íþróttakappans O.J. Simpson árið 1995 og efaðist ekki eitt augnablik um sekt hans: "Ég mundi segja að hann væri sekur. Mér finnst réttarkerfi Bandaríkjanna gersamlega hafa brugðist. Það er út úr korti að halda níu mánaða réttarhöld og svo eru einhverjir menn í kviðdómi, sem ekkert hafa til brunns að bera, og segja að hann sé saklaus eftir stutta fundarsetu. Því miður er ég ekki eins myndarlegur og Simpson og yrði örugglega dæmdur sekur ef ég færi til Bandaríkjanna.

Heiðar snyrtir lenti í meiriháttar hremmingum á Akureyri þegar heimamaður tók af honum vafasamar ljósmyndir og dreifði þeim svo á Internetinu. Heiðar bað aðdáendur sína afsökunar og gerði málið upp í innilegu viðtali við HP: "Hafi ég sært svona illa blygðunarkennd þessa manns álít ég að hann hefði heldur átt að biðja mig að fara af svæðinu í stað þess að ljósmynda mig í bak og fyrir, að mér forspurðum og án þess að ég vissi nokkuð af því."

Ólafur Skúlason lennti einnig í neðanmittishremmingum og stórheykslaðist á því, árið 1996, að "vestræni alvörufjölmiðillinn" DV skyldi greina frá ásökunum tveggja kvenna um að hann hafi misboðið þeim kynferðislega: "Ég er hneykslaður á DV að birta þessa frétt og vísa henni á bug. Þetta er ekki hluti af þeim raunveruleika sem ég bý við. Ég hef talað við umræddar konur og það er allt. Þetta er ósannur áburður."

Regína Thorarensen fréttaritari DV komst að því árið 1996 að sjálft Morgunblaðið sé einn helsti hjónadjöfull landsins: "Morgunblaðið er alltof stórt og þungt blað sem eykur á hjónaskilnaði fólks. Blað allra landsmanna á að taka sér til fyrirmyndar blaðið Dag-Tímann. Því ágæta blaði er skipt í tvennt. Hjón geta bæði lesið saman Tímatuskuna því hún er í tvennu lagi."

Fátt er jafn leiðinlegt og innantómt og stúdentapólitíkin, en árið 1996 reyndu þeir Þórarinn Einarsson og Kári Þór Samúelsson að gera hana aðeins fjörlegri en húsfund í Asparfellinu með framboði Haka. Þeir útskýrðu m.a. málið í aðsendri grein í Morgunblaðinu: "Hingað til hefur stúdentapólitík ekki snúist um neitt og hefur hún bara verið til lýðskrums og leiðinda. Það er varla réttlætanlegt að trufla nám stúdenta með þvílíkri lágkúru. Hér með er því lýst yfir að sandkassastríði Röskvu og Vöku er lokið."

Bent Scheving Thorsteinsson gafst upp á málaferlum og húsfundum í "millablokkinni" Efstaleiti 10-14 og flutti til Flórída. Hann kvaddi Íslendinga á síðum DV árið 1996: "Því miður eru hér 6 til 7 aðilar sem tröllríða húsinu, ráða öllu og hafa gert gert það frá því að þeir fluttu hér inn. Svo er framkoman í okkar garð ákaflega tuddaleg. Við erum ekki velkomin hjá þessu liði sem ræður í húsinu."

Höfuðpáfi nöldurseggjanna, Jónas Kristjánsson hefur stýrt DV um árabil. Grípum í lokin niður í nokkrum innblásnum leiðurum hans, þar sem hann vísar okkur villuráfendunum veginn: "Að þessu sinni völdu Bandaríkjamenn milli tveggja óhæfra forsetaefna. Niðurstaðan varð, að þeir kusu siðferðilega vanþroskaðan mann. Sem reynslan sýnir, að snýst eins og vindhani eftir aðstæðum hverju sinni, en hafði að þessu sinni mun betur smurða kosningavél." (DV. 1996).

"Disneylöndum fjölgar og fólk skiptist í fylkingar eftir gosdrykkjum eða boltaliðum. Á meðan reyna einstaklingar og dagblöð að halda uppi vitagagnlausri umræðu um fiskveiðistjórnun, ríkisrekstur landbúnaðar og önnur atriði, sem geta ráðið úrslitum um velferð fólks". Þetta hafði Jónas að segja um ástandið 1996 og ef eitthvað er að marka hann nú þá stendur DV eitt eftir í umræðunni um mál sem varða velferð okkar. Holdafar er t.d. eitt af þessum málum: "Offita er orðin að besta markaði undralyfja. Lífshættir nútímans stuðla að offitu, en fegurðarmat nútímans krefst hins gagnstæða. Spennan milli raunveruleika offitunnar og ímyndar spengileikans reynist mörgum óbærileg. Þeir sjá ekki aðra leið en undralyfin. (DV. 1996).

| 17:49 |